niejadek

[silna_pokusa]

witam!
jestem mama dwoch synkow. Starszy 5,5 roku jest totalnym niejadkiem. I nie
chodzi tu o zbyt male ilosci, czy placze nad talerzem. On zyje "powietrzem" W
sklad jego diety wchodzi: pieczywo (samo), kanapki z nutella, czasem z
dzemem. raz na kilka dni - kotlet a'la schabowy - z piersi kurczaka. Raz na
pare dni nalesnik - sam, makaron z wody, bez sosu, serki ale tylko danonki...
zadne owoce, warzywa.
niedobory witamin i mikroelementow uzupelniam farmakologicznie.
Badam morfologie co pol roku.
Jestem tym zmeczona. Bylam u wielu psychologow, kazdy kaze czekac az mu
przejdzie, ale ile to moze jeszcze trwac? w przedszkolu dzieci sie z niego
nasmiewaja ze jest niejadkiem.
Nie ma zadnych alergii, ani problemow zdrowotnych.
Jak byl niemowlakiem jadl wszystko. Majac ok 18mies cos mu sie "odwidzialo" i
zaczely sie nasze problemy...
Mlodszy syn (3,5) je wszystko, chetnie probuje nowosci.
co ja moge zrobic? jak tlumaczyc dziecku?

[asia889]

Apetyt mu się poprawi gdzy będzie miał 12 lat. Jest wtedy duży skok wzrostowy i apetyt w związku z tym rośnie. Być może już wieku 6-7 lat trochę się poprawi (też jest skok wzrostowy). Nie można zmuszać do jedzenia, bo efekty są odwrotne do zamierzonych - dziecko denerwuje się, traci resztki apetytu i zaczyna mieć negatywny stosunek do jedzenia (a jedzenie powinno być przyjemnością, nie uważasz?). Na razie daruj sobie i jemu tą mordęgę.

[silna_pokusa]

ja nie zmuszam do jedzenia. staram sie namawiac, ale nic na sile. Wszelkie
proby "przekupstwa" nie zdaja egzaminu. Najgorsze jest dla mnie to, ze on nawet
nie chce probowac. Z gory wie ze nie lubi. Widze ze czasem jest smutny, jak
inne dzieci jedza. Bywa zly z glodu....
rece mi opadaja. Wiem ze to ma podloze psychologiczne, tylko nie wiem jak to
przelamac...

[asia889]

Mój syn też nie chce próbować. Kiedyś zrobiłam racuchy z dynią. Zjadł z apetytem jednego placka, drugiemu plackowi przyjrzał się i zobaczył paseczki dyni, i nie tknął już ani jednego.

Widze ze czasem jest smutny, jak
> inne dzieci jedza. Bywa zly z glodu....
> rece mi opadaja. Wiem ze to ma podloze psychologiczne, tylko nie wiem jak to
> przelamac...

Żal serce ściska. Tak jeszcze do głowy mi przyszło, że sukces poprawia apetyt. Trzeba dać mu odczuć, że jest super chłopakiem.

[Gość: basia]

Mam podobny problem z 5 -latką, wylądowałam u endokrynologa bo dziecko jest
niskie. Oczywiście z hormonami nie złego się nie dzieje, tylko okazało się,że
dziecko jest......niedożywione.Pani stwierdziła,że według jej teorii dziecko
pełniejsze lepiej się rozwija. Poleciła mi preparaty na poprawę apetytu.

[ekspert_femmeritum]

Nie wiele mogę Tobie pomóc. Sprawa jedzenia to problem rodziców a nie dziecka.
Czujemy się spokojne, gdy nasze dziecko je tyle ile wydaje nam się, że
potrzebuje. Jeżeli nie ma medycznych przeciwskazań , to nie pozostaje nic innego
jak zaakceptować ten fakt. Twoje dziecko widocznie tyle potrzebuje do tego aby
zyć i rozwijać się.

