moja www -bardzo PROSZĘ o Wasze komentarze

[dorrita79]

Słuchajcie Kochani, moja www jest w dużej części zrobiona - taka wersja
robocza. Jeszcze parę rzeczy jest do uzupełnienia (na dniach)
Brakuje jeszcze parę rzeczy no i przede wszystkim serwera (domene mam).
Czekamy na odpowiedź skądś tam. Już myślałam, że dzisiaj będziecie mogli
oglądać (tzn wszyscy), ale problem z serwerem mnie zaskoczył (Darren nie
dopilnował tego faktu) bo ja się na tym nie znam:-(((

Więc na razie jest wersja robocza TYLKO do WASZEGO wglądu (która chwilowo
znajduje się na serwerze u mojego Kolegi)
pomoc.omnidata.pl/index.php?strona=start
zapraszam i będę wdzięczna za SZCZERE opinie

[tilia7]

Dorotko,przejrzałam,przyznaję,że tak "na szybko",ale z uwagą.Pomysł bardzo
dobry,czytelnie,przejrzyście,uważam,że ok.Do rozdziału "rola żałoby"
dodałabym,że żałoba i jej oznaki(czarny strój) miały pierwotnie zaznaczać
pewnego rodzaju "okres ochronny" dla osoby,która przeżyła stratę - w sensie,że
czarny stój dawał niejako prawo do okazywania nadmiernych emocji czy "dziwnych"
zachowań.

Moim zdaniem konieczna jest informacja o tym,kiedy żałoba przestaje już być
zwykłą żałobą a zaczyna przeradzać się w chorobę.Faktem jest,że mamy prawo do
tych wszystkich zachowań,o których piszesz i że są one w żałobie nie tylko
normalne,ale wręcz konieczne.Ale czasem te emocje i wynikłe z nich stany
zaczynają już zagrażać zdrowiu i życiu.Na przykład myśli samobójcze do pewnego
momentu są normą po stracie,ale kiedy zaczynają być natrętne i zbyt intensywne
stają się prawdziwym zagrożeniem.Więc powinna być jakaś informacja o tym,kiedy
koniecznie trzeba szukać pomocy nie tylko w Grupie Wsparcia,ale już u lekarza
psychiatry bądź jednak u psychologa.No i powinna być informacja w jakich
miejscach w ogóle można pomocy w żałobie szukać(oprócz grup wsparcia).Może to
gdzieś jest-ale nie odnalazłam.
Z własnego doświadczenie pamiętam,że w pierwszym momencie szukałam informacji o
tym,jak w ogóle przeżyć,co robić w tej sytuacji,w jakiej się znalazłam.Więc
chyba i to trzeba by napisać-choć faktycznie trudno doradzić cokolwiek,ale
chociaż napisać,że z żałobą NIC nie można zrobić,tylko ją przeżywać,krok po
kroku,minutę po minucie starać się przetrwać,wykorzystując wszystkie siły i
wszystkie dostępne środki.
Piszesz o "pracy z żałobą"-trzeba by to trochę rozwinąć i wyjaśnić,bo jak ktoś
się spotyka z pojęciem po raz pierwszy to nie będzie wiedział cóż to takiego.
No nie wiem,chyba tyle:)
Oczywiście nie jest to krytyka z mojej strony tylko spostrzeżenia o które
prosiłaś.Odwaliłaś kawał dobrej roboty:)wyrazy szacunku:)

[dorrita79]

dzięki za Twe cenne uwagi:-))

Jeszcze aż taka mądra nie jestem, by na wszystkie pytania umieć odpowiedzieć od
razu. Jeszcze się muszę trochę pokształcić np by móc odpowiedzieć na pyt "Więc
powinna być jakaś informacja o tym,kiedy
> koniecznie trzeba szukać pomocy"

W linkach znajdą się inne przydatne adresy www, gdzie można szukać wsparcia, ale
jak mówiłam - www jeszcze nie skończona. Natomiast nie jestem w stanie polecać
psychologów czy terapeutów, których nie znam. I pomocy jako takiej dla ludzi w
żałobie nie jest wiele niestety (i wiem to z własnego doświadczenia, gdyż sama
swego czasu szukałam).

Moja strona narazie jest taka dosyć luźna. Ma ona za zadanie wspierać ludzi w
podobnej sytuacji, po przez dzielenie się własnym doświadczeniem. Na pewno
będzie ona modyfikowana w czasie.

Docelow strona ta będzie bardziej profesjonalna, tzn skupiona na fachowej
pomocy, kiedy się dokształcę i będę wtedy występować w roli "fachowca"
specjalizującego się w tej tematyce i pracującego w zawodzie;-). Ale to jeszcze
nie tak prędko.

Jeszcze raz dzięki, że poświęciłaś swój czas i przekazałaś mi swe uwagi.
buziaki

[grazyna1965]

Dorotko, ja też pozwoliłam sobie zajrzeć na tę ,,roboczą" stronkę.
Jestem pod dużym wrażeniem pracy jaką włożyłas w to przedsięwzięcie.
Ale myślę sobie, że sam pomysł jest trafiony w przysłowiową ,,10".
Nawet nie wiem jakie mogłabym mieć spostrzeżenia..myślę, że strona
będzie "żyła" swoim życiem, że bedzie rosła w siłę. Gratuluję
Dorotko i życze Ci żebyś miała tyle zapału co teraz. Moj zapał upadł
niestety, nie mam siły na nic, nawet na moją fundację. Może
potrzebuję więcej jdnak czasu? Być może..ale może zabrałam się za
coś co przerosło moje wątłe siły? Tobie Dorotko życzę ogromu sił.
Grażyna,mama Patryni

[dorrita79]

Dziękuję Grażynko.
Wbrew pozorom mnie też często brak sił. Wiele łez wylałam np.w ten weekend (jak
narazie najgorszy weekend tego roku). Czasami myślę, że porwałam się z "motyką
na słońce", że jeszcze powinnam chwile odczekać, aż stanę porządnie na nogi. Mój
zapał rodzi się i gaśnie i tak w kółko.

