Czy ja jestem "potworem"?

[forever_sad]

Ponad 2lata temu straciłam w wyniku śmierci samobójczej ukochanego
Człowieka, z którym miałam związać w niedalekiej przyszłości swoje
życie. Jednakże jego "wybór" wszystko zmienił. Zmienił też i mnie
samą. Zniknął uśmiech z mej twarzy. Życie zaczęło bardzo ciążyć.
Coraz więcej dni, tygodni, miesięcy kiedy nie chciałam żyć... I to
piekące poczucie winy... Wszystkim - jego rodzinie, mojej rodzinie -
musiałam tłumaczyć, że to NIE ICH WINA, że tak MUSIAŁO BYĆ, że Nie
wolno się obwiniać.... Oni czuli wsparcie - ja ... udawałam, grałam,
przed sobą, przed nimi, przed światem...że też sobie z tym radzę.
Guzik prawda - wcale sobie z tym nie radziłam... I chyba przywykłam
do tego stanu a jego rodzina, moja, moi znajomi i
wszyscy "obserwatorzy" przywykli do mojego widoku: smutna, zgaszona,
sama...
I w końcu udało mi się Kogoś poznać...przełamałam swój strach przed
życiem i samą sobą... Ten Człowiek stał się moim oparciem, pomógł
zerwać z myślą o śmierci...i po kilku miesiącach zaczęłam się
niepostrzeżenie uśmiechać, przestałam tęsknić za Moim Ukochanym...
tylko ... dlaczego teraz czuję się tak bardzo winna, że czuję się
szczęśliwa bez Niego? Czy jestem potworem bez uczuć? A może nigdy
naprawdę nie kochałam, skoro nagle przestałam tak bardzo cierpieć?
Jak mam teraz wytłumaczyć swoją radośc i brak łez, brak
nieprzespanych nocy tym, którzy oceniają i obserwują tak dokładnie
moje emocje i mnie samą? Jestem egoistką??? Niech mi ktoś odpowie,
błagam :(

[198-3mk]

WITAJ FOREWER...

Moje zdanie, na Twoje pytanie...
Uwazam że absolutnie nie jestes egoistką!!!!
dla Ciebie życie toczy sie dalej... Pomimo tego, że potraciliśmy
swoich najbliższych, swiat nie stanął w miejscu... Nie zatrzymał
się... My żyjemy... To życie nigdy nie bedzie już takie samo...
Strata bliskich nam osób, wywróciła nasz świat do góry nogami,
o 360 stopni, ale my jesteśmy TU, i TERAZ...
Myślę że Osoba, którą straciłaś nie bedzie miała Ci za złe tego,
że starasz się, ułozyć sobie życie na nowo...
Przecież nowe zycie, nie oznacza, że wymażesz z pamięci, tego który
odszedł... Myślę że On, pozostanie w Twoim sercu zawsze...
Przytocze Ci dwa wersy, bardzo mądrego wiersza;
LEPIEJ ŻEBYŚ ZAPOMNIAŁA I BYŁA SZCZĘŚLIWA
NIŻ PAMIETAŁA I ŻYŁA W ROZPACZY...
Pozdrawiam cieplutko. Beata-mama śp. Marcina.

[annubis74]

Forever_sad. Myślę że nikt nie myśli o Tobie że jesteś potworem i Ty
sama też nie powinnaś tak myśleć. Minął jakiś czas Twojej żałoby i
chcesz żyć dalej, szcześliwa. Dlaczego miałabyś sobie odmawiać tego
szczęścia? Dlaczego ktokolwiek mialby Ci go odmawiać. Dlaczego
miałabyś zostać 'sad" "forever". Opłakałaś stratę bliskiego Ci
człowieka i chcesz żyć dalej szczęśliwa. Napewno nie przestałaś go
kochać, ani nie zapomniałaś.
Myślę że wiele osób opłakujących kogoś a ten problem - kiedy czują
że ich ból i rozpacz powoli zmniejsza się, czują się winne, że brak
smutku i rozpaczy oznacza że zapomnieliśmy o tych których kochamy,
że pogodziliśmy się z ich odejściem, ze chcemy żyć.
Nie wyrzekaj się nowej miłości, masz do niej prawo.

