NIE JESTEM SWOJA CHOROBA

[planasana]

Pogadalam z psychologiem. Powiedzial, ze niedobrze, ze tak mocno identyfikuje
sie z choroba. Ze choroba stala sie moja tozsamoscia.
Ze mysle o sobie "JESTEM DWUBIEGUNOWA".
Zachecil mnie do myslenia inaczej - zamiast "jestem dwubiegunowa" - "mam w
sobie takie dwubiegunowe kawalki".
Zamiast - "jestem bulimiczka" - "miewam czasem zachowania bulimiczne".
BO NIE JESTEM CHOROBA!

Jak Wam sie podoba ?

[asta_la_vista]

myślenie pozytywne
zamiast: tonę - z trudem utrzymuję się przy powierzchni

a abstrahując od mojego czarnego humoru
warto znaleźć do tej choroby właśnie taki dystans
i nie zapominać, że mimo dwóch różnych biegunów jest się gdzieś tam w głębi sobą
kwestia tylko które ja to ja..
ale to się często wyjaśnia podczas remisji

[planasana]

Dobry czarny humor nie jest zly
Jesli do tego stosujesz aluzje i ironie, to witam w klubie przesmiewcow

(...) kwestia tylko które ja to ja (...)

Otoz to!

Chyba chodzi o to, by nie tworzyc sobie falszywej tozsamosci, tozsamosci
skladajacej sie li i tylko z choroby.

Ja dopiero zdrapuje zdrapke
i mam nadzieje zobaczyc jaka JESZCZE jestem, oprocz tego, ze podrozuje po
biegunach i mam tendencje autodestrukcyjne (auta nie mam)

pozdrawiam Cie asta_la_visto (brawa za nicka)

planasana - rozchwiana

[reuptake]

oczywiście, że nie jesteś i ani sie tak nie traktuj, ani nie pozwól tak traktować.

[igepa]

Swoja droga - cierpisz na bulimie?

[planasana]

(...)cierpisz na bulimie? (...)

Nie cierpie bulimii

Binge eating disorder.

[igepa]

Rowniesz jej nie znosze , ale to milo, ze wsrod ChADowcow nie jestem
jedyna

[planasana]

igepa, ja mam napady bulimiczne (przejadanie sie).
Nigdy nie wymiotowalam.

A Ty ?

[igepa]

Ja zyje z bulimia juz 7 rok, ale w przeciwienstwie do Ciebie po kazdym ataku
kompulsywnego jedzenia wisze sobie nad kiblem i pomagam ukladowi trawiennemu
stosujac srodki przeczyszczajace. Od dwoch miesiecy jestem w ciagu codziennym
(ino pare dni przerwy).

Generalnie nie umiem sie normalnie odzywiac.

Bywam rowniez na forum z tym zwiazanym: forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?
f=592 (tak w razie co).

pozdrawiam

[planasana]

igepa, przykro mi to czytac...Twoj organizm musi byc piekielnie wyniszczony!!!

Kilka moich przyjaciolek tez regularnie rozmawia z muszla

A moze jakis dobry psycholog / psychoterapeuta by pomogl ?

igepa, dbaj o siebie, prosze...wiem, ze latwo mi mowic, ale sprobuj. Dla siebie
sprobuj, jesli masz jeszcze sily...

bardzo serdecznie Cie pozdrawiam i martwie sie,

planasana

[igepa]

Dbanie o siebie nie wchodzi w gre Nie wiem, czy moj organizm jest
wyniszczony, ale przypuszczam, ze stan mego ukladu pokarmowego pozostawia wiele
do zyczenia.

Jesli chodzi o psychologa, to na mnie nie dzialaja psychoterapie. Probowalam,
ale prawde mowiac na razie nie mam ochoty z tym zrywac, choc wzgledy finansowe
sa dosc silnym argumentem (mialam polroczna przerwe, wiec da sie - to zalezy
ode mnie ) Wydaje mi sie, ze latwiej byloby gdybym nie cierpiala na
dwubiegunowke. A jakos fakt ten mnie dosc dobija i bulimia staje sie
wszystkojednoscia. Wspominam o tym moijej lekarce, ktora prowadzi mnie w
zwiazku z ChAD, ale jakos mam wrazenie, ze po niej to splywa. W zasadzie od
kazdego z lekarzy, z jakimi mialam do czynienia slyszalam> jedz malo i czesto.
Sic! latwo powiedziec.

Wydaje mi sie, ze niedlugo dojrzeje do zerwania z ta przypadloscia Skoro
tylko odniose sukces, nie omieszkam sie pochwalic.

sciskam

[smutaska3]

hm...

uwazam ze to nie ejst nierelaistyczne myslenie,jesli ktos ma nawroty,i czeste
myslenie chorobowe..nawte w powiedzmy jako takiej remisji..

tak samo jak jest sie alkoholikiem,niepelnosprawnym,i tp.
oczywisice jest sie soba..ale te ja..skald sie tez z pewnego w pewnym sensie
nieodlaczego elementu,ktory trzeba wciaz brac pod uwage//ten elemet jest tak
istotny ze wlasnie mozna uzyc slowa jestem//a wypieranie sie tego moim zdaniem
do niczgeo nie prowadzi,po za tym ze upadki sa bardziej bolesne..
//

[planasana]

smutasko3,

A ja mysle, ze to jest realne, tylko diabelnie trudne.
I tego oddzielania choroby od siebie, dobrze by bylo sie nauczyc.
I rozpoznawania chorych mysli od wlasnych.
Tak, by choroba nie przeslaniala wszystkiego.

No ale tu trza miec najpierw dobrze ustawione leki.

Ja sie nie wypieram choroby, tylko sie z nia juz nie chce identyfikowac.
Musze uwazac na siebie, nie bardziej jak kazdy czlowiek. No moze troche
bardziej

Moze bredze od rzeczy, ale dla mnie to jest odkrycie, ze choroba, to nie cale
moje zycie, tylko jego fragment. Wazny fragment, ale nie najwazniejszy.

pozdrawiam,

planasana

[nevada_blue]

dystans do własnej choroby jest niewątpliwie bardzo ważny
i pozwala odnaleźć w niej siebie

tylko co jeśli od zawsze ma się wrażenie
że w jednym ciele żyją jakby dwie zupełnie różne niechorobowe osobowości?

[nena72]

coraz bardziej czytając różne rzeczy (m.in.to forum) sobie zdaję sprawę co jest
we mnie "moje" a co nie... ale co mi z tego jak cierpienie w depresji jest tak
straszliwie realne