Z tej mojej www to najbardziej mnie samej podoba się zdjęcie mojej rodziny w tle
i napis w prawym górnym roku, bo to dzięki NIM to wszystko.

przytulam Cię mocno

[bie-tka]

Czesć Dorotko, ja Twoją stronke obejżałam wczoraj ale tak sie
popłakałam że nie byłam w stanie nic napisać. Zdjęcie Twoich
bliskich w tle jest piękne,takie że jak zamknę oczy to dalej je
widzę, mam je w oczach, zapada w pamięc i tam zostaje. Stronka
bardzo mi sie podoba jest bardzo przejżysta czytelna, myśle ze z
czasem rozwinie sie w piekną całość i spełni swoją rolę doskonale.
Moze jako maleńką sugestie ze swojej strony napiszę że ja chciałabym
na niej kiedys zobaczyć zakładkę poświęconą Nadziei (choc ponoc to
matka głupich ale bez niej byłoby jeszcze ciezej na tym swiecie),
nie umiem tego ubrac w słowa bo mam oststnio mętlik w głowie ale
pewnie wiesz o co mi chodzi... o cos bardziej optymistycznego (o
ironio nie wiem czy cos takiego w oóle istnieje?). Bo w sumie nasza
żałoba ta powiedzmy "główna" ma swoje etapy przez które przechodzimy
w swoim czasie, ale tak na dobre raczej nigdy sie nie kończy.
Zostaje Nadzieja, jakas nadzieja...hmmm...placze mi sie po głowie
tyle mysli, moze nastepnym razem cos uda mi sie wiecej wydukać . W
każdym razie stronka zapowiada sie bardzo pozytywnie, fajna
inicjatywa, bardzo potrzebna. Ściskam , pozdrawiam i trzymam kciuki.
Ela

[dorrita79]

dziękuję. Wszystkie uwagi biorę do serca i spisuję.
Ten rozdzialik z Nadzieją uważam za bardzo dobry pomysł;-)
ściskam i tulam mocno
Dora

[mala_1984]

WOW mi się bardzo podoba:) tylko jedna sugestia zgadzam się z bie-tka coś więcej
o nadziei by się przydało... Stronka bardzo ciekawa, ale z mojego punktu
widzenia taka mocno teoretyczno-psychologiczna. Może jakieś konkretne historie,
przykłady osób które zwycięsko przebrnely ta trudna drogę. Sama napisałaś o
sobie, ale malutko. Będąc w rozpaczy zaglądając na stronkę oczekiwałabym może
jakiejś wskazówki, małego światełka, promyka nadziei. Bowiem gdy żyjemy w takim
bezsensie trudno dostrzec coś optymistycznego.

[dorrita79]

Tak, bardzo bym pragnęla by ta strona zaczęła żyć Wami/ z Wami.
By ruszyło forum, gdzie ludzie będą się udzielać, by przysyłano własne wiersze i
historie, którymi osoby przeżywające stratę chciałyby się podzielić (bo te
części są przewidziane jak widać, ale uzupełniać je mogę tylko z Waszą pomocą).
Ale to już od Was zależy;-)

tulam

[halas1961]

Dorotko
Jesteś naprawdę dzielna. Po przeczytaniu o emocjach uśwaidomiłam
sobie, ze dzis wlasnie wiekszosc z tych emocji odczuwam, a niby nie
jestem na poczatku drogi, niby staram sie cos robic, itd. Widac dla
mnie to jednak jeszcze wciaz poczatek drogi:(
Strona zacznie zyc jak w zakładce Wasze historie(czy jakos tak
podobnie:)pojawia sie przezycia konkretnych ludzi, jak ruszy forum,
jak pojawią się wiersze,rozmowy, relacje ze spotkań w realu, relacje
osób które juz sie potrafia śmiać i cieszyc zyciem.
Czy nasze historie mamy Ci przysyłac na meila, czy jak ruszy ta
stronka bezposrednio na stronce zamieszczac.
Dziekuje Ci za meila.
pozdrawiam
Halina-mama Agatki

[dorrita79]

Dziękuję za Wasze liczne komentarze. Dodają mi otuchy i dają też do myślenia.
Halinko, historie czy wiersze będziecie przesyłać najprawdopodobniej do mnie na
maila, a ja je będę wstawiać na stronę (oczywiście liczę też na Twoje wiersze).
W najbliższych dniach to ustalę.
Takie małe mam marzenie, że ludzie z tego forum przeniosą się na moją www, lub
będą pisać jednocześnie na obu forach. ale wiadomo, życie pisze swoje
scenariusze i nic na siłę. Trzeba dać czas czasowi.

ściskam z pomroku :-(
Dora

[tilia7]

Własnie tak sobie o tym myślałam-to znacvzy o Twojej rodzinie
Dorotko i o tym,co przeszłaś.I myślę,że informacja o tym,dlaczego ta
strona powstała mogłaby się znaleźc na stronie głównej albo jeśli na
stronie "O mnie" to przed informacją o tym,że jesteś
psychologiem.Człowiek w pierwszych dniach żałoby nie jest w stanie
NIKOMU uwierzyc,że przezyc to się da a jednocześnie bardzo
potrzebuje nadziei.Gadanie psychologa to tylko gadanie
psychologa.Doświadczenie człowieka,który przez żałobe przechodzi i
to tak trudną jak Twoja to zupełnie co innego.Pozwalam sobie na taką
sugestię dlatego,że sama wiem,jakie wrażenie zrobiła na mnie Twoja
historia i Twoja strata.Kiedy straciłam ukochanego i to w tak
straszny sposób,byłam przekonana,że mój ból i moja strata sa
najgorsze.Czytałam różne artykuły,wchodziłam na różne strony,tu na
forum i na forum "Mama-wdowa" czytałam wszystkie wpisy i niezależnie
od tego o jakim bólu czytałam byłam pewna,że moj ból jest
większy,moja krzywda straszniejsza itd.Toteż nie byłam w stanie
nikomu uwierzyc,że można dalej życ i że w ogóle można w jakiś sposób
sobie poradzic w tej koszmarnej sytuacji.Aż wreszcie któregoś dnia
trafiłam na Ciebie,przeczytałam o Twojej Dorotko tragedii i pierwszy
raz w tej mojej własnej rozpaczy pochyliłam głowę z pokorą przed
cudzym cierpieniem.I też po raz pierwszy pomyślałam,że skoro Ty
dźwigasz taki ciężar i dajesz radę go unieśc,to może ja też jakoś
uniosę swój.