[olaopolanka]

On odszedl, to byl Jego wybor, nie wiadomo czy sluszny, jak Mu bylo ciezko,ale
to On zdecydowal,ze nie chce tu byc. Pamietaj Ty masz prawo do zycia, a wiec
rowniez do Milosci...Pozdrawiam bardzo cieplo.

[agalt]

Gdybyś była potworem bez uczuć:
1. nie wspierałabyś bliskich po stracie,
2. nie byłoby Ci tak ciężko,
3. nie zastanawiałabyś się nad tym, czy nim jesteś.
To naprawdę dobrze, że spotkałaś kogoś, kogo możesz pokochać. A
jeśli Twój śp Ukochany nie był skrajnym egoistą, to z pewnością jest
mu lżej, że już tak cierpisz.
Pozdrawiam Cie serdecznie
PS. przeczytaj dezyderata.ovh.org/
!"Bądź sobą, a zwłaszcza nie zwalczaj uczuć; nie bądź cyniczny wobec
miłości, albowiem w obliczu wszelkiej oschłości i rozczarowań jest
ona wieczna jak trawa."

[agalt]

forever_sad napisała:

> Jak mam teraz wytłumaczyć swoją radośc i brak łez, brak
> nieprzespanych nocy tym, którzy oceniają i obserwują tak dokładnie
> moje emocje i mnie samą?
Jeśli ktos potrzebuje takiego wytłumaczenia, to on jest potworem.
Niech się buja... Nikomu niczego nie musisz tłumaczyć...

[kalista77]

W żadnym wypadku nie jesteś. Jest czas żałoby i szczęścia. Dla Ciebie nadszedł
teraz ten stan szczęścia. Myślę, że twoi najbliżsi cieszą się z tego, że widzą
Cię uśmiechniętą i nikt Cię nie ocenia (z wyjątkiem Ciebie samej). Jestem teraz
w podobnej sytuacji jak Ty kiedyś. 29 listopada odszedł człowiek, którego bardzo
kochałam i chciałam mieć z nim dzieci. Nie wiem jak zmarł. Jedną z hipotez jest
samobójstwo przez zażycie leków. Śledztwo trwa. Nie chcę wierzyć, że mógł mnie
zostawić i swoją rodzinę. Mam natłok myśli i nie umiem się z tym pogodzić. Nie
wiem skąd mam znaleźć siłę, by pocieszać jego rodzinę, zwłaszcza jego mamę i
mówić, że nikt nie zawinił. Nie trać tego co dało Ci teraz życie kochaj i bądź
kochana. Nigdy nie wiemy jak długo to będzie trwało i na jak długo dana jest nam
czyjaś obecność.

[osmiorniczka030]

Droga Forever_sad!

Zazwyczaj wydaje sie nam, ze nasze zycie moze sie rozgrywac jedynie
na "scenie", ktora my sobie przygotowalismy. Niestety z nieznanych
nam powodow ta nasza "scena" niekiedy sie zmienia i my musimy
dostosowac swoj "repertuar" do nowych warunkow.

Scena Twojego zycia kolejny raz zostala zmieniona. Dobrze wiesz, ze
to nie byla Twoja wina. Swoja misje u boku ukochanego mezczyzny juz
wykonalas. Teraz kolej na nastepna misje, ktora wcale nie oznacza
przekreslenia przeszlosci, ale wyznaczenie sobie nowych kierunkow w
tej naszej zyciowej "podrozy".

I nie ogladaj sie na obserwatorow. To Ty jestes kapitanem
swojego "statku" :-)

Pozdrawiam.

[tilia7]

Forever,ja też straciłam mojego ukochanego w wyniku samobójstwa,trochę ponad 9
miesięcy temu.Nie umiem powiedzieć,co zrobię ze swoim dalszym życiem,bo jestem
na razie na etapie oswajania tej straty i takiego bólu,że o szczęściu nie umiem
już myśleć i w nie nie wierzę.Ale,jeśli Tobie udało się to szczęście odnaleźć,to
ciesz się tym i nie myśl o sobie źle.Myślę,że zawsze o nim będziesz
pamiętać,zawsze będzie miał w Twoim sercu jakieś swoje miejsce.Życzę Ci powodzenia

[forever_sad]

