jak przeżyć kolejny dzień

[annubis74]

ból jest jak przypływy i odpływy morza
czasem na nowo uderza falą silną jak podczas ogromnego sztormu
czasem wycofuje się by za chwilę znów powrócić
z czego czerpać siłę by przeżyć kolejny dzień? Kolejny dzień bez Mamy
z czego Wy ją czerpiecie?
co Wam daje siłę by kolejnego dnia podnieść się z łóżka, by wykonać
choćby najprostsze czynności?
Ja muszę znaleźć siłę w sobie dla mojego dziecka...
a zapomnienie znajduję w pracy (choć ostatnio przeczytałam ze to nie
jest zdrowy objaw)
a jak to jest u Was?

[witaminka_e]

mnie podnoszą z łóżka dzieci i moi rodzice, gdyby nie oni to chciałabym pójść za
NIM. Za moim Aniołem.
To dla Niego, o Nim:

www.youtube.com/watch?v=IsVKclzj4FM

[osmiorniczka030]

U mnie to dopiero niezdrowy objaw! Ja jestem juz jedna noga "po
tamtej stronie." Staram sie zyc tak, jakbym zaraz miala do Taty
dolaczyc. Dlatego zyje szybko. Staram sie jak najszybciej
uporzadkowac wszystkie swoje sprawy, a kiedy zrywam kartke z
kalendarza ciesze sie, ze zostal mi o jeden dzien mniej tego
koszmaru :-(

Ja teraz tez wpadlam w wir pracy. Jednak zeby dojsc do tego momentu,
najpierw wzielam roczny urlop od pracy. Doskonale pamietam, jak na
poczatku bylo mi trudno podniesc sie z lozka. Praca mnie bardzo
dolowala. Za to bardzo pomagaly mi wyjazdy. Jak najdalej stad.
Szczegolnie za granice, gdzie zawsze swiecilo sloneczko i gdzie bylo
tak zupelnie inaczej - inny klimat, inna kultura, inny jezyk, inne
obyczaje. Zmiana wszystkiego, calego mojego zycia, pracy,
obywatelstwa, wygladu, trybu zycia. Planowalam nawet przeprowadzke
do Francji lub Hiszpanii. Wmawialam sobie, ze tamta "ja" umarla wraz
z Tata, a pozostal zupelnie ktos inny.

Teraz widze, ze mozna zmienic cale swoje zycie, a bol i tak
pozostaje.

A sily czerpie z nadziei na ponowne spotkanie z Tata.

Pozdrawiam.

[m-i-l-v-a]

Widzę, ze wszyscy radzimy sobie podobnie :). Chwytamy się czegoś, jak tonący
brzytwy, zeby przetrwać......Był taki czas w moim zyciu (spowodowany nie tylko
załobą), że nie chciałam się już obudzić. Spałam dzien i noc.... nie chciałam
miec swiadomości, ze dookoła toczy się życie. Najchetniej nie budziłabym się
wcale.... Z tego dziwnego stanu wyciągnęło mnie moje dziecko.... nie słyszałam
zadnego głosu z tego swiata.... tylko ten jeden- mojego syna. Dla niego bylam w
stanie zwlwc się z łozka i udawać, ze zyje.
Praca tez odegrała wazna role.... z trzech powodów: pozwalała na chwile
zapomnieć, dowartosciowywała, dawała środki na nasze przetrwanie...
Rozumiem Osmiorniczko Twoje ucieczki. Dla mnie wyjazdy miały takie same
znaczenie. Inna ja, w innym miejscu- nikt nie zna mojej przeszłosci, zupełnie
odmienne krajobrazy, inna kultura nie przywoływała tak często przykrych
wspomnien, poza tym czas wypełniony po brzegi....Ja zawsze nazywałam te swoje
ucieczki wyjazdami z piekła do raju....