Przytulam i naprawdę podziwiam,że działasz tak prężnie i skutecznie
mimo trudnych dni.

[annubis74]

Dorotko, po pierwsze gratuluję Ci Twojego przedsięwzięcia, które na
naszych oczach realizujesz. Rozumiem, ze4 nie jest to jeszcze
zamknięta całość i że strona będzie się nadal rozwijać, ale i tak
efekt jest imponujący (sama ślęczę nad przygotowaniem strony
internetowej, więc wiem ile czasu zajmuje coś takiego). Bardzo
dopracowana wydaje mi się część mówiąca o etapach żałoby, emocjach z
tym związanych. Ae zgadzam się z Tilią, że choć te emocje są
charakterystyczne dla różnych etapów żałoby, to czasem mogą zagrozić
życiu lub zdrowiu osób nimi dotknietych. na tej stronie przydałyby
się informacje o sposobach radzenia sobie z żałobą i szukania
pomocy. Nie potraktuj też moich uwag jako pustej krytyki, ale
przyznam że nie do końca przekonała mnie część 12 kroków
zaadaptowana z terapii AA. Wyznawanie swoich błędów lub dążenie do
naprawienia wyrządzonych krzywd??? Myślę że niektóre punkty dałoby
się wykorzystać, ale chyba nie wszystkie. Moze nie mam racji i kto
inny też wypowie się jak odbiera tę część strony. Pozdrawiam i
jeszcze raz gratuluję

[tilia7]

Przyznam,że przedtem nie zajrzałam do zakładki 12 kroków i zrobiłam
to dopiero po wpisie Annubis.Dorotko,faktycznie,może to jest
skuteczna metoda,nie mnie to oceniac,ale wielu ludzi w żałobie nie
jest w stanie zawierzyc Bogu -jakkolwiek rozumianemu- i nie wiem,czy
to ludzi nie zniechęci.Powiem szczerze,że ja,choc sobie tam jakoś
wierze,nie zdecydowałabym się na tak poprowadzoną grupę wsparcia.Ale
oczywiście to tylko sugestie.Może po prostu zaproponowac też jakąś
inną formę?

[dorrita79]

12 Kroków na dzień dobry może wyglądać conajmniej dziwnie, ale z własnego
doświadczenia wiem, że jest to dobry program i sprawdzony w wielu różnych
grupach z różną problematyką. Ludzie nie umieją do końca opisać jak, ale wiedzą
i czują że DZIAŁĄ. Sprawdziło to już setki tysięcy ludzi.
Dla laików na pierwszy rzut oka może to wyglądać dziwnie i niezrozumiale,
ale....czas robi swoje;-)
Nie przerobiwszy kroku pierwszego nie przechodzi się do dalszego. Nie ma tu nic
na siłe. Nikt nie każe tu zawierzać Bogu. Siłą Wyższa może być cokolwiek, nawet
grupa ludzi czy stołek pod oknem;-).
Nie umiem tego tak wyjaśnić, to trzeba poczuć;-)

Można się przyczepić do wielu rzeczy, ale tylko ten, kto spróbował pracy z
programem może tak naprawdę ocenić wartość 12 Kroków, bo samo ich przeczytanie
nie jest jednoznaczne ze zrozumieniem, pojęciem itd.

Ludzie mają wolny wybór; mogą albo spróbować skorzystać z czyjejś pomocy/
wsparcia, z tego co ktoś ma do zaproponowania, albo odrzucić na dzień dobry bo
"coś" im się nie podoba.

Ja mam propozycję jak sobie pomóc, ale nikogo na siłę zmuszać nie będę.

pozdrawiam
Dora

[tilia7]

Masz rację Dorotko.Ja nie twierdzę,że ten program jest
nieskuteczny.Wiem,że różne grupy go z powodzeniem stosują i choc nie
z własnego doświadczenia,ale mniej więcej wiem,o co chodzi.Miałam na
myśli tylko to,że może zniechęcac ludzi:raz że niedowiarków a dwa
tych,którzy kojarzą tą metodę własnie z AA.
Ale masz słusznośc,kto będzie chciał to skorzysta a kto nie to
trudno,jego strata.

[dorrita79]

po pierwsze AA to nic złego;-) pomaga chorym ludziom wychodzić z alkoholizmu. To
jest wspaniała grupa, składająca się ze wspaniałych ludzi i cudowna siła, która
łączy ludzi w piękny sposób z całego świata.
Niestety większość naszego społeczeństwa żyje stereotypami na temat kim jest
alkoholik utożsamiając go z marginesem społecznym, z jakimś żulem z pod budki,
zbierającym jałmużnę na jabola. Nikt nie pomyśli, że to może być ktoś, mający
poważanie i wysoki autorytet wśród społeczeństwa (miałam przyjemność poznać
kilku takich), którego by nikt nie podejrzewał o taki problem. Ale mamy zacofany
trochę kraj i niewyedukowany;-) (sorry, ale taka jest niestety smutna prawda).
Ale nie będę się na ten temat rozwodzić, bo to nie czas i miejsce. Także temat
AA na tym kończę.
po drugie, to nie jest żadna grupa religijna!!! Może do niej przyjść każdy;
agnostyk, ateista, jehowa itd itd. I nikt go nie będzie zmuszał do wiary w Boga
-jakkolwiek go nie pojmuje.
Duchowość a religijność do 2 różne sprawy - to apropo tych niedowiarków;-)

