dziecko z innej beczki

[kamiliannaonline]

Chciałabym się może zapytać z innej beczki.
Wiem , że tu macochy mają dzieci własne .
Ja się wciąż zastanawiam .Zastanawiam się nad tym czy aby owe przeżycia
którymi nasiąknęłam są powodem niechcenia własnego dziecka?
NIe wiem czy chcę ... a kiedy nie wiem nie robię czegoś .
Decyzja powinna być w pełni chyba świadoma.
Tylko tyle lat , a we mnie się nic nie budzi.
Widzę różnicę pomiędzy moją pasierbicą , a bratanicą.
Za tą drugą jestem bardziej i czy owa różnica mi przeszkadza i mam poczucie
winy?Pewnie i tak .
Bo cóż są dzieci winne ...
pozdrawiam

[nini6]

Hmm w świetle ostatnich wiadomości z Polski wyrażenie "dziecko z beczki" nabiera
specyficznego znaczenia.

[betti_domino]

a po co się spieszyć z podejmowaniem decyzji?
jeśli jesteś niepewna to czekaj,moze po jakims czasie przekonasz
się,czy w tej sytuacji chcesz mieć dziecko,czy nie.
U mnie stosunki z młodym stały się lepsze po urodzeniu córy,zżył sie
z małą,zabawia ją itd

---------------------------------------------
Kto wszystko zrozumie,ten wszystko przebaczy.
Łatwiej przebaczyć niż zapomnieć.

[kamiliannaonline]

Wiem tylko jak się przekroczyło 30 to już w tym pustym łbie powinno
cosik świtać
a tu nic ...

[333a13]

Mam wrażenie, że im człowiek starszy tym staje się bardziej wygodny
i przyzwyczajony do swojej rutyny dnia codziennego... Wszystko ma w
miarę poukładane, a pojawienie się dziecka zburzyłoby
całą "harmonię"... To co przeżywasz miom zdaniem jest zupełnie
normalne i zrozumiałe... Ale widziałam już wiele kobiet czy par,
które mimo planów i chęci posiadania potomka, nie mogły się go z
wielu przyczyn doczekać... Co zrobisz, jeśli dojrzewanie do
posiadania dziecka zajmie Ci rok, 2, do tego "realizacja" to też
zwykle jakiś czas... do tego mogą dojśc komplikacje (nie życzę)i się
okaże że jesteś przed 40 - ką ... W wieku 50 lat zamiast babcią
będziesz matką mam nadzieję zdrowego 10 latka... Nie wiem czy jest
to zachęcająca perspektywa... Też nie mam jeszcze dzieci i podobne
rozterki do Twoich... Nie staram się jakoś usilnie o dziecko, ale
się przed jego posiadaniem również nie wzbraniam... w życiu niczego
nie można być pewnym a i z planami różnie bywa...
Życzę powodzenia

[aksambo]

DZień Dobry
Jestem dzienikarka z Gazety i przygotowuje reportaż do Wysokich
Obcasów o niezwykłym macierzyństwie macoch,
bardzo mi zalezy na kontakcie z paniami
Bożena Aksamit,
[e-mail]

[iza38bp]

Proszę napisac do mnie [e-mail]

[nsc23]

W jaki sposob bedzie ukazana ta niezwyklosc? To znaczy - czym rozni sie
macierzynstwo macoch od nie-macoch?

[aksambo]

Jak ukazana - przez rozmowy, anegdoty, historie
Dlaczego uważam, ze takie macierzyństwo jest niezwykle
1. jest trudniej bo dostaje się juz ukształtowanego małego
człowieka, ktory ma pewne nawyki itp.
2. Każde dziecko chce miec mame i tate, ale tych prawdziwych i
najbardziej by chcialo aby byli razem i z tego tez moga wynikac
rozne problemy. Trzeba go przekonac, że macocha nie jest wrogiem i
zagrożeniem itp.
3. I wedlug mnie to jest niezwykle trudne, że trzeba czesc tego
faceta oddac jego poprzedniemu zyciu
4. Zazwyczaj jest jeszce matka, ktora czesto stara się grac
dzieckiem. Zależy to oczywiscie od sytuacji w jakiej nastapilo
rozstanie
5. Nie macocha ma z facetem dziecko, wiaze ich to dodatkowo oprocz
uczucia, a macocha jest z dzieckiem innej kobiety, ktore można
powiedziec stoi miedzy nia a mezczyzną