Dziękuję Wam za te wszystkie ciepłe słowa. Spróbuję sobie to
wszystko jakoś poukładać. Ocena jaką rzucają już "obserwatorzy"
trochę kaleczy i jest ciężko z nią żyć :( i dlatego przyszłam
tutaj... do Was wszystkich którzy przeżyliście też stratę w ten czy
inny sposób Kogoś Ukochanego i Bliskiego.
Minie pewnie jeszcze dużo czasu zanim pozbędę się kolejnego poczucia
winy ... teraz poczucia winy, że staram się być szczęśliwa na nowo :
(
to takie dziwne i trudne uczucie :(
DZIĘKUJĘ za Waszą obecność

[agalt]

forever_sad napisała:

> Ocena jaką rzucają już "obserwatorzy"
> trochę kaleczy i jest ciężko z nią żyć :(

Kobieto!!!
Nikt nie ma prawa Cię oceniać, bo nikt nie wie przez co naprawdę
przeszłaś. To Ty kiedyś będziesz się z tego życia rozliczać, więc
żyj tak, żebys miała poczucie, że nikogo nie krzywdzisz. I kieruj
się SWOIM osądem, a nie ocenami innych. Mój Ukochany kiedyś w jednym
z felietonów napisał "Trzeba najpierw być KIMŚ, żeby oceniać innych.
Ale Ci, którzy już są KIMŚ, nie zajmują się ocenianiem innych. Oni
zajmują sie PRAWDĄ."
Sorry, bo to, co teraz napiszę, może zabrzmieć dość brutalnie. Twój
śp Ukochany odszedł, bo chciał. I, z całym szacunkiem dla Jego i
Twojej tragedii, nie brał wtedy pod uwagę, jaki ból zada Tobie czy
innym bliskim. Rozumiem, że to nie z czystego egoizmu i musiało mu
być bardzo źle, co jednak nie zmienia tego, co napisałam wcześniej.
Przecierpiałaś ten ból. On pewnie też. Kto wie, może to on wymodlił
Ci kogoś, kto będzie Twoim wsparciem. A nawet jeśli nie, to postaw
sie na miejscu naszych zmarłych Bliskich. Ja bym chciała patrząc
STAMTĄD widzieć, że moi bliscy na ziemi są szczęśliwi.

> Minie pewnie jeszcze dużo czasu zanim pozbędę się kolejnego
poczucia
> winy ... teraz poczucia winy, że staram się być szczęśliwa na
nowo :

Naucz się być szczęśliwa. Sama przyznaj sobie takie prawo, skoro Bóg
Ci je dał stawiając na Twojej drodze kogoś, kogo jestes w stanie
pokochać. A poczucie winy zostaw tym, ktorzy czynią źle, rozmyślnie
krzywdząc innych.
Pozdrawiam serdecznie
a/

[annubis74]

ludzie z reguły oceniają innych surowiej niż oceniliby samych
siebie. Nikt - wszystko jedno rodzina, która też opłakuje stratę czy
znajomi nie mają prawa narzucać ci sposobu przeżywania Twojego życia.
Ludziom nigdy nie dogodzisz, ty twierdzisz że patrzą krytycznie bo
po 2 latach próbujesz u łożyc sobie życie, ja straciłam Mamę
niespełna 7 miesięcy temu, a niektórzy dziwią się że jeszcze się z
tym nie pogodziłam. Słuchaj swojego serca, a nie głosów ludzi

[telepeters]

Ty mialabys byc potworem? NIE, potworami sa Ci, ktorzy daja sobie prawo
oceniania innych. Ty jestes tylko slaba, bo sie tym przejmujesz.
Tez tak kiedys liczylam sie z innymi, ale zbyt doswiadczylo mnie zycie, zeby sie
bzdetami przejmowac. Daj sobie spokoj z obserwacja obserwatorow, jesli jestes w
zgodzie z sama soba, to wszystko w porzadku, jesli nie, zycze abys jak
najszybciej docenila sama siebie, bo silnych nie ruszaja samozwanczy prawodawcy.
Swoja droga, gdyby bylo wiecej takich "potworow", co to sie z innymi licza, na
swiecie byloby duzo lepiej.