To tak pokrótce. Nie chcę już więcej tłumaczyć, bo to nie o to chodzi. Kto
zechce się dowiedzieć więcej, ten przyjdzie.
Reasumując jak powiedziałyśmy zgodnie: kto zechce skorzystać grupy wsparcia z
całym "dobrodziejstwa inwentarza" ten skorzysta, a kto nie to nie i jusz;-)

[tilia7]

No akurat mnie nie musisz o alkoholikach nic tłumaczyc,bo zetknęłam
się bardzo osobiści i z bardzo bliska.Więc ja wiem,że to
świetni,sympatyczni ludzie,wrażliwi i pełni ciepła i nie mają nic
współnego z wyłudzaniem kasy na jabola.Miałam okazję byc powiedzmy
obserwatorem i towarzyszką,bo mój partner kiedy sie poznaliśmy już
nie pił,ale nadal się leczył.Byłam więc niejako zaprzyjaźniona a
przynajmniej zaznajomiona z ośrodkiem.Grupa bardzo Mu pomogła.Nigdy
więcej nie wziął alkoholu do ust.Niestety-koniec końców metoda była
nieskuteczna-mechanizmów uzaleznienia nie wyleczyła i przeniosły się
one tylko na inny obszar.
A poza tym to że ja wiem i Ty wiesz,że AA i im podobni to nic
złego,to niestety stereotypy są jakie są.Mnóstwo osób w tym kraju
chla na umór albo chociaż popija za często ale wszyscy dostają
drgawek na myśl,że mozna by ich nazwac albo chociaż skojarzyc z
alkoholizmem.Bo w tym kraju nie wstyd pic,wstyd się leczyc.
Ale to faktycznie nie temat na to forum.

Dorotko,mam nadzieję,że nie bierzesz do siebie tych uwag.Bo ja nie z
jakiejś potrzeby krytyki,tylko skoro prosiłas o refleksje to pisze
jakie mam.
Przytulam bardzo

[dorrita79]

Rozumiem i doceniam wszelkie uwagi, bo to pokazuje mi co ludzie mogą sobie
myśleć i na co zwracają uwagę. Niektóre uwagi biorę sobie do serca i w
przyszłości zamierzam je wykorzystać na www, za co serdecznie dziękuję.

Ale fakt jest faktem, że nie zamierzam udowadniać że wielbłąd jest wielbłądem,
bo zwyczajnie na to nie mam w tym momencie siły, co mam nadzieję mi wybaczycie.

Przytulak się przyda
i odwzajemniam tyż mocno;-)
heh, szkoda że nie możemy na żywo
ale kto wie, kto wie.... może kiedyś;-)
Dora

[agalt]

Pozwolę sobie nie zgodzic sie w tej kwestii z Tilią (12 kroków).
Ja myslę, że żałoba to na tyle koszmarne doświadczenie, że gdyby
ktoś, kto tez przez to przeszedł, powiedział mi, że on sprawdził na
sobie i pomogło mu przykładanie zajęczych bobków, to ...
prawdopodobnie bym spróbowała...
Jest mi wszystko jedno, czy sposób w jaki można sobie pomóc,
wymyślił naćpany szaman, terapeuta z ośrodka dla AA, czy nawet
nawiedzony świadek Jehowy lub wyznawca kultu lewych nóg stołu do
bilarda. I bez pewnej takiej nieśmiałości sądzę, że jeśli ktoś się w
takim momencie swojego życia przejmuje takimi szczegółami, jeśli w
ogóle ma siłę je dostrzec, to byc może radzi sobie na tyle dobrze,
że nie potrzebuje tych 12 kroków.
Przytulam cieplutko
PS. Pewnie nie muszę tego pisać, ale moje zdanie odrębne w w/w
kwestii ani na jotę nie zmniejsza mojej sympatii i szacunku do
Tilii :)

[annubis74]

Dorotko, ponieważ prosiłaś o SZCZERE opinie, moja taka była. Mam
nadzieję że nie poczułaś się nią urażona. Nie neguję pozytywnego
działania terapii 12 kroków, ale myślę że to co fantastycznie działa
w terapii AA czy innej terapii uzależnień, niekoniecznie nadaje się
dla ludzi w żałobie. A może inaczej, może i sie nadaje ale po
gruntowniejszej modyfikacji. Mnie akurat nie chodzi o zawierzanie
sile wyższej, bardziej o takie pomysły jak rekompensata wyrządzonych
krzywd. Rozumiem ten punkt z perspektywy leczenia uzależnień, ale
jakie szanse na naprawe krzywd wobec zmarłego ma ktoś w żałobie (a
to wobec naszych bliskich którzy odeszli mamy poczucie winy). Nie
neguję tego programu, ale dla mnie 12 kroków z Twojej strony brzmi
nadal jak program terapii AA. To tylko uwaga, strona jest Twoim
dziełem więc możesz ale nie musisz brać jej pod uwagę. Pozdrawiam
gorąco

[dorrita79]

Nie czuję się urażona i rozumiem, że tamat może wzbudzać wiele wątpliwości. Ale
żeby móc je rozwiać musiałabym albo książkę napisać (może kiedyś to uczynię),
albo...sami musicie spróbować.
12 Kroków nie wywodzi sie z terapii uzależnionych, lecz z AA, a to dwie różne
sprawy, bo terapia zajmuje się głównie głową i wiedzą, a AA to program duchowy.
apropo "jak rekompensata wyrządzonych krzywd" - TU NIE CHODZI O KRZYWDY
WYRZĄDZONE WOBEC ZMARŁEGO, ALE WOBEC TYCH, KTÓRYCH ZRANILIŚMY PODCZAS ŻAŁOBY
podaje przykład zastosowania. Miałam takie okres w żałobie, kiedy się złościłam,
byłam agresywna, nieprzyjemna dla ludzi - ogromne poczucie krzywdy! Oczywiście
miałam prawo do takich uczuć, ale czy aby na pewno miałam prawo ranić innych? A
raniłam bezprzecznie, zrażałam, reagowałam agresywnie na "złote rady" -dałam
sobie do tego prawo (egoizm i egocentryzm, poczucie krzywdy totalnie mnie
zaślepiły). Dzisiaj, kiedy już jestem w innym miejscu mogę przeprosić,
wytłumaczyć, czy jakoś zadość uczynić. Moge, co nie oznacza, że muszę.
I to tak pokrótce.

