co robić?? :(

[arustak]

jestem tu nowa, ale od jakiegoś już czasu czytam to forum.
my mamy taki problem, że ex zabrania mojemu partnerowi, z kótrym
spotykam się ponad 2 lata, aby ten przedstawił mnie córce. Robi mu
przez to wiele awantur i zabrania nawet spotykać się z córką. Przez
wiele miesięcy to znosiłam dla dobra wszystkich, ale mam już
serdecznie dość takiego traktowania. On niestety jej ulega, bo
zależy mu na widywaniu się z dzieckiem.
Czy spotkało Was coś podobnego?
Czy możecie mi powiedzieć co mam w tej sytuacji robić?
Jestem już wyczerpana tym wszystkim...
Jak sobie z tym radzić?
Pozdrawiam

[braktalentu]

A dlaczego tak bardzo Ci zależy na poznaniu tej dziewczynki?

[arustak]

zależy nie tylko mnie, ale i mojemu partnerowi, poza tym, uważam, że
ukrywanie tego że tata mieszka z inną panią jest nie fair wobec
wszystkich. Nie muszę spędzać z nią każdej chwili, ale nie chcę być
traktowana jakby mnie nie było...
Cały problem polega chyba na tym, że w ogole jestem i dla jego matki
i jego byłej żony.. czy zatem mamy temu ulegać?


braktalentu napisała:

> A dlaczego tak bardzo Ci zależy na poznaniu tej dziewczynki?

[kicia031]

No coz, rzeczywiscie nie w porzadku jest tarktowanie ciebie jakby cie nie byloo,
choc mysle, ze Exia jest bardziej niz swiadoma twojej obecnosci.

Dla mnie wszystko zalezy od tego, czy odegralas role w rozpadzie rodziny - jesli
nie, to masz pelne moralne prawo oczekiwac by byc traktowana z szacunkiem przez
czlonkow rodziny twojego partnera (jego matke i corke). Jesli zas mialas wklad w
rozpad zwiazku, to sie bym nie dziwila takim zachowaniom, sa bardzo ... ludzkie.

[khaldum]

ja to bym się napiła ...

poczytała forum, co się dzieje, jak dzieci poznamy i gościmy w swoim domu
i jeszcze raz bym się napiła z myślą, że na szczęście tych problemów jeszcze nie mam

pozdrawiam

[capa_negra]

A ja to sie z toba napije - nie dośc, że tych problemów nie ma to i
miec nie będe ....
Na zdrowie

[braktalentu]

A jak już poczytasz dziewczyny i mimo wszystko uznasz, że to jednak
Ty, z Twoją potrzebą zaznaczenia swojej obecności u boku mężczyzny
masz rację, to proponuję skup się najpierw na Jego matce. Zawsze to
łatwiej z dorosłym, który sam za siebie decyduje i któremu wredna,
podła i niegodziwa Exiara nie mąci w małej główce. Zobacz jaką
postawę przyjmie Twój partner i wyciągnij wnioski.
Nie zawsze taki miś biedny, niewinny i pokrzywdzony jak go malują.
Ja też idę się napić.

[ajmj]

Rozumiem Twoje odczucia, poniewaz tez sa bardzo ludzkie
Wiem, ze fajnie byłoby gdyby dziecko Twojego M okazało sie świetną
dziewczynką, które polubiłaby Ciebie i zaakceptowało, Matka M Ciebie
także ... ale tak często nie jest. jednak mysle, ze to, ze tutejsze
forumowe macochy mają różne problemy nie oznacza, ze Ty takowe miec
będziesz, bo może sie okazac i moze będzie: patrz wyżej co napisałam.
Więc próbuj i delikatnie rozmawiaj ze swoim M. Jeśli jednak będzie
ten gorszy scenariusz, cóz WTEDY mozesz sobie stac z boku...

