Huraganowa Foxie

[lablenka_x]

Foxie,mnie trochę silniejszy wiatr w Polsce , lekka
wichura ,wprowadza w silny niepokój.
Gdy widze relacje z miejsc, do ktorych nadciaga Huragan Bogu
dziękuję,że tam nie mieszkam ,czy własnie nie jestem na wakacjach.
Ty piszesz z jakims takim , niezrozumiałym dla mnie spokojem ,ze
będzie huragan.
Jesli chcesz to opisz nam jak go przezywacie- osobiście.
Jesli nie,zaspokój moją ciekawość - co robi sie gdy sie zbliża (wiem
z tv,ze zabijacie okna, opuszczacie domy itp,ale to sa ogólniki),
czy sa specjalne miejsca do ukrywania sie przed taką nawałnica,co ze
zwierzetami,z dobytkiem , wiesz takie ludzkie szczegóły dot.
logistyki antyhuraganowej.

[foxie777]

Musze przyznac, ze rzeczywiscie mam do huraganow specyficzny
stosunek a to dlatego ze przezylam najwiekszy na Florydzie
huragan Andrew.Pamietam dokladnie okres przygotowania,tzn
latarki ,woda ,tunczyk w puszce, slowem rozne rzeczy niezbedne do
przetrwania kilku dni.2o sierpnia bylo wiadomo, ze huragan pedzi
prosto na Miami.Ja z Mezem i moimi 2 pieskami w zabitym deskami
domu poza jednym oknem, bo moj malzonek chcial zobaczyc akcje,
czekalismy na Andrew.Radio tranzystorowe bylo gotowe .Akcja zaczla
sie ok 3 rano.Musze przyznac ,ze choc mam nadzieje ze nigdy wiecej
tego nie doswiadcze, ciesze sie ze to przezylam.
Zaczelo sie od wiatru tak silnego, ze gial do ziemi olbrzymie
drzewa ficus w naszym ogrodzie.Niebo bylo w kolorze niebiesko
zielonym od rozwalajacych sie tranzystorow, a ziemia dudnila
bardzo glosno.Moje dwa psy lezaly pokotem bez ruchu obok nas,a my
z przerazeniem patrzylismy i sluchalismy odglosow Andrew.
To trwalo ok 3 godzin.Nasza dzielnica na szczescie nie byla w "oku"
huraganu, ale dosc blisko.Oczywiscie byla tez duza ulewa
polaczona z wiatrem.Moglabym o tym dlugo opowiadac, ale
nigdy nie zapomne wrazenia, kiedy bylo juz mozna wyjsc
na zewnatrz.Spustoszenie bylo ogromne.Nasz dom ucierpial bardzo
malo,ale widok olbrzymich drzew powyrywanych z korzeniami
pozrywane dachy domow sasiadow, sprawilo niesamowite wrazenia.
Oczywiscie to byl poczatek.
W sumie mielismy szczescie, bo dom byl bardzo mocny ,porzadnie
zbudowany, ale tysiace osob stracilo wszystko .Cale dzielnice
wygladaly jak po bombardowaniu.Niesamowite.
To byl huragan stulecia, dlatego Lablenko masz odczucie ,ze
dla mnie to jest normalka i w pewnym sensie tak jest,ale
kilka lat temu byla u mnie Katrina i nie mialam pradu przez
2 tygodnie.Slowem wiem czego sie moge spodziewac, ale modle sie
aby tego juz wiecej nie doswiadczac.Na szczescie domy w ktorych
mieszkalismy i nasz obecny nie jest w strefie ewakuacji ze wzgledu
na polozenie.Nam ocean nie grozi mimo ze jest blisko ale szkody
moga byc bardzo duze.Moja Rodzinka i oczywiscie kocia musza byc
razem.Ale sie rozpisalam.

pozdr

[lablenka_x]

Wybacz ,ze tak Cie niejako przymusiłam do tego typu opowiadania ,
ale mozna powiedziec ,ze macie szczęście.
Nie bałas sie,ze dom nie wytrzyma?
Piszesz o strefie ewakuowań
czyli co rodziny z dobytkiem wywożone lub wywozące sie same gdzies
w wyznaczone miejsce?