Proszę, nie kaszcie mi tu teraz tłumaczyć każdego kroku - pleeaaaseeee

[agalt]

Dorotko Kochana,
robisz naprawdę coś ogromnie potrzebnego i ważnego. Wszystkie tu
jesteśmy pod wrażeniem ogromu pracy i wielkiego serducha, jakie w to
włożyłaś.
Prosiłaś o komentarze, więc każdy cos tam pisze. Ale wszyscy wiemy,
że nie da się uszczęsliwić każdego. A juz na pewno nie jednocześnie.
Z niczego nie musisz sie tłumaczyć. Rób swoje najlepiej jak
potrafisz i będzie dobrze:)
Przytulak wielki
PS. A książkę Twojego autorstwa chętnie bym przeczytała...

[dorrita79]

Wiem, wiem...
ale ja prosiłam o opinie na temat www, a nie na temat programu 12 Kroków;-)
Dzięki za przytulaki - bo bardzom ich potrzebuje (ale o tym może w innym wątku i
niekoniecznie dzisiaj).
Mój man mnie maltretuje bym zaczęła pisać autobiografię (bo jak mówi, dzięki
temu będziemy bogaci hehe). Ja o tym myślałam już dawno (i owszem), ale na
emeryturze.
A tak poza tym, to może i gadać potrafię ale czy pisać książkę??????? eeeeeeeee,
kiepsko to widzę

Dziękuję Wam za Wasze opinie. Niektóre się bardzo przydadzą na przyszłość.
DZIĘKUJĘ, że się Wam chciało wogóle poświęcić chwile na zapoznanie się z www!!!
DOCENIAM:-)
Jak już parokrotnie pisałam, luty to dla mnie bardzo kiepski okres..i zwyczajnie
nie mam cierpliwości tłumaczyć, opisywać itd. Wybaczcie moją ułomność lutową.

ściskuję Wszystkich
Dora

[dorrita79]

"Proszę, nie kaszcie mi tu teraz tłumaczyć każdego kroku "


o żesz w mordę! ale byka walnęłam w pisowni. Idę się ze wstydu zakryć kołdrą;-)
buziaki

[agalt]

dorrita79 napisała:

> o żesz w mordę! ale byka walnęłam w pisowni. Idę się ze wstydu
zakryć kołdrą;-)

Ale wyleziesz potem?

[dorrita79]

właśnie wylazłam;-P

[olaopolanka]

Dla mnie TO jest dobre. Nie mozna zalewac tez nadmiarem informacji, gdyz
pamietajmy, ze strona jest przeznaczona dla ludzi w zalobie, ktorzy czesto nie
maja sily nawet czytac, chodzi mi o to,ze przerost slow moze zagluszyc, to co
najwazniejsze.A po drugie ta strona bedzie zyla. Dlatego dla mnie jest
ok.Pozdrawiam Cie Dorotko cieplo.

[mocnakrysia]

Jest bardzo dobra. Przeczytałam wszystko i popłakałam się strasznie. Może o tej
nadziei trzeba dopisać. Atak ogólnie - gratuluję, kawał wspaniałej roboty. A i
jeszcze -bardzo jesteś podobna do swojej siostry ,tej starszej.

[dorrita79]

Dziękuję.
Apropo Starszej Siostry -to nie mam takowej. Na tym zdjęciu jestem ja(jak miałam
krótkie włosy), mój starszy brat Artuś, Młodszy -Grzesiu i siostrzyczka -Kasia +
nasza Mama. Ale np w przedszkolu o Kasi mówili "o, przyszła Dorota junior";-)
ściskam
Dora

[dorrita79]

jeszcze dojaśniam:
-Ta w okularach - to moja Kochana Mama
-Ta za nią, czy też obok niej, obejmująca resztę - to sem ja:-)
-w dolnym prawym rogu -to moja siostrzyczka Kasia
-lewy dolny róg -braciszek Grzesiu
-Na samym końcu -z tyłu -brat -Artuś

ściskam i tulam Was do serca
eeeeee kolejny ponury dzień:-((
ale Wy mi go trochę osładzacie, za co dziękuję

Dora

[mocnakrysia]

No chyba coś pokręciłam - przepraszam. Ale na tym zdjęciu jesteście cudowni i
widać na nim ogrom miłości. A nad stroną pracuj dalej. Ona daje nadzieję na
normalność.

[jower]

Dorotko - jak znaleźć to zdjęcie o którym piszecie? Ja nic takiego nie widzę.
A stronka świetna!
Będę na pewno codziennym gościem.
Pozdrawiam
Jola

[dorrita79]

można powiedzieć, że znajduje się ono w centralnej części strony (taki znak
wodny) pod/ za tekstem/ z tyłu. Nie rzuca się on w oczy. W zależności od
monitora trzeba się dobrze przyjrzeć.
Cieszę się, że ta strona jest dość pozytywnie odbierana.

ściskam
Dora

[luna67]

Dorrita79 bardzo mi sie spodobala twoja stronka:-) taka uspakajajaca,
przejrzysta, zachecajaca, nic dodac nic ujac.