[dorrita79]

Osmiorniczko, nie wiedziałam, że jesteśmy do siebie aż tak podobne;-)
Ja tak jak Ty na początku uciekałam w obce kraje, bo tam mogłam się skupić na
innym języku, kulturze...to wzbudzało moją ciekawość i zajmowało mój umysł.
Potem w sumie...ponad roczna przerwa w pracy (która trwa di dziś, bo nie mogę
znaleźć pracy wrrrr). Bo nie miałam siły ani energi na żadne obowiązki,
myślenie, koncentracje.
W międzyczasie uciekanie w sen, w zakupy, wyjazdy (póki miałam pieniądze) i
inne. Prawie wszystko przetestowałam i odkryłam, że żadne ucieczki na dłuższą
metę nie przynoszą ulgi.
Ale w końcu uwolnienie mi dało (tak myślę) świadomość/ pewność, że Oni TAM są
baardzo szczęśliwi, a ja się kiedyś z NIMI znowu spotkam, że śmierć tylko będzie
jakby przejściem przez pewną bramę do lepszego świata a co za tym idzie, do
spotkania z tymi, których kocham:-)
Dzięki takiej świadomości mogę koncentrować się na życiu doczesnym a co za tym
idzie często na pierdołach;-)

pozdrawiam
Dora

[annubis74]

Napisałam że praca to niezdrowy objaw, bo gdzieś to wyczytałam.
Też wpadłam w wir pracy, poza tym u mnie jeszcze dochodzi zajmowanie
się malutkim dzieckiem przy którym trzeba mieć oczy dookoła głowy.
Myślę osmiorniczko ze to co napisałaś jest bardzo prawdziwe, to nie
tylko wmawianie sobie:
> Wmawialam sobie, ze tamta "ja" umarla wraz
> z Tata, a pozostal zupelnie ktos inny.

myslę sobie że część z nas umiera z naszymi najbliższymi. Musimy
przewartościować a często gruntownie przemeblować swoje życie, nie
jesteśmy i nigdy już nie będziemy tacy jak "przed"
Serdecznie pozdrawiam

[mala_1984]

Jak przeżyć kolejny dzień, gdy nie ma dla kogo, jak wstać z łóżka, gdy nie ma po
co... Jak dalej żyć, gdy nikt nie rozumie, gdy na łzy bliska osoba (siostra)
reaguje czemu znowu płaczesz???????? Bo powinno być lepiej, bo trochę czasu
mineło.... Ale czy 74 dni to dużo????????
Tylko praca, praca, praca daje ukojenie, zapomnienie. Dobrze, że już jutro do pracy.
Tylko jak dalej chodzić do tej pracy jak życie przestało mieć sens i chodzenie
do pracy również.
Bezsens istnienia budzi wszechogarniający ból, bo po co, jak i tak jest wszystko
przesądzone. I tak umrzemy kiedyś, cokolwiek nie zrobimy więc po się starać, po
co się wysilać.
NIC NIE MA SENSU.

[annubis74]

74 dni to baaardzo baaardzo krótko
U mnie niedługo miną 4 miesiące od śmierci mojej Mamy, ale to też
zbyt krótko. Póki moja córeczka rozrabia, póki jestem w pracy - jest
jako tako. Ale kiedy nie ma czym zajać rąk i głowy budzi się we mnie
szloch, wycie...
Mala, pozwól łzom płynąć, daj sobie prawo do płaczu... mnie chyba
tego brakuje najbardziej
miejsca gdzie mogłabym się wypłakać... a z drugiej strony duszę w
sobie łzy bo nie chcę przerażać nimi mojej córeczki, męża, mojego
Taty.
Miałam takie myśli jak Ty, ze nic nie ma sensu, że przecież i tak
umrzemy, ale ostatnio pomyślałam sobie że nie takiej lekcji chciała
mi udzielić Mama. WSzyscy od początku żyjemy ze świadomością końca.
Moja Mama żyła szybko intensywnie mocno. Wykorzystała swoje życie
najlepiej jak było można. Mogła być z nami jeszcze długie lata,
wspierać nas i pomagać, ale niestety los nam ja zabrał. Myślę ze
chciałaby nam teraz powiedzieć żebyśmy jak najlepiej wykorzystali
dany nam czas. nie wiemy ile nam go zostało. Nie mamy wpływu na to
kiedy przyjdzie kres.
Wiem dobrze to brzmi "w teorii". ja mimo tego, ze tak myślę, mam też
często chwile kiedy mnie to wcale nie pociesza

