Dół

[ditta12]

Powiedzcie mi.Co tam jest na samym dole?Czego się tam obawiacie?Moja
przyjaciółka ma depresje,jak ją z tego wyciągnąć?Ja mam tylko górę
to nie wiem.proszę pomóżcie!

[ka_an]

Nie wiem, czy byłam na samym dole. W każdym razie tam, gdzie byłam nie było nic,
tylko strach i ból plus chęć skończenia z tym w jak najbardziej skuteczny sposób.
Mi właśnie pomogła przyjaciółka, która przez ostatnie 9 miesięcy dbała o to,
żebym sapała, jadła, wstawała z łóżka, poszła do pracy. A wtedy kiedy
zastanawiałam się, którym oknem lepiej wyskoczyć, skutecznie je przede mną
zamykała. W końcu udało się jaj zaprowadzić mnie do lekarza i teraz doszedł jej
jeszcze jeden obowiązek - utrzymywanie mnie w przekonaniu, że wszystko przeminie
Dla mnie najważniejsze było, że była i nadal jest przy mnie pomimo wielu
nieprzyjemności, które jej zafundowałam.

[35.a]

IMHO: brak nadziei. Wiedza, że nic się nie zmieni, niewiara
w naprawę sytuacji. Jeśli przyjmuje antydepresant, może zasugerować
minimalne zwiększenie dawki. Można też poprosić ją, aby przypomniała
sobie jak czuła się równo rok temu. Depresje bywają cykliczne. Skoro
wtedy minęła, teraz minie też.
W dole boję się tego, co jest. Czyli wszystkiego. Wszystko budzi
wstręt, lęk, wszystko jest nieładne. Dominujące myśli "bez sensu",
"za trudne", "za ciężko".

[facet_l]

Kiedy mam prawdziwego doła jestem tylko ja skulony w jakimś szklanym sześcianie
i tam się dzieją wszystkie inne rzeczy. To szkło nie jest jednak do końca sobą,
bo mogę przez nie wydostać się na zewnątrz jakby było z wody. To co jest na
zewnątrz nie może się dostać do mnie, i to jest cały sens mojego doła.
Pozostawiam wsyzstko co boli na zewnątrz mojej ciasnej klatki, jest mi bardzo w
niej źle, ale jeśli wystawiam choć palec, wszystkie lęki wracają do mnie i mnie
paraliżują, z drugiej strony ten stan w którym jestem, choć bez lęków jest
równie straszny.
Sorry za nieskładność opisu, ale nie potrafie skaldnie myśleć ostatnio i skupiam
się żeby nie było błędów i literówek.

[ditta12]

Jak czytam Twój opis to przychodzi mi na myśl"ukryć się w łonie
matki" ale dalej jest, że tam też jest strasznie.Ja mam zupełnie
odwrotnie,w manii dochodzę do wniosku że wszystko mogę, nie ma
żadnych ograniczeń,tylko wolność,wolność,wolność aż do absurdu.To
jest jak trójkąt-u mnie się rozszerza a u Was skupia.Tak to
widzę.Dzięki!

[skwr2]

Totalny brak sił, wyjałowienie z uczuć.