Napewno zostaniesz na niej, jak zakonczysz czas nauki ostatecznej:-) i bedziesz
pomagac profesjonalnie:-) (bo nie powinno sie zmieniac rozpoczetej stronki),
wiec radze tobie zaplanowac ja na przyszlosc, np: dodatki takie jak np.:
fotogalerie, na ktorej beda kiedys zdjecia twojego gabinetu lub ludzi z toba
wspolpracujacych, gdzie sie miesci, kontakt itd.. Albo otworzysz nowa stronke z
linkiem do tej:-) No i licznik z odwiedzajacymi twoja stronke:-)

Jestem z innej branzy, ale tez medycznej i pomagam ludziom (w innym sensie), a
studiowalam sztuke piekna z projektami:-). Jak chcesz, to podam przyklad mojej
stronki.

[agalt]

Dorotko,
Ogromnie podoba mi sie Twoja strona. Zgadzam się też z uwagami z
pierwszego postu Tilii.
Przytulam mocno
PS. Twoja Rodzinka jest pewnie bardzo dumna z Ciebie:)

[karnivora]

Koncepcja lux, i nieprzytłacza
i jawi że forum zmienia lokal – tez lux
ad. Boga – to Go wkręcać w ten projekt namaxa bo może
i „niewinny, ale zamieszany” – ale tylko On ma coby
chronicznie ogarnąc te piekielną szatańską jazde z żałoba

Może i kwestia Jak ku Bogu modelowac, z któerego kierunku
i na ile kroków /
ale warto wiedxieć ZE SIĘ UDAJE

[kamilas24]

hej, małą literówkę zauważyłam. W tytule strony tam na górze w pasku jak się
strona wyświetla (jest napis pomoc po stacie) Zrobiłaś taki ogrom pracy że
dziwne że tylko jedna taka, tzn, jedną zauważyłam. Dobra robota, piękna strona!
Zbieram się do tych dni w Woźniakowie. Od kilku miesięcy się zbieram żeby tutaj
to wszystko napisać i nie mogę. Nie umiem. Może tam...
pozdrawiam.

kamila

[dorrita79]

wiem, wiem...to literówkę zrobił kolega, ale to nie ważne, bo to tylko strona
robocza, na chwile jak pisałam;-)
pozdrawiam
i oczywiście zapraszam do Woźniakowa
Dora

[kamilas24]

to trzecia linijka jak otwierasz stronę w notatniku.

ps. piękne to zdjęcie. i to samej Ciebie też. Masz piękną twarz i smutne oczy chyba.

[999mamuska]

Dorotko napiszę krótko,bo dopiero wróciłam z pracy i padam ze zmęczenia-bardzo
ciekawa stronka.Zrobiłaś kawał dobrej roboty.

[dorrita79]

Dziękuję za komplement.
Co do smutnej twarzy....tak jest ona realna, zdjęcie zrobione niedługo po
wyjściu ze szpitala na depresje. Podoba mi się bardzo, bo jest takie prawdziwe.
Oczy jak mówią - zwierciadłem duszy:-)
ściskam
Dora

[maretta111]

Ja nie będę powtarzała moich rozmówczyń, ale fakt faktem robisz kawał dobrej
roboty, nie zrażaj się mocno, bo to pewne jak 2 razy 2 że nie wszystkim będzie
pasowała ta stronka,a "jeszcze się taki nie urodził co by wszystkim dogodził".
Ps. Ja ma tylko cichą nadzieję że znajdą się na niej świadectwa osób po stracie
takich Ty i inni. Pozdrawiam

audycja w radio

[dorrita79]

dzienpodniu.webpark.pl/Hobby.htm -tutaj znajdziecie do ściągniecia
wywiad, który miałam w radiu z 7.02.2010. Jak macie ochotę ...to zapraszam.
Oczywiście ta audycja będzie i na mojej stronie do ściągnięcia (może jeszcze
dzisiaj)
ściskam

Dzisiaj zostałam też miło zaskoczona telefonem z portalu pamiętajmy:-) i
informację o mojej działalności mają zamieścić na swojej swojej stronie głównej.
Czyż to nie cudowne?

To takie światełka w tych moich trudnych dniach

ściskam
Dora

[dorrita79]

i już wywiad jest ma mojej roboczej stronie do pobrania.

ale nadal wciąż nie mam odpowiedzi w sprawie serwera:-((((
wkurza mnie to, że jakaś głupia firma powstrzymuje mnie przed uruchomieniem
strony:-( normalnie ...
i do tego jestem bezsilna.....muszę czekać grzecznie, bo firma mieści się w
Anglii i nic więcej póki co zrobić nie mogę.

[2dropsy]

Właśnie słucham audycji z Twoim udziałem. I powiem warto posłuchać.
Chciałabym się odnieść do tego co mówiłaś o podejściu kultury
polskiej i można powiedzieć zachodniej kultury do okazywania
współczucia osobom, które straciły najbliższe osoby.Kiedy ja
znalazłam się w takiej sytuacji, reakcja osób zza granicy bardzo
mnie zaskoczyła.Ich naturalność w okazywaniu współczucia, a nie
omijania dookoła.Inaczej zachowywali się obcokrajowcy, a inaczej
Polacy. Niektórzy Polacy wręcz unikali wzroku i rozmowy,jakbym była
jakaś trędowata, kiedy osoby, którzy dobrze mnie nie znali okazywali
współczucie i zainteresowanie w naturalny sposób.Personel szpitalny
i cała nasz służba zdrowotna - szkoda gadać,aż wściekłość wzbiera.Po
prostu nienawidzę pielęgniarek:(

Polecam posłuchać tej audycji od początku do końca.