[tilia7]

Ja nie umiem powiedzieć skąd borę siłę żeby rano wstać.Mnie samą najbardziej
dziwi to,że w ogóle wstaję.Kogo innego niż Wy opłakuję bo nie rodziców tylko
ukochanego mężczyznę, toteż dla mnie mama na pewno jest tą osobą, dla której
jednak staram się wstać.Ale poza tym, tak jak Wy nie widzę w niczym sensu, tak
jak Ośmiorniczka każdy mijający dzień jest podsumowany takim wielkim uff, że o
jeden dzień już bliżej do końca.Tylko ja nie uciekam, nigdzie i w nic.Siedzę w
centrum tego koszmaru, przeżywam go w pełni i patrzę.I albo mi sił starczy i
oswoję w końcu to, co widzę i czuję albo nie starczy i po prostu któregoś dnia
jednak nie wstanę
Pozdrawiam ciepło

[agawa43]

A ja uciekam od pracy. Nienawidzę jej. Nie chodzę na razie.
Nienawidzę ludzi.
Nienawidzę.
Przecież jutro są braciszku Twoje urodziny.
Jak to przeżyć?
Wiem że muszę.
Ty byłeś takim wesołym, pełnym energii.
A ja nie daję już rady, proszę pomóż mi się nie smucić.

[annubis74]

> Nienawidzę ludzi.
> Nienawidzę.

Wiem jak to jest. Kilka tygodni po pogrzebie Mamy miałam ochotę
wymordować cały świat. No bo dlaczego ludzie chodzą po ulicach,
śmieją się, cieszą latem (wtedy było lato) a mojej Mamy już nie ma.
Jej świeczkę zdmuchnięto, a świat nawet tego nie zauważył. Teraz
faza nienawiści minęła, ale zobojętniałam na ludzi i ich sprawy.
ktoś tu napisał że śmierc kochanej, bliskiej osoby uczyniła go
gorszym człwiekiem. mam to samo. Chciałabym kiedyś jeszcze zobaczyć
dobro w innych, przejać sie losem innych, pomóc. Teraz nie mam na to
siły. Wszystko mi zobojętniało, ludzie mnie drażnią swoja głupią
paplaniną, swoimi błahymi problemami, wczoraj koleżanka opowiadała
mi jak spędzała sobotni wieczór a ja słuchajac tej paplaniny miałam
wrażenie że słucham totalnej kretynki, bezrefleksyjnego stwora,
którego życia kreci sie wokól jakichś d*perel.
Wczoraj wróciłam z pracy (niestety czasem zdarza mi sie pracować w
weekendy) i dopadł mnie straszny dół. Malutka spała a ja wyłam w
poduszkę...

[pam_71]

Wszystko mi zobojętniało, ludzie mnie drażnią swoja głupią
paplaniną, swoimi błahymi problemami, wczoraj koleżanka opowiadała
mi jak spędzała sobotni wieczór a ja słuchajac tej paplaniny miałam
wrażenie że słucham totalnej kretynki, bezrefleksyjnego stwora,
którego życia kreci sie wokól jakichś d*perel.

Chyba jednak nie zobojętniało ;-) Widzisz już jak wiele kręci
własnie wokół "pierdół" i nie akceptujesz tego. Stać Cie na
reflekcję i skupienie na rzeczach wartościowych ... to chyba dobrze,
prawda ?