[Gość: genewa127]

mam syna 4,5 letniego dokładnie jak miał 18 m-cy przestał nagle z dnia na dzień
jeść wszystko co już dostawał , zaczał pluć zupkami a najlepszym jedzeniem był
suchy chleb. Nie je żadnych zup, normalnych obiadów czasami jakiś kotlet ale
tylko smażony w panierce nic gotowanego , jak w trakcie jedzenia zauważy jakąś
skórę albo coś mu sie oderwie od tego kotleta to już nie chce. Koszmar byliśmy
u psychologa , psychiatry Pani stwierdziła mówiąc do dziacka " dziwak jesteś" a
nam Pani Doktor nie udzieliła żadnej porady . Poprostu "nie chce jeść niech
nie je". Podrodze od tego czasu dziecko miało anemię. A co ciekawsze to on nie
wygląda na niejadka bo przy wzroście ok. 120 m waży ok. 30 kg. więc wszyscy
mówią , że z tego wyrośnie a my rodzice wymyślamy , nikt nam nie wierzy , że
mamy z dzieckim taki problem. A tymczasem ja z mężem dostajemy szału kiedy my
siadamy do jedzenia a on ucieka twierdzac , że mu śmierdzi. Już nie wiem co mu
wymyślać, bo niewiele można przy tak ubogim jadłospisie. Tak wiec nie jesteś
sama. Musimy to jakoś przeżyć.

[anaj75]

Łączę sie w bólu. Też mam dwóch synków: 3,5 i 1,5 roku. Ten starszy niemal nic
nie je, nawet na słodycze nie może patrzeć. Młodszy natomiast nie ma z
jedzeniem żadnych problemów. Mój starszak w pierwszym roku życia był na 90
centylu, teraz na 10. Ja u mojego synka zaczęłam ostatnio podejrzewać problemy
z integracją sensoryczną. Wygląda na to, że on nie je, bo ma nadwrażliwość
dotykową i smakową oraz wzrokową. Jednak nie mogę na razie się z nim wybrać do
specjalisty, bo ciągle łapie infekcje. Ten brak odporności pewnie przez
niedożywienie...
I przyznam, że nie rozumiem dlaczego problem niejedzenia dziecka jest problemem
rodziców, zwłaszcza, że dziecko nie rośnie jak rówieśnicy, choruje. Posiłki nie
stanowią centrum naszego dnia, staramy się o miłą atmosferę w czasie posiłku,
różnorodność, estetykę, jemy razem, dzieci nie podjadają, dbamy o relacje
między nami.
Mama wrażenie, ze jeśli ktoś problemu nie doświadczył, to go bagatelizuje.

[jola_ep]

> Mój starszak w pierwszym roku życia był na 90
> centylu, teraz na 10.

Podobnie jak mój synek (spadł z 90-tego do 13 centyla wagi, ale wzrostem był na 75-tym, a potem zaczął spadać i ze wzrostem)

> Ten brak odporności pewnie przez
> niedożywienie...

Mój synek chorował dużo mniej od starszej siostry, gdy była w jego wieku, choć był na niższym centylu.

> I przyznam, że nie rozumiem dlaczego problem niejedzenia dziecka jest problemem
> rodziców [...]
> Mama wrażenie, ze jeśli ktoś problemu nie doświadczył, to go bagatelizuje.

Bo jeśli zaczniemy się przejmować, to nie ma mocnych: _musi_ to się uzewnętrznić. A wtedy dziecko odbiera te negatywne emocje i z jedzeniem jest gorzej. Ja wyluzowałam, gdy mały miał 10 miesięcy. Dopiero wtedy zaczął jeść coś innego niż moje mleko, ale dużo mniej niż dzieci w jego wieku. Na szczęście mój synek lubił jeść i bywał głodny, tylko najadał się po paru łyżeczkach.