[jower]

Dorotko - kłaniam się nisko. Wspaniała audycja. Jesteś piękną mądrą dziewczyną.
I dziękuję za pozdrowienia.
Z największym szacunkiem - Jola

[dorrita79]

Cieszę się, że Ci się audycja spodobała.
tylko proszę, bez niskiego kłaniania się itp, ok?;-)

ściskam mocno
Dora

[999mamuska]

Dorotko,dopiero dzisiaj po powrocie z pracy wysłuchałam Audycji radiowej.Warto
było,słuchałam z uwagą i skupieniem.Jesteś wspaniałą dziewczyną,i na pewno
lepszym psychologiem od tych,z którymi się czasem człowiek spotyka.Tak mądrze
mówiłaś o etapach żałoby,o nas matkach,o wszystkich z forum.A co
najważniejsze,nie straciłaś wrażliwości na innych,czego nie zauważyłam u Twojej
współrozmówczyni.
Mówiłaś,że możesz liczyć na nas,ale my również dostajemy wsparcie od Ciebie.
Pozdrawiam serdecznie

[gwiazdec_zka]

Dorotko, Twoja strona... Dobra robota, wiem, ze musiało Cię to dużo kosztowac, i że Twoi bliscy są napewno z Ciebie bardzo dumni.
Napewno pomoże wielu ludziom takim jak my...
Mam nadzieje ze trafia na nia tez ludzie, ktorzy nie wiedza po co zyc i ktorzy nie widza sensu istnienia, i ze bol ktory dotyka innych po stracie kogos bliskiego powstrzyma niektorych od podjecia tragicznych decyzji od ktorych nie ma odwrotu...
Wiem, ze nam juz nic nie pomoze, chociaz pewnie w dalszym ciagu sie łudze, proszac Boga, żeby cofnal sie czas, ale mam nadzieje, że chociaż jakis malenki procent takich ludzi powstrzyma sie od tego...
Wywiad bardzo dobry, to prawda, ludzie wokol nie wiedza jak sie zachowywac na naszym towarzystwie, jak pomoc i mimo ze chca dobrze i ze nie maja zlych intencji to czasem slowa tna jak noz. I to my musimy ich zrozumiec w momencie kiedy to my potrzebujemy zrozumienia i odrobiny empatii.
Dorotko, wiem ze stronka w trakcie tworzenia jest jeszcze ale dobrze by bylo gdyby znalazlo sie tam cos rowniez o samobojstwach (pisze to slowo z zamknietymi oczami bo znowu chyba nie chce dopuszczac tego do swiadomosci). Jak radzic sobie z poczuciem winy. Bo oprocz tesknoty i bezradnosci wobec okrotnego losu, zostaje poczucie winy i to jest bardzoi trudne. Nie wiem, pisze haotycznie bo nie umiem sie juz wypowiadac, a nigdy nie mialam z tym problemu, myslenie chyba zaczyna mi szwankowac, wiec przepraszam jezeli cos brzmi niejasno albo dziwnie.

Jeszcze raz, możesz byc z siebie dumna, bo Twoja rodzina napewno jest:-)
Sciskam Cie mocno.

noooo wreeeszcieee

[dorrita79]

do wtorku moja strona www powinna już stać na właściwym miejscu, czyli
www.pomocpostracie.pl (z serwerem sprawa się dziś w końcu wyjaśniła)
zapraszam raz jeszcze Wszystkich bez wyjątku

Dziękuje wszystkim za porady, słowa otuchy i słowa pochwały.
Mam nadzieję, że część z Was zechce się podzielić swoją historią na mojej www -
to może pomóc wielu osobom szukających nadziei.

Co do tematu samobójstw, to póki co, uważam to za odrębny i dużo cięższy temat.
Nie jestem gotowa, by poświęcić mu dział na dziś na mojej www. Wiem, że to też
ważny temat, ale póki co na razie chcę się skupić na ogólnym pojęciu straty.
Proszę nie przeceniać moich zdolności;-)

ściskam Was mocno
Wasza Dora

hurraaa

[dorrita79]

powiem więcej: już działa:-)))

[tilia7]

Istotnie działa:)Uściski i gratulacje Dorotko:)

moja historia

[dorrita79]

dzisiaj rano napisałam swoją historię do części "wasze historie" na www. Pewnie
do godziny się ukaże na stronie.
Musze Wam się przyznać, że napisanie tego kosztowało mnie trochę emocji, które
właśnie puściły...
łzy leją się i leją.....:-(( wspomnienia wróciły....
potrzebowałam się wygadać

[tilia7]

Przytulam Cię mocno Dorotko.

[bie-tka]

Doruś, słucham audycji i cały czas płaczę. Na razie nie dam rady
więcej napisać. Parę refleksji przyszło mi do głowy, napisze
później. Teraz tulam Cię mocno i Wszystkich z Naszego Forum. Ela.

[dorrita79]

Hm... to może jak audycja tak na Ciebie wpływa, to może lepiej nie czytaj mojej
historii, bo jest w dużo smutniejszym tonie (tak myślę, ale może się mylę, bo
ciężko być obiektywnym wobec samej siebie).

Przytulam Cię mocno i dziękuję za Twoje przytulenie.

ps. i oczywiście ciekawa jestem Twoich refleksji.

[bie-tka]

Moje refleksje opisze jutro, zapisałam na kartce, bo ma juz lekk\ą
sklerozę hehe, a własciwie to pustkę w głowie raz mniejszą raz
wiekszą (teraz wiekszą) a płakać sie nie boję bo i tak codziennie
płaczę, wiec cóz pilkaset łez wiecej niż zwykle Doruś...Boże jest mi
tak cieżko z powodu moich, Twoich i wszystkich nas tu na Forum
przezyć. Cholera, znów totalny pesymizm, mam nadzieje ze przyjdzie
czas na przynajmniej leciutki optymizm... Dobrej nocki Dorotko, spij
dobrze. Ela

[dorrita79]

Ty tez śpij dobrze.
Do mnie optymizm przychodzi i odchodzi (ale wogóle chyba ważne, że już
przychodzi! :-) No bo jeszcze 1,5 roku temu to było nie do pomyślenia, i miejsca
na optymizm nie było).....a co za tym idzie pesymizm również.
życzę Nam, aby ten optymizm przychodził do nas coraz częściej i na dłużej.
ściskam
Dora

Zachęcam:-)

[dorrita79]

Witajcie kochani,

chciałabym Was zachęcić do podzielenia się swoimi historiami (o ile oczywiście
czujecie taką gotowość) tak jak to już zrobiły 2 osoby, po to by dać innym
nadzieję oraz wierszami, jak to zrobiła już Halinka.