A tak w ogóle to czy ktos "przyczynił" sie czy nie - owszem ma duże
znaczenie, ale największe ma znaczenie poprostu charakter człowieka.
Będąc u koleżanki, pokazywała mi zdjęcia z urodzin, na których
pozowali: Była zona (lat ok 70) jej córka -solenizantka 50 lat i
syn, teraźniejsza żona( lat ok 60), i jej córka a ich przyrodnia lat
ok 40. Zdziwiłam się, lecz koleżanka mi uswiadomiła, ze zawsze tak
było i opowiedziała całą historieSiostry bardzo sie kochają, moga
na siebie liczyć. Coś wspaniałego... I nie mówcie mi, ze to nie
zalezy przede wszystkim od CHARAKTERU człowieka.
Bo zalezy...
A zyc nienawiścia i zawzietością całe zycie... NIE bo NIE. Oj,
niszczy bardzo i nic dobrego nie przynosi...

[elakuz]

Moja rada, trzymaj sie z daleka dla wlasnego dobra. Swiety spokoj w
zyciu jest bardzo cenny.
Jezeli teraz matka dziecka nie zgadza sie, aby mala cie poznala, to
nie licz, ze gdy to nastapi, nie bedzie macila jej w glowie.
Poczytaj forum macochy. Pewnie, ze nie zawsze tak jest, sa tez
wspaniale matki, ktore rozumieja potrzeby swoich dzieci, ale dla
tych matek naturalna rzecza jest, ze skoro ojciec jest z kims 2 lata
to ta osoba jest dla niego wazna i dziecko powinno ja poznac.
Na faceta nie licz, w wiekszosci wypadkow faceci czuja sie winni
(nawet wtedy, gdy zona zdradza i zabiera domy, samochody) i nie
przeciwstawia sie. Z drugiej strony przeciwstawienie sie moze
doprowadzic do tego, ze zona zabroni spotkan z dzieckiem wiec moze
maja racje.
Czas, ktory twoj partner spedza z dzieckiem poswiec na wlasne
przyjemnosci, damskie imprezki czy zakupy i nie drecz sie ta
sytuacja. Tak naprawde to nic nie mozesz zrobic. Pozdrawiam.

[arustak]

dziękuję za rady..
mnie się to po prostu nie mieści w głowie, bo może wiem o wielu
takich matkach, ktore utrudnią wszystko z własnej głupoty, to sama
mam znajome, które są samotnymi matkami po rozwodzie, i żadna z nich
tak się nie zachowuje..
najgorsze dla mnie w tym wszystkim jest to, że dobrze wiem, iż te
grozby i rozkazy to nie troska o dziecko, bo jeszcze ani razu nie
padło nawet zdanie, że mała może to przeżywać... choć wiem, że tak
będzie, to mam wrażenie, że w tej sytuacji nie jest to argument, a
mnie ręce opadają, bo trudno jest mi nie czuć się z tym zle i to
olewać..
mam też wrażenie, że matka będzie namawiać małą, aby zrobiła tacie
awanturę i aby został z nią i na sylwestra, tak aby tylko nie był ze
mna.. tak było w zeszłym roku, w sylewstra zostałam sama...
nie chcę tego ponownie, dlatego nie mogę i nie chcę się z tym
pogodzić, i nie wiem już co mam robić
to chyba za trudne jak dla mnie, choć zawsze myślałam że jestem tak
silna....

pozdrawiam wszystkich

[ajmj]

W żadnym wypadku nie moze byc tak, ze Ty bedziesz sama w domu w
sylwestra bo Twój M będzie gdzie indziej, kobieto, no coś Ty!
I co? Tak do końca będzie?
Nie sa to łatwe układy, ale przy dobrej woli KAŻDEJ ze stron można
to wszystko poukładać.

[arustak]

tylko tej dobrej woli brakuje innym.. mam ją jedynie ja i on..
nawet jego matka jest przeciwko nam...
dużo o tym myślałam, i to pewnie wszystko z zazdrości.. to śmieszne
i strasznie głupie i nie chcę mieć do czynienia z ludzmi tak
ograniczonymi, ale niestety wpływają one na moje życie i szlag mnie
trafia...
czytałam trochę forum i wiem sama jak różne mogą być historie
życiowe, ale to co dzieje się w moim życiu teraz jest dla mnie nie
do zaakceptowania i nie wiem zupełnie co mam robić..
cierpliwość swoją drogą, ale dawać się tak poniżać?
nie wiem już sama...