[forever_sad]

annubis74 napisała:

> ludzie z reguły oceniają innych surowiej niż oceniliby samych
> siebie. Nikt - wszystko jedno rodzina, która też opłakuje stratę
czy
> znajomi nie mają prawa narzucać ci sposobu przeżywania Twojego
życia.
> Ludziom nigdy nie dogodzisz, ty twierdzisz że patrzą krytycznie bo
> po 2 latach próbujesz u łożyc sobie życie, ja straciłam Mamę
> niespełna 7 miesięcy temu, a niektórzy dziwią się że jeszcze się z
> tym nie pogodziłam. Słuchaj swojego serca, a nie głosów ludzi


wiesz czasami czuję, że już nie mam serca, może ja tylko po raz
kolejny zagłuszam prawdziwe uczucia - pogubiłam się tak bardzo się
pogubiłam...

[annubis74]

Być może prawda jest że się pogubiłaś i musisz sie na nowo odnaleźć.
Pewnie nie odnajdziesz już dawnej siebie, botakie przeżycia
wyciskają na nas piętno. Odnajdziesz siebie na nowo. Nie zagłuszaj
swoich prawdziwych uczuć, jeśli sama nie potrafisz się odnaleźć
poszukaj pomocy.

[forever_sad]

To wydaje się takie proste gdy się czyta Wasze słowa - jest w nich
otucha, nie ma surowego osądu ale mimo wszystko wciąż czuję się
winna, że nie jestem już tą samą osobą, która tak bardzo cierpiała.
Osoby z którymi rozmawiam dają mi odczuć, że mają cień pretnesj...
to nie pierwszy raz gdy tak jestem oceniona.... gdy zmarł mój tato
14 lat temu, potem dziadkowie to także w każdym tym wypadku to ja
byłam "czarną owcą" bo nie potrafiłam podejść do trumny i się
pożegnać, bo nie płakałam przy wszystkich. Tylko nikt nie wie i nie
wiedział co działo i dzieje się we mnie w środku. Nikt nie chciał o
tym rozmawiać. Teraz schemat się powtarza... Może ja jestem
faktycznie zła i egoistyczna? Może powinnam już na zawsze zostać
sama by dać tym samym dowód, że ja naprawdę kochałam...
Moje szczęście zawsze zresztą trwa "chwile dwie" i być może za
chwile ku uciesze wszystkich smutek powróci - może wtedy będą
wszyscy szczęśliwi. Może ja ;(

[agalt]

Ech, Maleńka.. Ktoś Cie bardzo skrzywdził i to nie był Bóg. Masz
serce, tylko boisz się odrzucenia, boisz się, że znowu będziesz
czarną owcą... Dla niego nie będziesz, a nikt inny nie ma prawa Cie
osądzać, dopóki nie złamiesz prawa. Złamałaś?
Mój J stracił Tatę, kiedy miał 13 lat. Jego Mama wyszła drugi raz za
mąż. Nie wiem po jakim czasie, bo nigdy mnie to nie zainteresowałao.
Ale wiem, że J nigdy nie miał do niej o to żalu. Wręcz przeciwnie,
zawsze mówił, że Jego Ojczym był tez bardzo dobrym i bardzo
cierpliwym człowiekiem, tak jak Tata.
Dobrzy ludzie szanują wybory innych.
Ale to Ty sama musisz uznać, że masz prawo byc z kimś i być
szczęśliwa. Inaczej zawsze będziesz nadskakiwała całemu światu,
skora do poświęceń ponad siłę, które ani Tobie nic nie dadzą, ani
tego zbyt wymagającego świata nie uszczęśliwią..

[agalt]

Wybacz, ale skoro pytasz, to odpowiem. Zgodnie ze swoim
przekonaniem.
To, co napisałaś teraz, wskazuje, że jesteś osobą ogromnie
skrzywdzoną i wykorzystywaną emocjonalnie. I pytanie nie powinno
brzmiec, czy Ty masz prawo byc z kimś i przestac cierpieć, tylko czy
umiesz dać sobie prawo byc szczęśliwą. Obawiam się, że nie. Myślę,
że najpierw powinnaś pójść na porządną terapię, żeby odreagować
traumę z dzieciństwa i młodości. Bo dopóki tego nie zrobisz,
będziesz przyciągała ludzi, którzy będą Cię ranić. I ktoś, kto teraz
zdaje się byc aniołem, może szybko przyłączyć sie do grona tych,
którzy będą Ci mówić jak żyć, co mysleć i czuć.