Mam nadzieję, że forum też na dniach już ruszy.

ściskam
Dora
www.pomocpostracie.pl

[amfaber99]

MOJE GRATULACJE !
STRONA INTERNETOWA STWORZONA PRZEZ CIEBIE JEST PIEKNA I
PROFESJONALNA!
WIERZĘ ,ZE POMOŻE ONA WSZYSTKIM OSOBOM ,KTÓRE SA ŻAŁOBIE LUB
PONIOSŁY STRATY - MATERIALNE I/LUB DUCHOWE.
BARDZO CI DZIĘKUJE !!!!!
Anna Maria Faber



Dnia , 28 lutego 2010 r.

[kalincia]

jestem pod wrażeniem :)
może dziwnie zabrzmi, ale podziwiam Cię za stworzenie tej strony -
mimo strasznej tragedii, jaką przeżyłaś, potrafisz pomagać innym..
wspaniała strona, szkoda tylko, że musiała powstać..

pierwsza rzecz, jaką zauważyłam na Twoim zdjęciu, to ogromny smutek
w oczach.. mam nadzieję, że kiedyś się on zmniejszy.. a właściwie
życzę Ci tego z całego serca :)

[dorrita79]

Dziękuję za przychylne komentarze.
To zdjęcie jest prawie z przed roku.
Mam nadzieję, że z każdym rokiem tego smutku będzie mniej na twarzy i mam taką
ogromną nadzieję, że stanie się to, gdy założę swoją Rodzinę;-)

Choć na innych spotkaniach, które prowadzę w zupełnie innym temacie - ostatnio
usłyszałam, że zawsze jak mnie widzą, to z uśmiechem na twarzy, promieniejącą i
zarażającą swym uśmiechem!?? Trudno mi w to jakoś uwierzyć i Darren na pewno by
się do mego zdania przychylił;-). Nie często widzi mnie promieniejącą.

ściskam
Dora

[tilia7]

Może nie radość z Ciebie tak promienieje Dorotko,tylko wewnętrzne światło i
nadzieja:)Na zdjęciu mimo smutku też je widać.

Super,że strona powstała.Swoją historię może kiedyś dołożę,ale jeszcze nie
teraz,jeszcze sama nie wiem,gdzie w tej historii jestem.A poza tym ta strona ma
pomagać i dawać nadzieję a ja na razie nadziei sama nie mam,więc trudno mi dawać
ją innym z przekonaniem.Ale jeśli forum się przeniesie to oczywiście dołączę i
będę Wam tam marudzić tak samo jak tutaj;)

[dorrita79]

No ja myślę Kochana, że dołączysz i pomarudzisz;-)

[margolka-and-more]

Dałam komuś linka do tej strony i... to działa... Pomaga. Naprawdę.

[kalincia]

prześlę Ci naszą historię, ale jeszcze muszę ją do końca spisać,
cieżko mi się pisze, to boli, ciągle cholernie boli i ciągle powraca
pytanie - Boże, dlaczego on ?
dużo we mnie zlości, żalu i bólu..

[dorrita79]

Kochana,
jeżeli pisanie swojej historii sprawia Ci taki ból, to może lepiej jak się
jeszcze wstrzymasz. Nic na siłę. Dla mnie było to trudne mimo jako takiego
radzenia już sobie z tym i rozwaliło mnie to na kilka dni.
Nie chcę, byś robiła coś wbrew sobie.
ściskam Cię mocnooooo
Dora

[maretta111]

Dorotko wierzę że serdeczny uśmiech jeszcze wróci na twoją twarz. Zapewne dużo
szczęśliwsza będziesz jak stworzysz kochającą się rodzinkę. Dzieci dają dużo
radości, ja przy swoich nie mogę płakać. Jest jedno małe ale... Tulę do serca
swoje dzieci i tak mi smutno, że nie mają wspaniałego wujka, takiego który
kochał je całym sercem, i dziadka, dla którego byłyby ważnymi istotkami i
wiedziałyby z własnych doświadczeń co to dziadek, a nie z opowieści. Tak samo
pewnie będzie z Tobą. Zawsze będziesz wyobrażać sobie jakby to cudownie było
żeby bliscy żyli. Stąd ten smutek w oczach. Ja to słyszę często, że uśmiecham
się,a le te moje smutne oczy. To pragnienie żeby oni byli ze mną wraca jak
bumerang... A tu cisza i pustka... Tulasek mocny.
www.youtube.com/watch#playnext=1&playnext_from=TL&videos=B914nKn7HWg&v=oVSFqIL-SBk

[kalincia]

chciałabym napisać o nas, o wspaniałym chłopaku, którego życie za
szybko się skończyło.. boleć zawsze będzie, ból nigdy całkowicie nie
ustanie, wstrzymanie pisania nie pomoże, a czuję, że chciałabym
spisać to w jedną całość..
Nie robię tego wbrew sobie.. tylko nadal nie rozumiem dlaczego
akurat on musiał odejść, to nie tak miało być.. i chociaż uczę się
żyć bez niego, to nigdy nie wybaczę światu, że go zabrał..

[dorrita79]

Kalincia...-jeśli tak czujesz to napisz. Może Ci to pomoże wylać trochę bólu z
siebie, przyniesie choć lekką ulgę. Czasami takie "operacje" działają bardzo
terapeutycznie, oczyszczająco.

Nikt nie wie dlaczego.....
Ale wierzę, że kiedyś się dowiesz... i my wszyscy się dowiemy, dlaczego tak się
w naszych życiach podziało.
Przytulam Cię mocno

[agni-123]

Byłam,odwiedziłam i jestem szcześliwa.Dużo mi to uświadomiło.To nie
ze mną jest coś nie tak,tylko ludzie mnie nie rozumieją.

chwilowa zmiana adresu strony

[dorrita79]

na www.pomocpostracie.com.pl
pozdrawiam