[elakuz]

Ja bym zaczela od rozwiazania/omowienia spraw miedzy wami tzn. toba
i partnerem. Mam wrazenie ze cos nie gra w waszych relacjach.
Dziecko jest wazne, ale rownie wazna powinna byc partnerka, a tu
widze lekcewazenie z jego strony. Eks bedzie mieszac ale on nie
powinien na to pozwolic. Trudno mi tez zrozumiec, co ma do ciebie
jego matka? Jakie ma zarzuty? Zastanow sie, czy warto przechodzic
to, co ciebie spotyka. Dookola jest mase fajnych facetow Ja tez
mam problemy w zwiazku (jego byla), ale zawsze czuje wsparcie,
milosc i szacunek mojego partnera. Gdyby tego zabraklo odeszalbym.
Pozdrawiam.

[arustak]

wydaje mi się, że problem polega na tym iż jego matka, eks i samo
dziecko uważają, że to jest straszne że tata kogoś ma i jest to
destrukcyjne dla dziecka, bo przecież tak to przeżywa, a tym
bardziej jeśli mnie spotka... wiem, że to trudne dla wszystkich, ale
po co jeszcze bardziej utrudniać, zamiast po prostu starać się
unikac stresów... nie śpię prawie od kilku dni i o tym wciąż myślę,
i im dłużej o tym myślę tym bardziej nie rozumiem tej sytuacji..
może byłam zbyt naiwna sądząc, ze będziemy mogli wszyscy się dogadać
i razem znalezc złoty środek...
sama nie wiem...

[anik.sweden]

Jeśli to przez ciebie rozpadło się to małżeństwo, to się ani eks ani
matce twojego partnera nie dziwię. Niestety, coś za coś.

[ajmj]

anik.sweden napisała:

> Jeśli to przez ciebie rozpadło się to małżeństwo, to się ani eks
ani
> matce twojego partnera nie dziwię. Niestety, coś za coś.


Taaak - jesli przez nią. trzeba autorke wątku ukamieniowac. a
przynajmniej na kązdym kroku pokazywac jakim dnem jest. bzdura.

Nie ma czegoś takiego jak przez kogoś. Kochający ludzie nie rozstaja
sie i nie szukają zamienników. Kazdy w związku pzrechodzi kryzysy,
ale jesli jest miłośc to nikt nie szuka sobie kochanki/a. chyba, ze
ludkowie, tórzy zdrade maja we krwi i w ten sposób
załatwiaja "problemy".

I to nie sa moje słowa tylko Psychologa, który ma byc myslę
obiektywny, a z czym ja sie w sumie zgadzam.

[arustak]

poznałam go jak nie miał jeszcze rozwodu, ale nie byłam bezpośrednią
przyczyną.. tak się stało, ale nikt ani mnie ani jego do niczego nie
zmuszał.. z tego co wiem, matka jego nienawidziła jego eks, i nadal
mówi o niej tylko zle, ale tu chodzi o dziecko, wszyscy boją się o
dziecko i tak bardzo się trzęsą, że zapominają, że w życiu różnie
bywa, ale przecież można po prostu normalnie żyć.. trzeba tylko
trochę chcieć... ja też chcę dla małej dobrze, nie uważam że powinno
sie utwierdzać dziecko w przekonaniu, że jest takie biedne i
zranione bo rodzice się rozwiedli. wiem, że jest to okropne dla
dziecka, ale takie zachowanie przecież wcale jej nie pomaga...
takie jest moje zdanie, i czuję ogromną bezsilność że nie mogę nic
zrobić i wszystko dzieje się poza mną..
czytałam trochę forum i podobny wątek już był, no i różne na niego
odpowiedzi... zobaczymy co będzie dalej, szkoda, że tak kończy się
ten rok i zaczyna następny... nastrój mam wisielczy

[ajmj]

Też czuje ogromna bezsilnośc. Nie ma rady, trzeba z tym zyć, ze nie
wszystko jest jakbysmy chcieli. Sama się tego uczę.
Najważniejsze to mieć poparcie w partnerze, aby razem tworzyc zgrany
duet. Z resztą da sie żyć.