[forever_sad]

Nie przepraszaj, ja po to tutaj jestem by ... zrozumieć, by pojąć,
by siebie gdzieś w tym wszystkim "ustawic"...
może jest to wszystko dla mnie problemem bo ... tak naprawdę nigdy
nie miałam ciepła w swoim domu rodzinnym - nie byłam bita czy
maltretowana itp. ale nie byłam przytulana, nikt ze mną nie
rozmawiał, nikt nie dawał wsparcia... nawet łzy były oznaką
słabości ... i teraz gdy się zjawił, jak go określiłaś "anioł" to
uczy mnie tego wszystkiego ale jemu też wstydzę się mówic o
wszystkim, o swoich odczuciach czy prawdziwych emocjach...zauważyłaś
co napisałam? wstydzę się uczuć - bo tego też byłam nauczona ...

agalt napisała:

> Wybacz, ale skoro pytasz, to odpowiem. Zgodnie ze swoim
> przekonaniem.
> To, co napisałaś teraz, wskazuje, że jesteś osobą ogromnie
> skrzywdzoną i wykorzystywaną emocjonalnie. I pytanie nie powinno
> brzmiec, czy Ty masz prawo byc z kimś i przestac cierpieć, tylko
czy
> umiesz dać sobie prawo byc szczęśliwą. Obawiam się, że nie. Myślę,
> że najpierw powinnaś pójść na porządną terapię, żeby odreagować
> traumę z dzieciństwa i młodości. Bo dopóki tego nie zrobisz,
> będziesz przyciągała ludzi, którzy będą Cię ranić. I ktoś, kto
teraz
> zdaje się byc aniołem, może szybko przyłączyć sie do grona tych,
> którzy będą Ci mówić jak żyć, co mysleć i czuć.

[jedenon]

Witaj.
Pierwsza podstawowa sprawa to nie daj sobie wmówić że Jesteś potworem. Dobrze
wiesz że to nieprawda.
Każdy człowiek jest stworzony do miłości tak do brania jak i dawania.
Twój czas nadszedł zacznij żyć na nowo, buduj Swoje życie. Jesteś w dołku ale
wyjdziesz z niego.
Co do osądów niedawno w telewizji leciał bardzo fajny (choć nie hollywodzki)
polski film "Krzyk" tytuł głupi i wcale niewyznaczający tematu filmu ale sam
film sama historia bardzo mądra. Nikt nie ma prawa do oskarżania drugiej osoby.
Oczywiście należy być otwartym na krytykę czasem ktoś może mieć rację ale
trzeba to po prostu samemu szczerze przemyśleć.
Często ludzie mówią słowa które mają tylko jeden cel skrzywdzić często mówią
bezmyślnie bo tak lepiej słuchaj wszystkiego ale wybieraj tylko mądre słowa
takie które mogą Ciebie popchnąć do dobrego.
Zacznij życie na nowo, zamknij ten etap w szufladzie nie wymażesz go z pamięci
ale możesz schować go głęboko i żyć dalej.
Pamiętaj zawsze bądź sobą i staraj się nad sobą pracować, życie dopiero się
zaczyna, wybierz życie -)
Trzymaj się i powodzenia

[tilia7]

Zgadzam się z Tobą,że proste się to wszystko wydaje jak się czyta,a
w środku człowiek ma taki chaos i zamęt,że nie można się z tym
pozbierac.I rozumiem poczucie winy.Ja wciąż nie umiem samej sobie
wybaczyc,że w ogóle żyję.Wciąż się z tym zmagam,wciąż walczę sama ze
sobą:jedna częśc próbuje przeżyc tą żałobę i jakoś życ,choc w miarę
normalnie,druga za nic nie chce oddac tego bólu.


