Niejadek a BLW

[mond33]

Czy znacie historie prawdziwe na temat "moje dziecko było niejadkiem, BLW
pozwoliło nam ten fakt zmienić"? Może znacie kogoś, ktoś zna kogoś, u kogo
taka sytuacja miała miejsce? A może macie jakieś mądre artykuły na ten temat,
jakieś dyskusje w tym temacie, książki? Chciałabym się głębiej zatopić w tym
temacie. Będę wdzięczna za każde info. Z góry dzięki.

[mrs.t]

obawiam sie ze BLW, stosowane zwlaszca nie od samiuskiego poczatku , nie jest
zadnym cudownym srodkiem na odmiane niejadka w jadka.
jedyna zmiane jaka BLW moglo by przyniesc to w...postrzeganiu sytuacji przez mame .
jadek - niejadek w gruncie rzecz to sprawy relatywne.

i to mowie ja, skarjny tzw niejadek, ale zawsze zdrowy, silny, chwalony przez
lekarzy...


wydaje mi sie ze postrzeganie BLW Jako sposobu na niejadka sprawdza sie o tyle,
ze 1) mama w BLW od samego poczatku jest przyzwyczajona by nie konrtolowac ile
dziecko je, a zdac sie na nie.
2) wiekszy wybor i roznorodnosc ktore sa waznymi elemantami BLW oznaczaja ze
teoretycznie dziecko ' ma w czym wybierac' - i jak nie jedno, to zje co innego..

to tak na szybko..

[misior_biorn]

Ja się nie chcę wymądrzać, bo akurat moje dziecko z tych, co się
pokroić dają za jedzenie, ale wydaje mi się, że BLW jest dobre dla...
rodziców niejadków
Bo w 90% przypadków "niejadkowanie" to dla mnie stan umysłu rodzica.
Jak mówię - nie w 100, w 90, wykluczam choroby i inne takie. Ale
chociażby wczoraj spędziliśmy nota bene cudowne popołudnie na świeżym
powietrzu ze znajomymi przy grillu. Wszyscy z dziećmi, w różnym
wieku. Jedna mama ok 2-3latka na wstępie w ramach przedstawiania się
oznajmiła, że jej syn to niejadek. Chwilę później ów niejadek
wciągnął z radością pajdę domowego chleba z masłem czosnkowym. Mama
rozanielona zarządała przepisu na chleb po czym popędziła za synkiem
z drugą kromką, której już nie chciał (w końcu zjadł już jedną).
Wróciła "do dorosłych" rozczarowana. Po chwili jakieś inne dziecko
poprosiło mamę o kanapkę "bo jestem głodny", na co tamta znowuż "Mój
jeszcze nigdy nie powiedział, że głodny". Półgodziny później przyuważyłam go wcinającego beztrosko połówkę jabłka - następne pół
godziny później mama goniła za nim z talerzem z sałatką (nie ruszył).
I tak całe popołudnie... Ogólnie wydaje mi się, że chłopak jak na 4-5
godzin na powietrzu zjadł całkiem sporo, ale zdaniem mamy nie zjadł
prawie nic, bo też faktycznie nie zjadł niczego, co ona mu poodciskała.
Myślę, że dla takich rodziców BLW jako zmiana w postrzeganiu co
dziecko je i ile je może być naprawdę wybawieniem. Nie tyle w
kontekście "niemowlę bawi się jedzeniem" a w kontekście "dajemy
wolność wyboru - także wolność NIE JEDZENIA w danym momencie".

[truscaveczka]

Bycie rodzicem niejadka to stan umysłu rodzica Owszem, moja
córka, teraz już duża, ale od zawsze uczona jedzenia metodą BLW
zanim ona jeszcze nabrała tej nazwy ) ma fazy niejadkowe - np.
lata cały dzień na kubku kakao. Albo dwa dni. Albo tydzień.
A potem nagle okazuje się, że MUSI jeść co chwilę, bo nadrabia dni
bezjedzeniowe. I tak - martwię się gdy nie je - sama mam zaburzenia
jedzenia (BED) i wolałabym, żeby dziecko tego uniknęło. Dlatego
namawiam, zachęcam, ale nie każę jeść - stawiam talerz z obiadem i
cieszę się, jak zje mięso. Albo surówkę. A jak nie - tylko mówie
"Aha, nie zjadłaś. Widzimy się na następnym posiłku." I koniec.
Zauważyłam, ze im więcej nawijam o jedzeniu/niejedzeniu, tym
bardziej Młoda czuje, ze ma władzę. Nade mną. A ja nie mam życzenia
żeby ktoś miał nade mną władzę. Zwłaszcza z bliskimi chcę żyć w
partnerskich układach.
Dlatego ufam organizmowi mojego dziecka. W moim domu słodycze leżą
na niskiej półce, w lodówce na dolnych półkach są takie artykuły
spożywcze, które mała sobie może sama wziąć... I ku zdumieniu nie
tylko moim ona je w porach posiłków - sama decydując, co zje,
wybiera na ogół warzywa i mięso (przez ostatnie 3 dni w moim domu
zjedzono 4 kromki chleba ) i nie nadużywa słodyczy. Sama ustaliła
sobie zasadę, że słodycze po obiedzie i sama się jej trzyma.
Podkreślam - dla mnie najważniejsze jest zaufanie potrzebom
dziecka. Niepodtykanie truskawek za wszelką cenę - bo dziecko może
być uczulone. Niezabranianie jednej kostki czekolady o nietypowej
porze - bo może ten organizm mały własnie potrzebuje magnezu czy co
tam w czekoladzie jest To tak jak z karmieniem piersią - ja
uważam, ze to najłatwiejszy sposób na zapewnienie dziecku
odpowiedniej ilości i jakości pokarmu - a moja przyjaciółka
uważała, że w ten sposób nie wie, co dziecko je i maluch na pewno
się nie najada. Teraz też uważa, że ma niejadka - takiego niejadka,
który umie wszamać 6 placków z jabłkami, zapić szklanką soku
jabłkowego i poprosić o banana (u mnie w domu, zostawiony sam sobie
z jedzeniem i moją córką jedzącą obok), ale potrafi też z bólem
zjeść 3 łyżki wtykane przez mamę, przed tv, żeby "cokolwiek zjadł".
Facet ma 3,5 roku i wszyscy panikują, że taki niejadek - no to
karmią go niemal siłą. I figa oczywiście.

BLW prawdziwe wdrażane jest od początku i kreuje pozytywne nawyki
żywieniowe.
Ale i u starszego dziecka można namiastkę BLW wykorzystać -
stawiając przed malcem talerz i zostawiając go w spokoju (w sensie
namawiania do jedzenia lub pomocy, wspólne posiłki są pożądane jak
najbardziej). Nauczy się

A rodzice nauczą się zaufania do apetytu dziecka, serio-serio