Pozdrawiam serdecznie.

[13monique_n]

burza4 napisała:

> zupełnie niepotrzebnie masz pretensję do eks. Skup się na swoim
> facecie - w końcu to on podejmuje takie a nie inne decyzje.(...)
> To on pozwala na takie traktowanie.
>
> To on podjął decyzję, żeby zostawić cię samą w sylwestra. Do niego
> powinnaś kierować zażalenie.
Rękami i nogami podpisuję się pod tymi słowami Burzy.
W każdym związku należy pamiętać o tym, że to nasz partner decyduje, na co
pozwala, na jakie traktowanie siebie. I wystarczy stanowczo określić swoje
potrzeby i oczekiwania. Mówię to z pozycji exi i nexi jednocześnie, więc ogląd
sytuacji mam pełny.

[arustak]

oczywiście zgadzam się z wami.
rozmawiamy o tym i zgadzamy się co do tego, że nie możemy na to
pozwalać. ja nie chcę dawać mu warunków, ze albo tak albo siak, bo
nie jestem tego typu osobą, poza tym chcę wspierać go w tym
wszystkim i chcę żeby widywał się z dzieckiem, przecież to jest
bardzo ważne. wiem, że razem uda nam się znalezc rozwiązanie. ja
jedynie tez obawiam się tego, że ex straszy dziecko, że spotkanie ze
mną to coś strasznego i nowe życie taty jest okropne... chcę do tego
spokojnie podejść, ale szlag mnie trafia na moją bezsilność...
zobaczę jak sytuacja się rozwinie, ale zachowanie eks mogę tylko
wytłumaczyć głupotą i zazdrością.. innego wytłumaczenia nie
znajduję, bo jeśli chodzi o dobro dziecka to jak na razie ten
argument nie został przez nią poruszony...
ogarnęła mną okropna złość ale muszę być opanowana...
ech..

[ajmj]

Psycholog powiedziała mi, ze bezsilnośc jest jednym z najbardziej
wkurzających stanów, i rada na nia jest tylko jedna: jesli nie masz
na cos wpływu - zostaw to.

Mi to nie pomogło

[arustak]

wiem masz rację.. zobaczymy co będzie dalej..
ale mam już serdecznie wszystkiego dość...

trzymajcie za mnie kciuki

[lilith76]

Nie myśl o swoim życiu jak o wzruszającej historyjce dla czasopisma kobiecego. Nie dany nam został jeden algorytm udanej rodziny. Być może w twoim algorytmie nie ma opcji ty-pasierbica. Trudno.
Olej bezsilność, olej nieprzespane noce. Niech ojciec dba o kontakty z córką, a ty wyciągnij z tej sytuacji plusy dla siebie - czas na swoje przyjemności, czyste mieszkanie, brak nerwów, że dziewczynka jest krnąbna/dziwna/pyskata/pod wpływem matki. Zostawiając rzecz tak jak jest pozbawiasz się kilku nowych, potencjalnych problemów i dylematów.
Jest jak jest, nie zmienisz ludzi.

[ataner30]

podpisuje sie pod tym wszystkim co napisala lilith. Sama nigdy nie spotkalam sie
z dzieckiem mojego partnera i jak na razie tego nie zaluje. Wyznaje zasade ze
kontakty na lini macocha - pasierb sa mozliwe tylko i wylacznie w jednej
sytuacji: gdy exiara jest normalnym, rozsadnym czlowiekiem i nie bedzie dziecku
macic w glowie z powodu tych relacji, nie bedzie wykorzystywac dziecka jako
potencjalnego "szpiega" w domu ojca a informacji. W kazdej innej sytuacji uwazam
ze kontakty na lini macocha - pasierb sa strata czasu i nerwow dla wszystkich
zainteresowanych a najmniej zyska i najwiecej straci na tym wlasnie macocha wiec
dla mojego wlasnego dobra z nich rezygnuje. Choc akurat w moim przypadku exiara
nie mialaby nic do gadania czy sie na te kontakty godzi czy nie.