Tak mysle, moze sie myle
Ten tekst ma byc jednym z kilku opisujacych wspolczesne maciezynstwo
mysle, że stereotym macochy z Krolewny Śniezki, jako zazdrosnej,
zlej itp. ciagle jest silny i panie sie z tym mierza na codzien
to jest ciekawe, tak po prostu

[konstancja16]

hm, to chyba jakies nieporozumienie. wlasnie mialam odpisac na Pani
maila, ze ja sie nie nadaje do tego badania, bo nie jestem matka.
myslalam, ze chodzi o macochy, ktory jednoczesnie sa matkami.
swoich dzieci.

ja w kazdym razie w zyciu bym nie pomyslala o mojej relacji z
Malym 'macierzynstwo'. nawet gdyby (uchowaj Boze) mial do nas
trafic na stale. on juz ma matke. ja jestem tylko laska jego
ojca. moze z punktu widzenia dziennikarza to tylko kwestia
terminologii, ale dla mnie dosc istotna roznica.

PS. pozwolilam sobie przesaczyc Pania przez google. ciekawy tez
reportaz o hospicjum, troche mniej antydziennikarsko mnie nastroil.
chociaz zamierzalam zaapelowac o zamkniecie tego forum )

[kamiliannaonline]

przeczytałam i pewnie jest wiele racji w wygodnictwie .. ale czy się nadaję?to już druga strefa przypuszczeń .
dlaczego mamy zamknąć forum skoro daje to może w pewien sposób jakąś siłę ... że nie jesteśmy same .. jak jakieś ufole?
tego i tak nic nie zmieni , że jesteśmy macochami.

Dziś po pół roku przyszedł list do młodej od mamusi , że bardzo kocha ,że KUPI JEJ CO BĘDZIE CHCIAŁA ALE MA NAPISAĆ.i takie tam .
Nie daję sobie rady z tymi sztucznymi kontaktami 2 razy do roku jakby mieszkała na innej planecie .To co jest niecodzienne może napawać nas strachem.
Teraz czeka nas podział majątku to dopiero będzie jazda.

ps.Mama się ustawiła : dziecko zostawić, długi zostawić , wszystko zostawić.Nawet sprawy sądowe nie zakładała i utrudniała co kol wiek .Czy alimenty , rozwód po 3 latach z łaską .I teraz podział domu .Do którego włożyła swój minimalizm i trzeba walczyć , żeby mieć .
Jestem zmęczona.Prawem które chroni wyrodnośc i czy to się ma do spraw cywilnych czy karnych .Już nie istotne.
Pozdrawiam.

[nsc23]

No wlasnie ja myslalam, ze chodzi o macochy, ktore rodza dzieci swoim
'opasierbionym' facetom i dlatego zdziwilo mnie, ze z punktu widzenia macochy to
macierzynstwo mogloby byc inne niz z punktu widzenia dowolnej innej kobiety.
Anyway, chyba sie zaplatalam we wlasna kore mozgowa.
Mysle, ze wiele by ulatwilo, gdyby nam Pani napisala, kogo konkretnie szuka -
macochy 'zwyklej' czy macochy, ktora zostala dodatkowo mama

[ataner30]

> No wlasnie ja myslalam, ze chodzi o macochy, ktore rodza dzieci swoim
> 'opasierbionym' facetom

dokladnie tak samo pomyslalam

> dlatego zdziwilo mnie, ze z punktu widzenia macochy to
> macierzynstwo mogloby byc inne niz z punktu widzenia dowolnej
> innej kobiety.

oj jest inne, napewno. I mysle ze to bylby tez ciekawy pomysl na artykul.