Bardzo dużo rodziców martwi się, że ich dzieci jedzą mało. Pamiętam, jak patrzyłam ze zdziwieniem na kuzykę, która narzekając, że ma chudego niejadka (większy i cięższy od mojego synka) ładowała w niego ze dwa-trzy razy tyle, co zjadał mój...
Służba zdrowia też nakręca emocje. W wieku 5,5 lat synek był ważony. W tym okresie od dobrych paru miesięcy nagle zaczął więcej jeść. W efekcie był na 20-tym centylu. Dla mnie niemal grubas ;) Pani pielęgniarka zaś zaczęła rozmowę w stylu: mało jesz, musisz jeść więcej itd. itp. Ucięłam tę głupią gadkę, ale chyba kobieta nie pojęła, czego się denerwuję :/ Podobnie było na bilansie 6-latka...

Tylko co możesz zrobić? Upewnić się, że dziecko jest zdrowe (anemia, alergia, pasożyty). Chyba tylko tyle.
Kiedyś czytałam, że jest dobrze jeśli dziecko bywa głodne (nieważne ile potem zje) lub gdy jedzenie pozostawione w jego zasięgu po pewnym czasie znika. Mój mały spełniał te warunki. To nic, że obiad jadał od obiadu do wieczora (gdzieś w okolicy 3 lat) - miało stać na jego stoliku i on od czasu do czasu podgryzał troszkę, jak akurat zgłodniał.

Jak miał 5 lat nagle apetyt mu się poprawił. Nadal chudy, nadal je mniej od rówieśników - ale naprawdę uwielbia jedzenie.
Podobnie rozwijała się jego starsza siostra. Jadała lepiej od niego, choć też chuda, wyglądała w wieku 3,5 lat na zagłodzoną, a babcie załamywały ręce nad jej apetytem. Potem w wieku 5 lat zaczęła więcej jeść. A gdzieś od drugiej klasy szkoły podstawowej rosnąć.

Pozdrawiam
Jola

[anaj75]

Dzięki, Jolu, za słowa otuchy. Generalnie podchodzę na spokojnie do jego małego
apetytu. Ale czasem, faktycznie zwłaszcza po wizycie u lekarza, nachodzi mnie
panika, ze może coś jednak przeoczyłam. Właśnie w takiej panice pisałam mój
post. Badania krwi syn ma robione regularnie, podobnie jak badania na pasożyty.
Wszystko jest ok. Jedynie istnieje zagrożenie alergią. Do tej pory ujawniła się
alergia na pyłki. Ostatnio jednak zaczął rosnąć, nawet bywa głodny, i oddaliła
się konieczność wizyty u endokrynologa (immunolog rozważał wysłanie go tam).
Pociesza mnie to, że inne dzieci zaczęły w końcu jeść i nie odbiła sie ta
małojadkowość na ich rozwoju fizycznym, czy umysłowym.
Pozdrawiam:)

[Gość: paula]

anaj, ale tu chyba nie jest mowa o przypadku chorobowym, na jaki Ty wskazujesz
pisząc o swoim dziecku.
mam trzech synów i oni jedza w normie i bez specjalnych histerii, ale juz np.
mój pasierb robił kompletne cyrki (i to też był mój problem, bo ja gotowałam w
domu). Makaron - tylko spaghetti. Szynka - ale tylko taka z ząbkami wokół (jak
kupiłam inną i wycięłam w tajemnicy ząbki, też mogło być, bo się nie połapał).
Poza tym tylko chleb z nutellą - bez ograniczeń. Od likwidacji tej nutelli bym
zaczęła - po tamtych doświadczeniach moim - młodszym niż pasierb - dzieciom
nigdy tych zapychajacych, a bezwartościowych paskudztw nie kupuję. Ze słodkich
smarowideł tylko dżem - jedna kanapka na deser.
I zadałabym sobie pytanie: co dziecko chce w ten sposób osiągnąć? W życiu mojego
pasierba, np., to była jedyna rzecz, na którą miał wpływ - na zasadzie: "do
wszystkiego możecie mnie zmusić, ale do tej jednej rzeczy nigdy".
Proponuje sięgnąć do pism Korczaka - on dużo o jedzenie/niejedzeniu pisał,
właśnie od takiej praktycznej strony (nie pamiętam niestety, w której to pozycji
było)