śmierć mamy:(((((((((

[rozyczkabezkolcow]

Mam do was pytanie.Jak pomóc tacie po śmierci mamy??staram się być
do niego przyjeżdżac jak tylko mogę (jestem mężatką i mieszkamy
oddzielnie) zabieramy na obiad w niedziele staramy się wyciągac na
grilla do nas..ale widze ze to pomaga na chwilę.Jak bardzo tata
kochał mamę okazało się podczas jej choroby teraz widze ze się
załamał (ja też jestem na proszkach i jest mi okropnie ciężko)ale
najbardziej boję się o niego a mineły dopiero 3 miesiące od
śmierci...

[maretta111]

To córcia zna najlepiej swojego tatę, wie, co lubił, gdzie chodził, czym się
interesował, córcie to takie małe królewny. Mój brat zawsze mi mówił że mam
specjalne względy u taty, byłam taką "ukochaną czarnulką". A mój tata zostawił
swoją królewnę na pastwę losu .Musisz wyczuć czego tata oczekuje, jakiej pomocy,
nie zostawiaj go, bądź przy nim zawsze...

[198-3mk]

Witaj...
Cierpienia nie da się odłożyć na bok aby poczekało na lepsze czasy... Na
lepszy moment... Trzy miesiace to bardzo mało... Nie dziw sie że tato
cierpi... Został przecież sam... Wiem ma Ciebie, i napewno robisz wszystko
aby mu pomóc... Ale nie zastapisz mu mamy... Żony...

Ty po prostu bądź... Niech tato wie, że zawsze może liczyć na Twoje
wsparcie... Dzwoń do Niego... Nie pytaj jak się czuje... Bo w tym czasie
to pytanie bardzo nie na miejscu... Powiedz Mu że Jesteś... Że zamsze moze
na Ciebie liczyć, zadzwonić jeśli tylko bedzie miał taką potrzebe...

Życzę dużo siły i wytrwałości...
Pozdrawiam cieplutko. Beata-mama Marcina.

[annubis74]

bardzo dobrze to rozumiem, moja Mama tez zmarła 3 miesiące temu
mój Tata sam stara się zorganizować sobie jak najwięcej zajęć, a szczęście
jeszcze pracuje na część etatu, więc jest człowiekiem zajętym,
my też staramy się spędzać z nim jak najwięcej czasu, zajmować go wnukami, ale
mam pewność ze nic nie jest w stanie oderwać jego myśli od Mamy. I tak naprawdę
zrozumiałam że to niemożliwe, ja o Mamie myślę cały czas, codziennie jestem na
cmentarzu. Mimo że jestem osobą zajętą to ona jest bardziej obecna w moich
myślach niż gdy żyła. Więc chyba trudno próbować odwrócić uwagę Taty, dla
którego ta strata jest bardziej bolesna, bardziej namacalna.
Obawiam się ze cię nie pocieszę, może czas zrobi swoje, Tata nauczy się żyć na
nowo, bez Mamy.

[rozyczkabezkolcow]

Annubis czytałam Twoje poprzednie wypowiedzi ..i się popłakałam bo
to tak jakbym zajrzała wgłąb siebie..Nie umiem jednak pisac o
cierpieniu które mi towarzyszy i opisac tego bólu..codziennie nie
wierze codziennie zadaje sobie pytanie "jak to sie
stało"??????????????? i może to głupie ale żyje nadzieją ze ona jest
i słyszy nas i nami się opiekuje....

[annubis74]

ja też cały czas zadaję sobie pytanie: "jak to się stało?"
czy nie zauważyliśmy skradającego się zła, czy coś przeoczyliśmy, co można było
jeszcze zrobić.
Mam wrażenie że moja psychika z całych sił broni się prze tym co się stało,
ciągle mam nadzieję że obudzę się i wszystko będzie takie jak wcześniej
głupia to nadzieja... tez chciałabym wierzyć, ze moja Mama jest słyszy nas,
opiekuje się nami, ale to niestety nie zmienia faktu, ze nie ma jej przy nas tu
i teraz, fizycznie, namacalnie
pozdrawiam Cię, trzymaj się