[chalsia]

aksambo napisała:

to jakaś bzdura - logicznie i językowo nie ma możliwości by o
układach macocha-pasierb pisać w kontekście macierzyństwa.

[braktalentu]

Obie z siostrą mamy "przeżycia" i nie chciałyśmy mieć dzieci (być
może dlatego, być może nie - nie wiem). Obie się zdecydowałyśmy,
przekonane przez ojców dzieci (wówczas ojców in spe). Każda z nas
urodziła zdrowego malucha.
Macierzyństwo okazało się najwspanialszą przygodą mojego życia,
której nie zamieniłabym na nic innego.
Moja siostra odbiera je jako ograniczające, frustrujące i męczące.
Jest nieszczęśliwa.

Czy cierpienie uszlachetnia?
Jednych tak, innych nie.

Czy warto decydować się na dziecko, jeżeli człowiek nie jest
przekonany, że bardzo pragnie zostać rodzicem?
Czasem tak, czasem nie.

Świadomie podjęta decyzja o macierzyństwie zakłada, że jeżeli nie
będzie ono pasmem rozkoszy, a jedynie drogą przez mękę, to dołożymy
wszelkich starań, żeby jakoś tę drogę przejść, nie krzywdząc dziecka.

Jest różnica między moimi uczuciami do własnego dziecka, a do
pasierbicy (tak jak Ona czuje co innego do swojej mamy, a co innego
do mnie). Widzę różnica między moimi uczuciami do pasierbicy, a do
dzieci sąsiadów (jest mi zdecydowanie bliższa niż dzieci "zza
siatki", choć widuję je częściej niż Ją). Nie czuję się z tego
powodu winna. To chyba normalne, że różnych członków rodziny,
kochamy i lubimy inaczej. Żywsze uczucia wobec bratanicy nie są
niczym nagannym, tak długo jak wobec oby dziewczynek zachowujesz się
przyzwoicie.
Mądrych decyzji życzę-.

[mar_go7]

Kami...rozumiem Cie świetnie ponieważ aż do spotkania mojego
mężczyzny nieznosiłam dzieci i ich gwar, krzyk który robiły wokół
siebie był dla mnie nie do zniesienian - dodam tylko że moja mama
pracuje w przedszkolu i ewentualne pojawienie się tam i
przedzieranie przez całą tą rozkrzyczaną gawiedź doprowadzało mnie
do istnego szału. Potem nagle pojawił się ON - przez prawie dwa lata
byłam sama i żaden mężczyzna nie potrafił zwrócić mojej uwagi jako
ktoś więcej niż kolega - razem z nim pojawił się jego mały synek z
poprzedniego związku i tak jakby decyzja to albo dwupak albo nic.
Wziełam dwupak i jest mi z tym bardzo dobrze - nauczyłam się
akceptować dzieci w wieku młodego a jego kochać za to jaki jest.
Pracuję z nim każdego dnia - dziecko "zaniedbane" rozwojowo - i
to ja wyszukuję metody i ćwiczenia które pozwolą mu na prawidłowy
rozwój oraz nadrobienie strat.
Po pojawieniu się tych dwóch przystojniaków poczułam że chciałabym
mieć z moim męzczyzną dziecko - ale nie umiałam sobie nawet
wyobrazić ciąży i całego galimatiasu związanego w rodzeniem,
przewijaniem itd.
Wpadliśmy...jestem w tej chwili w 6mc i jesteśmy szczęśliwi nadal
się boję jak to będzie, są dni kiedy cieszę się jak male dziecko że
będzie kolejny facet w domu, a czasem...no cóż...jestem przerażona i
mam ochotę uciec gdzieś daleko ale moi Panowie utrzymują mnie na
powierzchni. Cały czas wyszukuję informacje jak przygotować Juniora
na brata i budzi to moje przerażenie oraz jednoczesną radość.
Do chwili ciąży było wiadomo że nie będę mieć dzieci!!!i już!!!
koniec, kropka taka była moja decyzja.
Teraz patrzę na to wszystko z zupełnie innej perspektywy i szczerze
mówiąc nie potrafię odpowiedzieć na Twoje pytanie bo jeszcze pół
roku temu powiedziałabym NIE - nie chcesz nie staraj się o dziecko i
już - teraz powiedziałabym Ci że chyba TAK, ale ze wskazaniem na
chyba bo to Twoje życie, Twoje emocje i doznania oraz decyzja na
wiele, wiele lat.