[333a13]

Ile lat ma to dziecko? czy w rozmowie nie można mu najzwyczajniej w
świecie wytłumaczyć całą sytuację??? przecież dzieci wyczuwają fałsz
czy też wzajemne animozje... albo np. nie rozumiejąc całej
skomplikowanej sytuacji dorosłych doszukują się w sobie winy albo
obarczają całą winą któregoś z rodziców itd. Czy nie lepiej postawić
na prawdę? Myślę, że dla wszystkich to będzie zdrowsze... tym
bardziej, ze dziecko powinno być przeświadczone o tym, że nie ważne
czy rodzic jest z partnerem czy nie, jest ono zawsze tak samo
kochane i akceptowane... Życie pod kloszem jeszcze nikomu na dobre
nie wyszło.
A co do postawy nie fair Twojego partnera, to podpisuję się pod
opiniami porzedniczek.

[arustak]

wszystko przedyskutowaliśmy i padły pewne obietnice. najgorsze jest
to, że ja przestaję w nie wierzyć... już nawet nie chce mi się
starać.. może mam teraz taki okres, ale jestem tym wszystkim
wyczerpana... muszę chyba sama wiele przemysleć, więc pewnie wyjadę
na jakiś czas, bo tylko to może uratować mój stan psychiczny..
dzieki za te wszystkie posty, bardzo mi pomogły nabarać perspektywy
do tego co się dzieje, choc i tak kieruje sie uczuciami, bo są
najsilniejsze... ale jak cos się nie układa, to niestety strasznie
boli...

[kicia031]

arustak napisał:

>ale jak cos się nie układa, to niestety strasznie
> boli...

Pomysl sobie o sytuacji, kiedy spotyka sie dwoje roznych ludi,
wychowanych w roznych srodowiskach, wzorcach (kiedys to bylo
bardziej jednorodne, ludzie wiazali sie w ramach swoje "sfery" gdzie
obowiazywaly podobne wartosci, styl zycia). Zalezy im na sobie,
staraja sie, zeby bylo jak najlepiej (w wersji optynmistycznej).
Wiekszosc z nich nie przepracowala jednak wzorcow wyniesionych z
dziecinstwa, zwlaszcza jesli sa one wygodne dla nich (np. mezczyzna
nie wykonuje prac domowych - bardzo wygodne dla mezczyzny, mezczynza
powinien utrzymac rodzine - bardzo wygodne dla kobiety itd), a w
konfrontacji z ososba ktora te wzorce narusza czesto czuja strach
lub gniew.

Biorac to wszystko pod uwage, uwazam, ze to w ogole cud, ze ludzie
sie w ogole dogaduja, a nie, ze czasami im sie nie udaje. czasmi sie
cos nie uklada, to jeszcze nie koniec swiata. Kluczem do sukcesu
jest odroznianie tego, co wazne i tego, w czym mozemy ustapic, tak
by zachowac rownowage miedzy zdrowym kompromisem a wlasna
integralnoscia.

Czasem lepiej nic nie robić

[kimbeli]

Dlaczego?

