Postawa w czasie modlitwy

[esi1]

No właśnie. Czy zwracacie jakąś uwagę na postawę dziecka w czasie wieczornej
modlitwy. Z jednej strony chciałabym aby nauczył się, że postawą ciała można
wyrażać szacunek, uwielbienie..., ale też nie będę zmuszać niespełna 4 latka
do trwania w modlitwie w jednej pozycji np. klęczącej. Sama też przecież
modlę się siedząc w kucki na podłodze lub przy stole, czytając pismo. Ale
czasem jak moje dziecko roznosi, to skacze po łóżku i jednocześnie dziękuje
Bogu za zakończony dzień Czy reagować w takiej sytuacji? Mam nadzieję, że
moje dylematy nie wydadzą się Wam śmieszne.

[mama_kasia]

Śmieszne nie są z pewnością.

Zastanawiam się nad tym od czasu do czasu, gdy moje dzieci
siedzą rozwalone w fotelu lub na tapczanie i modlą się.
Ale ja też siedzę między nimi z nogami podkulonymi, tak jak
lubię najbardziej. Zwracamy im uwagę, gdy ich poza przybiera
już pozycję, jakby to nazwać, rozwaloną(?) i widzimy, że
przeszkadza to w modlitwie. To w zasadzie dotyczy starszych dzieci
(7,10 lat) 3-latka nie usiedzi spokojnie i jej podskoki i kręcenie się
są jak najbardziej na miejscu. Ale i jej zwracamy uwagę, gdy
"nosi ją". Zwracamy, bo nam to przeszkadza.
To, myślę, trzeba jakoś tam wyczuć

[isma]

Znaczy, ja mam wrazenie, ze to jakos samo przychodzi. Sama podczas modlitwy
rzadko klecze, najczesciej stoje (w tramwaju )).
Z M. zamiast wieczornej modlitwy czytamy Biblie (zatem z definicji nie na
kleczkach), a rano, jak modli sie z Tata, to on ja zazwyczaj trzyma na rekach i
patrza przez okno )).
Skakanie bym raczej zaakceptowala, ale juz rozmemlanie chyba trzeba byloby
uzasadnic )).

[aka21]

U nas 3 latka zwykle siedzi na łóżku, a my koło klęczymy (ale nie tak
sztywno). Nie zmuszamy jej do jakiejś konkretnej postawy. Modlitwa jest
krótka. Nie jest akceptowana w tym czasie zabawa czymś tam, ani wygłupy (bo i
tak bywa). Skakanie jako wyraz radości jak najbardziej dopuszczane (bywały
takie okresy, że ono dominowało). O 2-latku nawet nie wspomnę

A tak na marginesie, pamiętam jak babcia uczyła nas z bratem klęczeć (prawie na
baczność) ze złożonymi rękami) Rodzice byli zdecydowanie bardziej
wyrozumiali
Serdecznie pozdrawiam
Agnieszka

[sion2]

Mnie uczono na kursie katchetycznym ze dla dziecka do 8 roku życia postawa na
klęczkach (na kolanach) jest bardzo niezgodna z jego fizjologią i kręgosłupem i
coś tam coś tam .
Znaczy ze dzieci takie powyzej 5 lat pownny siedzieć na piętach w czasie
modlitwy ale wczesniej żeby dziecka nie zmuszac, że może skakać jeśli wyraza w
ten sposób radość Bogu z czegos tam a nie pozwalać jeśli to skakanie ma być
oderwaniem od modlitwy.
tyle teorii od bezdzietnej...

ja pamiętam z dzieciństwa że mając 6 lat klęczałam ale brat 2,5 letni skakał w
tym czasie i tez było ze sie modli

[mama_kasia]

Moja babcia klęczała przy łóżku w czasie wieczornej modlitwy.
Dla mnie to niezapomniany widok, bo... rodziców modlących się
nigdy nie widziałam.
Mam przed oczami modlitwę, skupienie babci... I nie pamiętam,
czy klęczałam razem z nią... Pamiętam, że już leżałam w łóżku,
gdy ona się modliła...

[bumblebee1]

Z moją postawą modlitewną chyba nie jest najlepiej - modlę się tylko wieczorem,
na klęczkach i szeptem - inaczej nie umiem. Już przestałam się czuć niezręcznie
w tej sytuacji (a jest dla mnie dość nowa), natomiast kłopot pojawia się wraz z
kimś, z kim śpię w pokoju - pomijam koleżanki, ale nawet przy moim narzeczonym,
który jest najbliższą mi osobą, a ponadto sam się modli - nie mogę! Po prostu -
blokada, jestem zażenowana, skrępowana, czuję się głupio i nie na miejscu. Moja
modlitwa rzadko więc wychodzi poza mój pokój i kościół. Na myśl o tym, że
mogłabym (choćby w myślach, na stojąco) modlić się w tramwaju, szkole, czy
gdziekolwiek indziej, włos jeży mi się na plecach. Nie dlatego, że uważam, że
to niestosowne, czy coś... miałabym wrażenie, że wszyscy się gapią jak na
nawiedzoną, no po prostu nie, nie nie... Powiedzcie, czy macie, lub
spotkałyście się z takimi odczuciami? Co o tym myślicie...? Tylko proszę, nie
krzyczcie

[kamilla14]

No wlasnie, ja tez jestem z tych "zablokowanych" (co prawda praktykuje "modlitwy
w tramwaju", ale absolutnie bez wyciagania brewiarza czy rozanca).