[mara68]

Cześć Kamila..., mamy bardzo podobne rozterki. Jestem po 30 i też
nie bardzo mogę się zdecydować, czy chcę dziecko, czy nie
chcę, "spędza mi to sen z powiek" bo zegar tyka. 4 lata temu kiedy
zaczynał się mój związek z M. powiedziałabym, że tak, teraz nie
jestem pewna. Teraz to mój mąż bardziej namawia na dzidziusia
(dawniej było na odwrót), ja niby chcę, ale zawsze coś sobie wymyślę
jak już przychodzi do konkretów. I tak sobie myśle jak Ty, że baba
po 30 to już powinna wiedzieć o co jej chodzi. Trochę sobie
kombinuję co jest tego powodem w moim przypadku i mi wychodzi,że:
- po pierwsze dużo lęków: byłam juz w ciąży z M. 3 lata temu i
straciliśmy dziecko w późnej ciąży więc mam stracha
- do tego obawiam się swojej reakcji na córkę męża kiedy juz będę w
ciąży i zacznę wić gniazdko domowe, juz teraz zauważam pewne
symptomy - że moje dziecko na starcie będzie się musiało dzielić
itp. takie głupoty i boję się że mi dalej odbije na tym punkcie jak
dojdą hormony
- sprawa w moim przypadku bratanka, którego bardzo lubię i Młodej
która coraz starsza i zaczyna ujawniac cechy wychowania przez Eks,
które niekoniecznie mi pasuja i obawiam się, że zaczną mi jeszcze
mniej pasować kiedy nasze dziecko sie pojawi i będzie miało przykład
w postaci siostry
- a ogólnie, cztery lata temu byłam "młodą" dziewczyną z bardziej
kolorową wizją naszego związku, teraz jestem po tych wszystich
weekendach z dzieckiem M., przerobiłam przedszkole, choroby
dziecięce, odrabianiach lekcji, gotowanie obiadków, pretensje Eks
itp., moze to i plus bo mam jakies doświadczenie ale też i dużo
obaw, jak ułoży się nasze życie gdy będziemy mieli nasze wspólne
dziecko, czy bedziemy wiekszą rodzinką, czy zrobią się rozłamy bo
nasze dziecko, bo Twoje dziecko itp.
Niestety, jak nie zaryzykujemy to się nie przekonamy, najtrudniej
podjać decyzję.

[aksambo]

Myśle o takim przypadku
Bywa, że matki zaniedbuja nieco wlasne biologiczne dzieci, jakie
maja z partnerem, troche z poczucia winy, że tamto ma gorzej, bo coś
tam, coś tam - i tzreba mu poświecic czas, żeby polubilo, żeby mu
wynagrodzić
Ja naprawde nie wiem - przypuszcam
Może macochy boją sie miec dzieci, bo ich związek jest trudniejszy -
dpostala w pakiecie pana z potomstwem
ja mysle - moze sie myle - że gdy kobieta kocha faceta i czuje sie z
nim bezpieczna to chce moiec dzieci. Wedlug mnie to biologia - a gdy
dostaje kolesia z trójką to juz sie jest wielka rodzina

Wiem ze nie ma co demonizowac problemu macoch
ale jestem pewna, że takie zwiazki sa nieco inne, moze dojrzalsze
nie wiem tego - tak mi podpowiada intuicja
Bycie z kimś, tworzenie rodziny w ogole bywa czasami trudne
sama mam 13 letnia corke, czasami zdarza mi sie na nia krzyknac
ale trudno mi podnosic głos na inne dzieci
nawet moich bliskich znajomych - a nie sa to anioly
czy np. trudno poartnerowi wytlumaczyc, że jego zona popełniała
bledy wychowawcze, może on też i teraz są problemy z dzieckiem
takie mnie nurtuja mysli, moze panie mi pomoga
a czy jest jakies inne slowo niz macocha - bo to ma ewidetnie
negatywny wydzwiek