Przykład I: Koleżanka z pracy po rozwodzie nie pozwalała na kontakty córki z
"przyjaciółką" tatusia. Aż w końcu "przyjaciółka" postawiła na swoim i do
kontaktów niestety doszło. Teraz wszyscy mają zgrzyt. Młoda, lat 11, serdecznie
nienawidzi macochy. Nie chce się spotykać z ojcem. Robi mu jazdy takie, że nawet
szkoda mówić. Ojciec ma pretensje do Ex. Młoda w szpitalu powyrywała wenflony,
jak zobaczyła tatusia. Jest pod stałą opieką psychologa i psychiatry.
Koleżanka przedwczoraj przepłakała cały wieczór, opowiadając mi o tym. Zna swoją
córkę, wie jakie będą konsekwencje, wie, że Młoda ma ogromny żal do ojca za to,
że odszedł. Do ojca ma żal, ale nienawidzi jego kobiety, ponieważ to ją obwinia
za rozpad małżeństwa rodziców. Matka jej nie nastawia, w to nie uwierzę.
Myślicie jednak, że dzieci między sobą o ty nie rozmawiają. Że takie tematy
między rówieśnikami nie mają miejsca. Gorzej: Dzieci mają własne poglądy na te
sprawy. I to często znacznie bardziej od nas radykalne. Na 11-latkę coraz
większy wpływ mają koleżanki. A koleżanki już swoje wiedzą.
Dodatkowym problemem jest fakt, że Z zawsze była "córeczką tatusia". Zawsze
psuta niemożebnie przez ojca, została z rozsądną matką. Tym gorzej odczuła
zmianę swojego statusu.
Młoda "przyjaciółka" tatusia też pewnie swoje zepsuła, co i nie dziwne -
sytuacja była bardzo skomplikowana. Teraz tatuś jest w kropce pomiędzy dwiema
kobietami, które rozjuszone do granic możliwości nie przebierają w środkach i
"argumentach". A że rozumu nie nie ma ani 11-, ani 20-parolatka, to jest wojna.
Winna oczywiście matka - "bo nastawia". Tyle tylko, że ona jedyna miała trafną
ocenę sytuacji.

Przykład II: jestem teraz u mojej kuzynki w Krakowie. Wczoraj po moim
przyjeździe siedzieliśmy po kolacji. To jest dom w którym się rozmawia. Między
innymi wspomniałam o problemach koleżanki (kuzyna ją zna) i usłyszałam coś, co
mnie lekko przeraziło. 16-letni syn kuzynki powiedział, że gdyby jego ojciec
zostawił by matkę - zabiłby te babę, a do ojca do końca zycia się nie odezwał.
I co wy na to?

[ataner30]

> mnie lekko przeraziło. 16-letni syn kuzynki powiedział, że gdyby jego ojciec
> zostawił by matkę - zabiłby te babę, a do ojca do końca zycia się nie odezwał.
> I co wy na to?

no duze mialby szanse zeby sie nie odezwac, albo przynajmniej z rzadka bo
widzenia w wiezieniu (o ile ojciec mialby na nie ochote) nie moga sie zbyt
czesto odbywac

A tak powaznie: w polsce ciagle pokutuje przekonanie ze jak rozwod - to
oczywiscie powodem jest to ze maz odchodzi do innej kobiety, innego rozwiazania
jakos nikt nie widzi. Nawet 16letnie dziecko, ktore - o ile dobrze zrozumialam -
nie pochodzi z rozbitej rodziny i na rozwod rodzicow sie nie zanosi w takim
stereotypie juz jest wychowywane. Dlatego ja sie nie dziwie dzieciom z istotnie
rozbitych rodzin, ktore mieszkaja z sfrustrowanymi nieudanym malzenstwem matkami
iz nienawidza swoich ojcow oraz ich nowych zon i obarczaja ich wina za rozpad
malzenstwa a macochy traktuja tak jak traktuja (na tym forum bylo mnostwo
przykladow).

[kimbeli]

Nawet 16letnie dziecko, ktore - o ile dobrze zrozumialam
> -
> nie pochodzi z rozbitej rodziny i na rozwod rodzicow sie nie zanosi w takim
> stereotypie juz jest wychowywane.

Nie zgodzę się z Tobą. Nie wychowywane - szczęśliwi ludzie o rozwodach nie
rozmawiają, więc nie sądzę,żeby takie tematy się tam pojawiały. Chłopiec w kasie
ma połowę kolegów z rodzin niepełnych i pewne problemy zna lepiej niż jego
rodzice. Patrzy na to z pozycji dziecka, swojego rówieśnika. A 16-latki dużo widzą.
Pamiętam jak reagowali moi chłopcy, gdy zaczęłam się spotykać z mężem. I nie
było tu elementu zazdrości o ojca, bo ojca nie znali. Ale element lęku o kogoś
kto zabiera im matkę. Kto jest dla niej bardzo ważny.