[annubis74]

Nasze życie kręci się wokół drobiazgów i trudno żyć tylko
duchowością i sprawami wyższego rzędu. Prawda jest taka, ze w
obliczu spraw ostatecznych wszystko pozostałe blednie i gaśnie.
Tylko jak pisałam kiedyś, nie wiem czy taka lekcja była mi
niezbędna. Moja Mama wychowała nas tak że myśleliśmy nie tylko o
dobrach doczesnych i nie tylko o tym by tylko nam było dobrze.
ZAwsze ceniłam fakt, ze mam wyjatkową rodzinę, przyjaciół. Zawsze
miało to dla mnie wartość. Starałam się żyć nie tylko dla siebie ale
też aby innym było ze mną dobrze. Ale słuchajac koleżanki której
największą bolączką jest cena drinków w modnym klubie i
wyimaginowany celulit na czymś tam chetnie bym sie z nią
zamieniła... wolałabym jej płytkie i infantylne problemy niż swoja
pełną refleksji czarną rozpacz w której tkwię po uszy. I jeszcze
jedno. Kiedyś słuchając jej paplania pewnie pomyślałabym ze jest
głupiutkie acz urocze. Teraz jestem bardziej krytyczna wobec innych.
i nie wiem czy to dobry znak

[mismax]

Annubis, czy pamietasz może jak Twoja mama przeżywała żałobę po
stracie swoich rodziców? Byc może Twoi dziadkowie jeszcze zyja wiec
pytanie nie na miejscu....

[annubis74]

Moi dziadkowei nie żyją. Moja Bacia zmarła 6 lat temu więc dobrze to
pamiętam. Było to smutne ale nie tragiczne wydarzenie. Oczywiście
opłakiwaliśmy Babcię, ale mieliśmy świadomość ze Jej zycie dopełniło
się (Babcia zmarła majac lat 78). Myślę, że dla mojej Mamy było to
bardzo dramatyczne doświadczenie, ale nie okazywała jakiejś
nadmiernej rozpaczy. Ja mam poczucie niezgody na to co się stało,
mam poczucie że moja Mama odeszła za wcześnie, że nie zdążyła
nacieszyć się wnukami na które tak czekała. Jej choroba trwała
niespełna 2 tygodnie ale miała dramatyczny przebieg, w ciągu 2
tygodni zniszczyła wspaniałą pełną życia kobietę. Chyba stad bierze
się mój zal, mój bunt, moja rozpacz, choc pewnie dla osób
postronnych "w realu" nie wygląda to aż tak dramatycznie jak tu na
forum. Wiem, że wiele osób tu opłakuje osoby dużo młodsze niż moja
Mama, dzieci, mężów/żony, partnerów. Wiem, ze i tak miałam szczęście
mogąc cieszyć się Mamą dłużej niż dane jest to innym. Ale serce mi
pęka kiedy patrzę na moją córeczkę

[amberka2]

Moi dziadkowei nie żyją. Moja Bacia zmarła 6 lat temu więc dobrze to
> pamiętam. Było to smutne ale nie tragiczne wydarzenie. Oczywiście
> opłakiwaliśmy Babcię, ale mieliśmy świadomość ze Jej zycie
dopełniło
> się (Babcia zmarła majac lat 78).

Moja babcia zmarla w maju tego roku w wieku prawie 103 lat i
przezyla moja mame o kilka miesiecy. Dla calej rodziny byl to
ogromny szok. Na smierc babci bylismy przygotowani od lat. Babcia
sukienke do trumny wybrala sobie juz 15 lat temu. Babcia mimo
zawirowan wojennych przez cale zycie cieszyla sie dobrym zdrowiem i
do konca swoich dni zyla w otoczeniu kochajacej ja rodziny.
Dooczekala wnukow i prawnukow, ale pochowala trojke dzieci, co bylo
dla niej niewatpliwie ogromnym ciosem. Bardzo ja kochalam i byla dla
mnie bardzo wazna osoba, ale smierc mamy przycmila zalobe po niej.

Zawsze bylam pewna, ze mama bedzie zyla dlugo, a tu zmarla w wieku
70 lat. Dla mnie to o wiele za wczesnie. Mama byla tak zdrowa i
pelne energii kobieta, a to wstretne raczysko pozbawilo ja
wszystkiego.

Nie wiem jak przeszlam prez to wszystko. Na pewno wielkim oparciem
jest dla mnie moj maz, a sile i wole zycia daje mi dziecko. To dla
niej zyje i wiem, ze ona mnie potrzebuje. Jest taka slodka i kochana
i jak pieknie sie usmiecha. A na dodatek coraz bardziej przypomina
moja mame: ma jej niebieskie oczka i jasne wloski.
Z drugiej strony tak somo serce mi peka, kiedy patrze na nia i wiem,
ze nigdy nie przytuli sie do swojej babci, nigdy nie bedzie sie z
nia bawic. To takie niesprawiedliwe i bolesne.