[ataner30]

> Myśle o takim przypadku
> Bywa, że matki zaniedbuja nieco wlasne biologiczne dzieci, jakie
> maja z partnerem, troche z poczucia winy, że tamto ma gorzej, bo coś
> tam, coś tam - i tzreba mu poświecic czas, żeby polubilo, żeby mu
> wynagrodzić

Nie sadze zeby udalo sie pani znalezc kobiete ktora zaniedbuje wlasne dziecko
dlatego ze "tamte" maja gorzej.
Jak slusznie pani zauwazyla pewne sprawy w zyciu kobiet reguluje biologia i
wlasnie biologia odpowiada za instynkt macierzynski.
Wlasne dziecko zawsze bedzie najwazniejsze.

[chalsia]

> Nie sadze zeby udalo sie pani znalezc kobiete ktora zaniedbuje
wlasne dziecko
> dlatego ze "tamte" maja gorzej.
> Jak slusznie pani zauwazyla pewne sprawy w zyciu kobiet reguluje
biologia i
> wlasnie biologia odpowiada za instynkt macierzynski.
> Wlasne dziecko zawsze bedzie najwazniejsze.
>
>

no to się mylisz - bo ja taką znam. I miałam tez okazję na tym
forum czytać o sytuacjach, gdy własne dziecko macochy w jakiś
sposób miało gorzej z powodu pasierba.

[ataner30]

> no to się mylisz - bo ja taką znam

to poprosze o wiecej szczegolow tego "zaniedbywania".

> I miałam tez okazję na tym
> forum czytać o sytuacjach, gdy własne dziecko macochy w jakiś
> sposób miało gorzej z powodu pasierba.

z tym sie zgodze. Moje dziecko tez ma gorzej wlasnie z powodu pasierba, ale to
nie dlatego ze ja-matka je zaniedbuje. I mysle ze wiekszosc przykladow z tego
forum jest podobnych. Ja sobie nie przypominam postu w ktorym macocha by
zaniedbywala swoje dziecko faworyzujac pasierba.

[chalsia]

> to poprosze o wiecej szczegolow tego "zaniedbywania".

jakby ta osoba chciala o tum tutaj pisać, to by sama napisała. Ja
za nią tego robić nie będę.


> forum jest podobnych. Ja sobie nie przypominam postu w ktorym
macocha by
> zaniedbywala swoje dziecko faworyzujac pasierba.

bo albo masz krótka pamięć albo za krótko jestes na tym forum.

[ataner30]

wiesz twoja odpowiedz jest troche dziecinna. To jest forum DYSKUSYJNE i zeby
dyskutowac trzeba miec o czym. Bez podania przykladow nie da sie gadac. Poza tym
nikt ci nie kaze podawac nazwisk. Dyskutujemy o sytuacjach a nie o osobach.

BTW: na tym forum jestem juz calkiem dlugo. Wlasnie sprawdzilam: pierwszy post
napisalam w 2003 roku a zanim zaczelam sie udzielac to dosc dlugo je czytalam.

aksambo

[liz-beauty]