W Stanach psychologowie dziecięcy zaczynają już nawet mówić rodzicom, aby nie
informowali dzieci o tym, że idą na randkę.
Powodem jakoby jest pewna prawidłowość: okres rywalizacji o partnera powinien
być zamknięty przed pojawieniem się dziecka. Później rodzice, lub rodzic,
powinni się koncentrować na zapewnieniu dziecku poczucia bezpieczeństwa. A
element niepewności i rywalizacji, jaki wprowadza staranie się o partnera,
powoduje rozchwianie emocjonalne opiekuna, co jakoby źle wpływa na dziecko. Czas
wychowywania dziecka powinien być okresem stabilizacji uczuciowej.

Gdy moja sąsiadka- właśnie szczęśliwie zakochana, powiedziała mi o tym zaleceniu
psychologa jej córki, myślałam,że jej nie zrozumiałam. Chociaż bariery językowej
jako żywo nie mam)
Co kraj to obyczaj

Dlatego ja sie nie dziwie dzieciom z istotnie
> rozbitych rodzin, ktore mieszkaja z sfrustrowanymi nieudanym malzenstwem matkam
> i
> iz nienawidza swoich ojcow oraz ich nowych zon i obarczaja ich wina za rozpad
> malzenstwa a macochy traktuja tak jak traktuja

Dzieci widzą więcej niż nam się wydaje. Pamiętam diagnozę powodów rozpadu
rodziny przedstawioną mi przez pewną nastolatkę. Dziewczynę,która doskonale
pamięta czasy, gdy to jej matka utrzymywała rodzinę i pomagała mężowi rozwijać
biznes. A potem mu się znudziła. Dziewczyna z ojcem konsekwentnie odmawia
jakiegokolwiek kontaktu. Gorzej; serdecznie go nienawidzi.
Matka jest tym przerażona,ale co może zrobić? Do dziewczyny nic nie dociera.
Swego czasu nawet ja próbowałam mediacji.

Dlatego ja sie nie dziwie dzieciom z istotnie
> rozbitych rodzin, ktore mieszkaja z sfrustrowanymi nieudanym malzenstwem matkam
> i
> iz nienawidza swoich ojcow oraz ich nowych zon i obarczaja ich wina za rozpad
> malzenstwa a macochy traktuja tak jak traktuja

Oczywistą nieprawdą byłoby stwierdzenie, że za rozpad rodziny zawsze
odpowiedzialni są panowie. Myślę, że statystycznie rzecz biorąc, rozkład jest
proporcjonalny. Co nie oznacza, że z tego powodu nie cierpi dziecko. Frustracja
kobiet z powodu niezawinionego lub zawinionego rozwodu,świadomość popełnionych
błędów,problemy życiowe, to jedno. Mam świadomość,że są kobiety, które izolują
dzieci od ojców i nastawiają je przeciwko nim. Ale dziecko też ma rozum i widzi,
że pogorszyła się sytuacja materialna rodziny, że rzadko widuje ojca. Gdy
jeszcze zauważa dysproporcję w poziomie życia swoim i nowej rodziny ojca - rodzi
to problemy. Poza tym dochodzi zazdrość o rodzica.
Nigdy nie nastawiałam dzieci przeciwko ojcu. Wiem mój przykład jet nietypowy, bo
ojciec opuścił moich synów na tyle wcześnie, że nie było miedzy nimi żadnej
więzi. Chłopcy jednak nie lubili drugiej żony ojca ani rodzeństwa przyrodniego.
Ojca też nie lubili, ale to już jego "zasługa".
No i właśnie, mogę Twoją wypowiedź odebrać jako zaliczenie mnie w poczet tych
frustratek, co to nastawiają i szkodzą.A to oczywista nieprawda.