[tilia7]

Annubis ponownie się z Tobą zgodzę.Jak słyszę teraz o cellulicie to
mam ochotę powiedziec coś naprawdę makabrycznego o rozkładającej się
materii.Zrobiłam się okropna, krytyczna, złośliwa.Aż się boję,że
całkiem zdziwaczeję i nie będę w ogóle umiała życ wśród "normalnych"
cellulitowo-drinkowo-płytkich osób:(

[olaopolanka]

Moja Mama odeszła niecały miesiąc temu,mam wrażenie, że
teraz każdy kolejny dzień ja umieram. Nie chce mi się żyć, nie
potrafię teraz żyć, nie wiem jak....

[mismax]

Podobnie jak w przypadku mojej babci, która odchodząc miała 80 lat.
Moja mama na pozór bardzo silna psychicznie osoba wykonywała
wszystkie czynności i obowiazki jak kazdego innego dnia przed tym
zdarzeniem. Bywało, że zastałam mamę smutną i zamyśloną. Natychmiast
jednak znajdowała jakiś temat do rozmowy i ja nawet nie zapytałam
jak sobie z tym radzi. Podziwiałam ją za tą siłę i myślałam, że
jeśli kiedyś mnie to spotka to oszaleję z rozpaczy. Teraz zdaję
sobie sprawę, że mama cierpiała. Pocieszała mnie, tłumaczyła i
przytulała. Staram sie brać z niej przykład, nie bardzo mi wychodzi.

[annubis74]

Teraz mam świadomość tego, że moja Mama po śmierci Babci cierpiała
bardziej niż to okazywała. Też była niesamowicie silna, dzielna...
Nie rozmawiałyśmy na ten temat zbyt dużo. W jakimś momencie chyba
nie chciałam dotykać Jej bólu, później nie było okazji.
Ja też próbuję brać przykład z Mamy ale marnie mi idzie

[jower]

Harrison - napisała:
Trzeba uczyć się siebie na nowo, bo tamto stare ja umarło razem z nim. „Wymyślać” siebie na nowo. Spróbować tchnąć życie w kukłę, która z nas została. I dni jakoś same się toczą. Choć wolno niemiłosiernie.
Cierpliwie czekać, aż zacznie się czegoś chcieć. Gdzieś pojechać, coś zobaczyć, mieć coś nowego. I powalczyć ze skradającym się uczuciem zdrady wobec dziecka. Jak ja mogę się z czegoś uśmiać, pozwolić na jakiejś wyjście, nowy zakup gdy moje dziecko nie żyje i jest zakopane pod ziemią. Zdrada! Zdrada! – krzyczy coś w środku. Zapomniałaś o swoim dziecku? Wyrzuciłaś je z pamięci?
Kanty bólu z czasem łagodnieją, powoli zaczyna sączyć się radość. Przez chwilę można znaleźć ukojenie, odetchnąć głębiej. Na początku się TEGO nie zauważa, ale TO jest. Niezależnie od nas. Niejako siłą inercji. Jak i większość naszego życia.
Sinusoida lepszych i gorszych dni krąży niespokojnie. To się wspina; to opada.
Czas rozdzierania i czas zszywania. Czas beznadziei i czas nadziei.
Co i raz dopada mnie myśl jak to możliwe, że ja żyję i dalej "w miarę normalnie", gram w tym filmie bez jednego aktora. A ze światem nie stało się nic. Śnieg spadł jak zwykle w tym roku w urodziny mojego syna. Jak gdyby nigdy nic.
To późniejsze PO, już nieco spokojniejsze, wcale nie będzie takie „cacy”, choć czasami „okraszone” jeszcze nowym dzieckiem. To życie odarte z poczucia bezpieczeństwa, z poczucia jakiejkolwiek kontroli nad życiem swoim i swoich bliskich.
Ale żyjemy, a każdy dzień przybliża nas do spotkania...