"Niepokonani"-Perfekt


Gdy emocje już opadną
Jak po wielkiej bitwie kurz
Gdy nie można mocą żadną
Wykrzyczanych cofnąć słów
Czy w milczeniu białych haniebnych flag
Zejść z barykady
Czy podobnym być do skały
Posypując solą ból
Jak posąg pychy samotnie stać

Gdy ktoś kto mi jest światełkiem
Gaśnie nagle w biały dzień
Gdy na drodze za zakrętem
Przeznaczenie spotka mnie
Czy w bezsilnej złości łykając żal
Dać się powalić
Czy się każdą chwilą bawić
Aż do końca wierząc że
Los inny mi pisany jest

Płyniemy przez wielki Babilon
Dopóki miłość nie złowi nas
W korowodzie zmysłów możemy trwać
niepokonani
Nim się ogień w nas wypali
Nim ocean naszych snów
Łyżeczką się odmierzyć da

Trzeba wiedzieć kiedy ze sceny zejść
Niepokonanym
Wśród tandety lśniąc jak diament
Być zagadką, której nikt
Nie zdąży zgadnąć nim minie czas

[kalista77]

Zastanawiam się, na ile jest to twoje wewnętrzne przekonanie, że wszyscy
oczekują od Ciebie byś żyła w smutku i żalu, a na ile rzeczywiście wszyscy tak
uważają. A jeśli twoi znajomi rzeczywiście tak mówią, to zmień znajomych. Żyjesz
dla siebie, czy dla nich? Od śmierci mojego A... nie minęły dwa miesiące, a
słyszę od wszystkich, że muszę żyć dalej i być szczęśliwa dla Niego. Powtarzają
mi, jeżeli Ty będziesz szczęśliwa to i jemu tam będzie lepiej. Mówią, żebym
przestała tak rozpaczać, zrobiła coś dla siebie. Chcą bym znów zaczęła się
uśmiechać. Ciągle słyszę, że nie mogą patrzeć na mój smutek. Nawet od Jego Mamy
usłyszałam, że życzy mi spotkania na swojej drodze wartościowego człowieka, w
którym zakocham się. Tylko, że ja wciąż kocham Jego i wątpię bym była w stanie
pokochać kogoś tak mocno. Idąc Kochana twoim tokiem myślenia, to ja chyba
powinnam zacząć się czuć winna, że nie potrafię przestać płakać i o nim mówić,
choć wszyscy moi bliscy tego pragną.

[forever_sad]

Nie, to nie tak !!!
każdy czuje inaczej - każdy z nas jest inny - ja nie wyznaczam Ci
Twojej drogi uczuć czy reagowania - moja rodzina i znajomi wymagali
zawsze tego co niemożliwe, oni byli "inni" -

[agalt]

Jeśli dobrze Cię zrozumiałam, to Ty nikomu nie wyznaczasz drogi, bo
to, co inni robią jest w porządku? Tylko z Tobą coś jest nie tak? A
skąd Ty to wiesz? Znasz osobę , do której to napisałaś? Czy po
prostu skądś wiesz, że jesteś najbardziej beznadziejna na świecie? A
jeśli tak, to skąd to wiesz? Ktoś Ci powiedział lub dał odczuć,
prawda? I Ty temu, kto to powiedział wierzysz tak bardzo? Dlaczego?
Jakie masz powody, żeby uważać ją, jego czy ich za taki autorytet?
Żeby było jasne, ja też uwazam, że ooba, na której post
odpowiadałaś, ma prawo się czuć, tak jak się czuje i postępować tak,
jak dyktuje jej serce. Tyle, że moim zdaniem, Ty tez masz takie
prawo. I to, że nie chcesz go sobie przyznać, moim zdaniem, bardzo
źle rokuje na przyszłość.
Spotkałaś kogoś, pokochałaś i boisz się mu powiedzieć o swoich
uczuciach? Nie uważasz, że nawet jeśli zdecydujesz się być z nim na
takich zasadach, nadal będziesz samotna? Przecież w tym związku nie
będzie Ciebie, tylko osoba, którą będziesz udawać.
Jeśli chcesz stworzyć udany związek, to nie mozesz zaczynać od
ukrywania siebie. Skorzystaj z pomocy specjalisty. To naprawdę żaden
wstyd. Ludzie wychodzą nieraz z naprawdę popapranych sytuacji.
Spróbuj dać sobie pomóc.
Trzymam kciuki

[tilia7]