Przyznam ,ze nie potrafiłabym ,tak mi sie wydaje , tak życ.Chociaz
wiesz 'tyle o osbie wiemy ,ile nas sprawdzono"
Wczoraj nad Poznaniem przeszła nawałnica
Deszcz taki,ze sprawiał wrażenie gęstej śniezycy, drzewa gnace się
ku ziemi.Błyskawice jak węże i rozświatlajace się niebo jak podczas
uzycia lamp błyskowych oraz oprócz normalnych wyładowan jakies takie
basowe,niskie,drżące,że az mój dom zaczął przy nich wydawac dziwne
dżwięki.Ja oczywiście z dusza na ramieniu , w pewnym oddaleniu od
okna,patrzyłam zafascynowana na to co sie dzieje ,ale wiedziałam,ze
jestem bezpieczna .

[foxie777]

Alez bardzo mi milo te historie opowiadac.Element strachu jest
zawsze,ale jak pisalam nie grozi nam zalanie i dlatego nie
musimy sie ewakuowac.Niestety wiele osob ma nakaz i wtedy zabiera
co moze i chowa sie w schronisku lub wyjezdza ze stanu.Wiele osob
ma zwierzeta , a tych nie mozna brac do schronu i dlatego ludzie
organizuja sobie prywatnie, a czesc zostaje w domach i ryzykuje.
Po Andrew spustoszenie bylo straszne, brak wody przez miesiac,
i pradu, a to byl sierpien wiec mozesz sobie wyobrazic jaki
straszny upal i wilgoc.Zrobilam wtedy album ze zdjeciami
przed i po.Moze bede miala okazje Ci go kiedys pokazac.
pozdr

[monia.i]

Trzy lata temu, w lipcu (chociaż jeszcze chwilę temu byłam pewna, że
dwa - ale ten czas leci jak wściekły, ja myślałam przed chwilą, że
dwa, Smok twierdzi, że trzy) nad Warszawą i okolicami przeszła
straszna burza, połączona z wichurą...Miejscowi na pewno będą
wiedzieli, o której mowa. Pociągi wstrzymane, drzewa powyrywane,
zalane piwnice, nieprzejezdne ulice. Pamiętam to świetnie, bo był to
piątek, mieliśmy wykupione bilety na pociąg do Gdańska, jechaliśmy
na smocze zawody..Pociąg miał ruszyć o 18 z minutami z Wawy
Wschodniej...Szwagier zawoził nas na dworzec - ruszając spod domu
jeszcze było spokojnie - w połowie drogi zrobiło się upiornie.
Rozszalała się burza, drzewa gięły się do ziemi, konary fruwały w
powietrzu..Jechaliśmy, bo godzina odjazdu, bilety...ale w którymś
momencie zdałam sobie sprawę, że naprawdę jest niebezpiecznie.
Zawsze się zastanawiałam, kto mądry jeździ w trakcie wichury i
burzy, rozsądni siedzą w trakcie czegoś takiego w domu..A oto my
jechaliśmy, nawałnica się przetaczała nad głowami, drzewa pokładały
się i łamały, pierony waliły raz przy razie...Miałam szczeragfo
pietra i błagałam opatrzność, coby pozwoliła nam szczęśliwie
dojechać, i obiecywałam sobie, że nigdy więcej..
Przestaliśmy wówczas 4 godziny za Wschodniej w oczekiwaniu na
przywrócenie ruchu kolejowego i na nasz pociąg. Po czterech
godzinach ruszyliśmy, a niebo cały czas rozświetlały błyskawice.
Było strasznie. Skok do dziś wspomina, że nie miał śmiałości do mnie
podejść w trakcie tych czterech godzin, bo wyraz twarzy i mowa ciała
były niezachęcające...
A to drobiazg w porównaniu do tego, co Foxie opisuje..

P.S.

[monia.i]

Oczywiście nie Skok wspomina, ale Smok. No i inne literówki też
wybaczcie.

[foxie777]

Ja pamietam opowiesc Mamy o czym takim w Warszawie.Jak na warunki
w Polsce to bylo bardzo duze wydarzenie.Uwazam, ze potega natury
jest nie obliczalna i mimo takiego postepu technologi i mozliwosci
przewidywania pewnych sytuacji , w dalszym ciagu jestesmy bezsilni.
Dowodem tego sa tajfuny, trzesienia ziemi, huragany, pozary i
oczywiscie powodzie.Ja sie bardzo licze z ta potega natury i
staram sie byc przygotowana na nastepstwa huraganu, jak latarki
woda do picia ,jedzenie, generator itp.Zawsze mysle ze wspolczuciem
o ofiarach kataklizmow w krajach trzeciego swiata, gdzie
pomoc jest prawie nieosiagalna i musza ci biedni ludzie zyc
w strasznych warunkach bardzo dlugo.
pozdr