Przypomniałam sobie niedawno te słowa - może komuś przyniosą ukojenie?

[tilia7]

Nie wiem czy ukojenie,ale przynajmniej poczucie,że inni czują
podobnie, może nawet tak samo,choc ja nie dziecko opłakuję a
mężczyznę.Ale uczucia są takie same.Taka sama niezgoda na świat, na
radośc, takie samo poczucie zdrady.Pozdrawiam i dziękuję

[198-3mk]

Masz rację Jower...

Nic nigdy nie bedzie takie samo... Ale warto powalczyć o siebie...
O swoje życie... Choć boli to jak cholera... Ale warto...

Mnie trzy lata po śmierci syna, wpadł w ręce wspaniały wiersz
Christiny Rossetti... Jedna wzrotka szczególnie utkwiła mi w
pamięci... Czytając Go, poczułam się tak, jakby to Syn chciał do
mnie przemówić słowami tego wiersza...

" NAWET JEŚLI ZAPOMNISZ O MNIE
NA JAKIŚ CZAS,NIE SMUĆ SIĘ!
LEPIEJ ŻEBYŚ ZAPOMNIAŁA I BYŁA SZCZĘŚLIWA,
NIŻ PAMIĘTAŁA I ŻYŁA W ROZPACZY."

Pozdrawiam. Beata- mama Marcina.

[198-3mk]

Wiesz, Tilio...

Ja myślę, że nie ma różnicy kogo opłakujemy... Bo ból który nam
towarzyszy pewnie jest podobny...
Były takie chwile, po śmierci Marcina kiedy bardzo żałowałam że nie
miał dziewczyny... Że nie zakosztował miłości... Bliskości z
kobietą...
Ale teraz czuję ulgę z tego powodu że był sam...
Jest o jedną osobę mniej do przezywania cierpienia...

Pozdrawiam. Beata-mama Marcina.

[tilia7]

198-3mk wszystko ma dobre i złe strony.Myślę,że Twojemu synowi byłoby jeszcze
trudniej odejść, gdyby i dziewczynę miał zostawić.Z drugiej strony ja,choć
cierpię teraz strasznie i cenę za tą miłość płacę z najwyższej możliwej półki,
nigdy i za żadne skarby nie oddałabym czasu,który spędziliśmy razem.
Pozdrawiam również

[198-3mk]

Tilio... Trzymaj się...
Myslę,że dasz radę... Ale droga która jest przed Tobą, do
łatwych nie należy...:(

Pozdrawiam. Beata-mama Marcina.

[tilia7]

Dziękuje.Mam nadzieję,że dam radę.Choć są i takie momenty kiedy wcale tego nie
chcę.Na razie muszę podnieść głowę i spróbować w ogóle znaleźć tą drogę...Ale na
to trzeba czasu.

[xxxkarolinkax]

ja wiem, ze dla mojego słońca bylo bardzo wazne, ze ma mnie. Miał kochającą
rodzine, która wspierala Go na kazdym kroku..ale byłam tez ja. Kochałam Go
bezwarunkowo, tak jak on mnie. razem dla siebie stanowiliśmy odskocznie od
otaczającej nas codzienności. Gdy bylismy razem nawet udawało nam się zapomnieć
na chwile z czym walczymy - chory był On, ale to była walka nas wszystkich -
wszystkich którzy Go kochali.

Może taki byl plan Kogoś. pozwolił nam się spotkać, zakosztować prawdziwej
miłości.. może miałam pomóc mu przejsc przez to całe piekło..może dzieki mnie
zaznał szczęscia, uśmiechał się mimo tego koszmaru..może dla mnie tak długo
walczył..może mnie to czegoś ma nauczyć, choć jeszcze nie wiem czego.. :(

może, może...

i mimo tego co teraz przezywam - nie oddałabym tego. spotkałam absolutnie
wyjatkowego człowieka. ta miłość zawsze bedzie juz ze mną. i On także. mimo, że
już Go nie przytule..