[ataner30]

> Nie zgodzę się z Tobą. Nie wychowywane - szczęśliwi ludzie o rozwodach nie
> rozmawiają, więc nie sądzę,żeby takie tematy się tam pojawiały.

wychowuja nie tylko rodzice, ale rowniez otoczenie: szkola, koledzy, itd..

> No i właśnie, mogę Twoją wypowiedź odebrać jako zaliczenie mnie w poczet tych
> frustratek, co to nastawiają i szkodzą.A to oczywista nieprawda.

Na tym forum nigdy nie uda sie podyskutowac na zaden temat jezeli kazdy bedzie
kazda wypowiedz porownywal do wlasnej sytuacji.
Autorka watku ma problem bo matka dziecka negatywnie go do niej i ojca nastawia
i o tym wlasnie mowimy. Nienawisc dziecka z rozbitej rodziny do ojca i macochy
ma rozne zrodla. Jednym z tych zrodel jest matka (i nikt nie zaprzeczy ze tak
sie nigdy nie zdarza). I walasnie o takiej sytuacji mowilam. Co nie znaczy ze
jest to JEDYNA sytuacja. Kobiety wezcie sie za siebie to jest forum DYSKUSYJNE.
I skupmy sie moze na temacie dyskusji. Normalnie rozwalilo mnie jak w innym
watku o prezentach exiara (na forum dla macoch) pisze na zupelnie odmienny temat
jako to jej ex kupil dziecku prezent a nie przyniosl go do domu, bo .... bla,
bla, bla. Czasami mam wrazenie ze niektore z was nie rozmawiaja z innymi
forumkami ale ze swoimi bylymi mezami

[kimbeli]

Jeżeli wychowują nie tylko rodzice, wywód logiczny oznacza, że nie zawsze winne
są matki.

Pewnie są kobiety bezdennie głupie,dla których dobro dziecka nie ma znaczenia,
ale nie zawsze utrudnianie czy wręcz uniemożliwianie kontaktów z nową żoną ojca
ma tak egoistyczne pobudki. Jeszcze raz podkreślam - nie mam takich doświadczeń.
Myślę, że również na forum dyskusyjnym każdy z nas w jakiś sposób filtruje
własne doświadczenia. Dzieli się nimi. I że to jest duża wartość takich dyskusji.
Moim skromnym zdaniem, oczywiście)

[chalsia]

> bla, bla. Czasami mam wrazenie ze niektore z was nie rozmawiaja z
innymi
> forumkami ale ze swoimi bylymi mezami

widac nie rozumiesz, że kazda wypowiedż na temat w wątku może być
przyczynkiem do dyskusji. Brak tego zrozumienia mocno ogranicza
horyzonty.

[ataner30]

> widac nie rozumiesz, że kazda wypowiedż na temat w wątku może być
> przyczynkiem do dyskusji.

"NA temat" - tak moze sie przyczynic do wzbogacenia dyskusji.
Ale jezeli od tematu odbiega to owszem dyskusja z tego wychodzi - ale rodem z
magla lub bazaru (ja zdaje sie pisalam o wtretach NIE na temat)

[chalsia]

"po pierwsze primo" - miałas mnie wyszarzyć i nie czytać. Jakoś Ci
nie wychodzi dotrzymanie sobei słowa.
))
"po drugie primo" - wspomniany przez Ciebie atek dotyczył prezentów -
więc mój wpis był jak najbardziej na temat.

[ataner30]

> "po pierwsze primo" - miałas mnie wyszarzyć i nie czytać. Jakoś Ci
> nie wychodzi dotrzymanie sobei słowa.

ja nic nie obiecywalam (a juz napewno nie sobie). BTW: dotrzymywanie sobie slowa
tez nie zawsze mi wychodzi. No coz: nobody is perfect

> "po drugie primo" - wspomniany przez Ciebie atek dotyczył prezentów -
> więc mój wpis był jak najbardziej na temat.

tak, tak, z tematem laczylo go tylko slowo klucz "prezent" A poza tym nic.