Na forum czesto uzywamy okreslenia "macoszka"
Rzeczywiscie, bycie macocha (choc ja jeszcze nie do konca nia jestem) sprawia,
ze stajemy sie dojrzalsze. Trzeba wiele zrozumiec, byc elastyczna i
tolerancyjna. Ja kiedys myslalam (choc jestem nauczycielka!), ze dzieci sluchaja
rodzicow (u mnie w domu tak bylo), pomagaja w pracach domowych, w szkole sa
grzeczne i dobrze sie ucza (skoro maja warunki i potencjal). "Moj" Mlody kazdy
dzien zaczyna od nowa, codziennie walka o te same sprawy: wstawanie na czas,
ubieranie sie, mycie, odrabianie lekcji. Wszystkiego trzeba dopilnowac. Ma
jedenascie lat. W jego wieku odprowadzalam piecioletnia siostre do przedszkola i
nikt sie mnie nie pytal, czy ciezko mi zdazyc do szkoly. Na poczatku
denerwowalam sie, ze taki infantylny i niesamodzielny. Teraz, obserwujac dzieci
dorastajace w pelnych rodzinach, rozumiem jak wiele stracil wychowywany bez
mamy. Widze jak ciezko jest byc z dzieckiem samemu i dlaczego sie je wtedy
wyrecza, rozumiem dlaczego samotni rodzice czesto bywaja nadopiekunczy. To, ze
chlopak jest ewidentnie trudnym (choc z drugiej strony wspanialym) dzieckiem,
nie zniechecilo mnie do posiadania wlasnego potomstwa. Mlody ma fantastyczny
kontakt z dziecmi, ciesze sie, ze nasze wspolne przyszle dziecko bedzie mialo
takiego brata.

[kamiliannaonline]

tak cięzko jest wychowywać samemu bo wtedy popełnia się podstawowy
błąd w formie nie jedynie wyręczania ale dogadzania z powodu utraty
jednego z rodziców w formie zbyt dużego luzu .
pozdrawiam .

[chalsia]

> tak cięzko jest wychowywać samemu bo wtedy popełnia się
podstawowy
> błąd w formie nie jedynie wyręczania ale dogadzania z powodu
utraty
> jednego z rodziców w formie zbyt dużego luzu .

popełnia się go jedynie wtedy, gdy się nie wie, że jest błąd. Ci,
co wiedzą, że to bład, tego nie robią (a jeśli już - to jedynie
czasami)

[liz-beauty]

Moj M niby wie, ze to blad, niby widzi, ze reaguje histerycznie i przesadnie. I
co? Nadal tak reaguje! Przyklad z ostatniego spaceru. Idziemy razem, rozmawiamy,
ja sie zawsze staram wciagac Mlodego, zeby sie nie czul odtracony itd. Nagle
alienuje sie, wyprzedza nas i tracimy go z oczu. Po chwili krzyk "Tatoooo".
Podbiegamy, lezy twarza w blocie i sie nie porusza. Dopiero jak M pokazal, jak
bardzo jest zdenerwowany i jak bardzo sie o niego boi, Mlody wstal. Nic mu nie
bylo. Dla mnie sytuacja jest jasna - dziecko probuje zwrocic na siebie uwage,
nalezalo spokojnie zareagowac, cos jak np "wstawaj chlopie, nie wyglupiaj sie",
a nie od razu panikowac, ze moze pies, a moze to, a moze co innego. Dodam, ze
chlopak zdrowy jak ryba, bo gdyby byl chory, to ja tez bym sie w takiej sytuacji
przestraszyla. Pozniej rozmawialismy i uslyszalam, ze ja nic nie wiem jaki to
jest strach o dziecko, bo przeciez swojego nie mam.

[matie.skowron]

a u mnie liz na ostatnim spacerze bylo cos takiego
idziemy, gadamy a wlasciwie gada sobie M z mala, ja staram sie mile
zagadywac i nie przeszkadzac
i nagle mala rzuca, "a wiesz tato w takim filmie rodzice nie
zajmowali sie dzieckiem i dziecko zostalo oddane do opieki
spolecznej". Tu zawieszenie glosu....Nie trzeba byc rodzicem zeby
zrozumiec lekki szok M po takim wyznaniu, ale tez nie trzeba byc
psychologiem dzieciecym zeby wyczuc delikatna co najmniej prowokacje
malej. Wiec zamiast histerii do konca do konca dnia, jaka zafundowal
M tez mysle ze lepiej byloby na powaznie odpowoedziec "Hej mala jak
to sie nie zajmujemy, czego Ci potrzeba, gdzie problem, co ci
przyszlo do glowy etc...
ale ja postanowilam po ostatnich komentarzach M przestac sie
wtracac. Bo i tak za kazdym razem wychodzi ze przesadzam, on nie
rozumie o co mi chodzi i ze przeciez wiedzialam ze ma dziecko, eh...