Zgadzam się z Agalt.Rozumiem Cię Forever,że po samobójczej śmierci ukochanego
jesteś całkiem w tym wszystkim pogubiona,jak pisałam,przeżywam to samo i
naprawdę to jest bardzo trudna żałoba a walka z poczuciem winy jest walką z
wiatrakami.Ale,Ty chyba faktycznie samą siebie oceniasz zbyt surowo i coś mi się
wydaje,że to jest faktycznie zadawniona sprawa.Mnie jest piekielnie ciężko,nie
radzę sobie momentami ze swoimi uczuciami-ale daję sobie do nich prawo i nikogo
nie planuję zadowalać swoim zachowaniem.Będę cierpieć i wyć tak długo jak długo
będę potrzebować i wyrażać swoje uczucia tak,jak mi to potrzebne.Jak ktoś się
krzywo patrzy to trudno,on ma problem nie ja.Więc-popieram zdanie Agalt i radzę
udać się do dobrego psychologa.Bo faktycznie nie stworzysz dobrego związku z
góry zakładając,że go nie chcesz albo na niego nie zasługujesz.Zadbaj o
siebie,daj sobie prawo do swoich uczuć,do swoich własnych reakcji,zatrzymaj się
na chwilę i poczuj,co Ty naprawdę czujesz.

[olaopolanka]

Mam wrazenie,ze jestes w blednym kole z ktorego nie potrafisz sie wyrwac.Chcesz
kochac a jednoczesnie nie dajesz sobie prawo do tego.Z gory skazujesz siebie na
porazke,zyjesz w ciaglym napieciu uzalezniona od opinii i oceny innych.I tracisz
na to energie i jest Ci bardzo ciezko i jestes tak bardzo nieszczesliwa. To co
Ci tu napiszemy wyda Ci sie tylko prosta recepta, dajaca tylko chwile
wytchnienia na zlozonosc Twego wnetrza, dlatego mysle podobie jak Agalt daj
sobie pomoc, skorzystaj z dobrego terapeuty,aby to wszystko przepracowac,aby
przyjrzec sie swoim lekom,aby nie bac mowic sie o swoich uczuciach, aby kochac.

[kalista77]

Naprawdę źle mnie zrozumiałaś lub ja nie potrafiłam przekazać tego co chciałam.
Absolutnie nie miałam zamiaru wzbudzać w Tobie poczucia winy. Cały mój powyższy
post zmierzał tylko do tego, żeby Ci uzmysłowić, że poczucie winy rodzi się w
nas samych i zawsze można je wzbudzić w sobie niezależnie od sytuacji, zwłaszcza
jeśli surowo oceniamy siebie. Każdy jak powiedziałaś jest inny i inaczej reaguje
na daną sytuację. Naprawdę życzę Ci, żebyś odnalazła siebie i była w życiu
szczęśliwa, bez względu na to, czy szczęście to dla Ciebie bycie z tym
mężczyzną, innym lub samej. Chciałam pomóc, ale chyba mi to nie wyszło. W takim
razie przepraszam. Twój wątek stał mi się bliski (również straciłam kochanego
mężczyznę być może w skutek śmierci samobójczej, choć trudno mi w to uwierzyć).
Mądrze napisała osoba w poście przede mną. Spróbuj wczytać się w jej słowa.
Pozdrawiam ciepło.

[annubis74]

> faktycznie zła i egoistyczna? Może powinnam już na zawsze zostać
> sama by dać tym samym dowód, że ja naprawdę kochałam...

po co chcesz dawać taki dowód? i komu? Sama sobie musisz udowadniać
że kochałaś swojego narzeczonego? Chcesz żyć tak by inni byli
zadowoleni?
Polecam (Tobie i innym) wczorajszy dodatek do GW (lepsze życie: Jak
żyć ze stratą). Kupowaliśmy wszystkie części tego poradnika, ale ja
z niecierpliwością czekałam na tę ostatnią część. Nie ma tam
gotowych recept ani odpowiedzi, nie ma naukowych lub pseudo-
naukowych wywodów. To kilka stron - kilka historii ludzi którzy
muszą stanąć oko w oko ze stratą - utratą bliskich, stratą zdrowia.
Nie powiem że po przeczytaniu mnie jakoś oświeciło, albo że poczułam
się lepiej, ale lektura skłoniła mnie do refleksji. Może Tobie lub
komu innemu też pomoże.
Nie daj się wtłoczyć w schemat cierpiętnicy zwłaszcza ze jak piszesz
czas Twojego smutku minął. Nie zapomniałaś ani pewnie nigdy nie
zapomnisz o tatmtym mężczyźnie, ale masz prawo do szczescia