Matie

[liz-beauty]

A moze to taki tescik, jak tata zareaguje? Na ile mu zalezy? Tylko widzisz, ta
Mala ma ciezej, bo na codzien nie jest z tata, a Ty tak. "Nasz" raczej walczy o
swoja pozycje w stadzie, podswiadomie chyba, ale robi to. Zazwyczaj jak cos
uzgodnimy, np sposob spedzenia niedzieli, a zawsze pytamy go tez o zdanie, to on
pozniej sabotuje te plany. Powoli wstaje, powoli je, godzinami sie ubiera.
Ostatnio czekalismy na niego w samochodzie, bo do konca twierdzil, ze z nami nie
jedzie. Bylam juz w kurtce kiedy zmienil zdanie, wyszlam na dwor i tam
czekalismy kolejne 10 min. Pozniej byla wspomniana akcja na spacerze, a na koncu
co? Ciacho dla wszystkich w cukierni i goraca czekolada dla naszego bohatera!
Powiedzialam M, ze moje dziecko by za kare za poranne zachowanie nie dostalo
slodyczy, chocby dla zasady. Ale przy Mlodym nic nie mowilam, nawet
zazartowalam, ze to "na otarcie lez". Nie warto sie chyba nadmiernie emocjonowac...

Liz, masz swieta cierpliwosc. skad ja masz?

[konstancja16]

o rrrrany, Liz, skad Ty bierzesz takie niewyczerpane poklady
cierpliwosci?! ja bym chyba wyszla z siebie i stanela obok... albo
wskoczylabym w dres i na rower zeby uciec od tego towarzysztwa...

to juz nie jest male dziecko tak, moze zostac sam w domu? pare razy
zostalby zadumany nad talerzem albo nad butami to moze nastepnym
razem mialby lepsze tempo. nie ma szans na przeprowadzenie takiego
eksperymentu?

ja nie jestem zwolenniczka wojskowej dyscypliny, ale pewien szacunek
dla czasu innych obowiazuje. mnie przynajmniej tak uczono... i -
przede wszystkim - ponoszenie konsekwencji. swoich decyzji i
swojego niezdecydowania. przeciez jesli on sie tak zachowuje w domu
to jak jest na wycieczce szkolnej? jak bedzie kiedys na studiach
albo w pracy? wydawalo mi sie, ze rodzic to powinien myslec troche
bardziej dlugofalowo, a nie tylko zeby dzis dogodzic dziecku i sie
przypodobac...

[liz-beauty]

My point exactly, Konstacjo. Tylko, jak juz pisalam, jak jestes sama z
dzieckiem, to wytwarza sie swoista zaleznosc. Po pierwsze to ojciec jest tak
naprawde jedyna osoba, na ktora Mlody moze w zyciu liczyc i oni obydwaj o tym
wiedza. Po drugie, ten dzieciak przez jakies szesc lat stanowil rodzine mojego
faceta, byl dla niego najwazniejszy i wiesz co? Chyba wciaz jest. Teraz wyobraz
sobie, ze Ty wychodzisz, a to twoje ukochane dziecko zostaje w domu, w
niedziele, bez obiadu (bo mielismy zjesc w drodze). Nawet mnie zrobilo sie go
zal i zaczelam instruowac, jak zrobic szybko makaron. A wtedy on sie chyba
namyslil na "tak". A zadumany nad talerzem czy butami, to powinien codziennie
zostac rano, bo tak wygladaja poranki. No a moja cierpliwosc rodzi sie wtedy,
gdy patrze na moje bratanice, ktore sa dokladnie w tym wieku, kiedy Maly zostal
bez mamy...

[kamiliannaonline]

ja to też usłyszałam ale od teściwej nadmierne cyckanie się z dzieckiem chyba nie wychodzi mu na zdrowie .
ze względu również na to że potem wykorzystuje to .
miałam surowe wychowanie ze mną sie nikt nie cackał ale czułam miłośc rodziców.