Myslalam zawsze, ze pewno wstydze sie swojej wiary, moze obawiam sie posadzenia
o dewocje... Moze tez jest to zwykle ludzkie skrepowanie, przeciez to sprawa
b.intymna? Z drugiej strony boje sie posadzenia o hipokryzje - ze przed chwila
wyszla z kosciola, a zaraz warczy na meza...
Nie mam nawet zdania, czy to b.zle, czy powinno sie z tym walczyc, spowiadac?
Teoretycznie w rodzinie nie powinnismy czuc sie skrepowani, wiec moze chociaz w
domu nie powinnam sie tym przejmowac...

Ostatnio nawet doszlam do wniosku, ze znak krzyza przed jedzeniem w miejscach
publicznych jest jakims sztucznym afiszowaniem i krepowaniem innych
np.niewierzacych biesiadnikow, moze nawet pokazywaniem, ze jest sie kims
lepszym...Ale moze tylko szukam usprawiedliwienia dla swojej malej,
nieeskpozycyjnej wiary?

Z drugiej strony, przyznawanie sie do wiary w Polsce (i uzewnetrznianie
jej)wydaje mi sie stosunkowo latwe (tak jak tu na forum, i nie chcialabym
przekonywac sie, czy bylabym tak samo praktykujaca np. we Francji...
Jak rowniez podziwiam osoby gorliwie modlace sie, ktore nie sa zwiazane z
wierzacym malzonkiem - znam pare malzenstw, gdzie np. kobieta byla wierzaca, ale
nie na tyle, by samej forsowac pomysl pojscia np. w niedziele do kosciola - co
jak wiadomo, moze troche dezorganizowac harmonogram dnia.
Ale zdaje sie, ze odbieglam od tematu, pozdrawiam

Pees.
Jeszzce przy okazji narzuca mi sie przyklad religii w szkole - jestem z
pokolenia, ktore pamieta ja jeszcze w koscielnych salkach katechetycznych,i
szczerze mowiac te szkolne katechezy wspominam gorzej, wlasnie bardziej
"krepujaco". Ale dzis przedmiot pt."religia" to chyba bardziej nauka o Bogu niz
wyznawanie wiary, wiec to chyba nie ma znaczenia...
K

Warto się nie kryć

[a_weasley]

kamilla14 napisała:

> Z drugiej strony boje sie posadzenia o hipokryzje - ze przed chwila
> wyszla z kosciola, a zaraz warczy na meza...

Idąc tym torem, należałoby w ogóle nie chodzić do kościoła. No bo tak: tylko
wyszedłem z kościoła, podchodzę do samochodu, zaczepia mnie namolny samozwańczy
parkingowy, a ja mu "spieprzaj dziadu!" (a tak bym pewnie zrobił).

> Nie mam nawet zdania, czy to b.zle, czy powinno sie z tym walczyc, spowiadac?

Jezus nie za to potępiał faryzeuszy, że się modlą przy ludziach, lecz za to, że
się modlą na pokaz. Przy tym zaś mówił też: "kto mnie wyzna przed ludźmi...".

> Ostatnio nawet doszlam do wniosku, ze znak krzyza przed jedzeniem w miejscach
> publicznych jest jakims sztucznym afiszowaniem i krepowaniem innych
> np.niewierzacych biesiadnikow,

Nie bardziej niż wyjście procesji z kościoła, bicie w dzwony, krzyżyk na szyi,
krzyż na ścianie, KMB na drzwiach, rybka na samochodzie... Twoja religia czy
obyczaj w obrębie tej religii to przewiduje. Masz do tego prawo, a oni mają
obowiązek to uszanować.

> moze nawet pokazywaniem, ze jest sie kims lepszym...

A może właśnie pokazaniem, że się jest kimś, kto przyjął pewne zobowiązania
moralne. A także kimś, dla kogo sprawy wiary są ważne i do kogo poszukujący może
się zwrócić.

> Ale moze tylko szukam usprawiedliwienia dla swojej malej,
> nieeskpozycyjnej wiary?

Powiedziałbym raczej, że dałaś sobie namieszać w głowie. Nie potępiam Cię, bo
mieszanie odbywa się w Polsce wielokierunkowo od sześćdziesięciu lat,
najczęściej pod szyldem dbania o tolerancję. Religia sprawą prywatną. Intymną.
Nie razić delikatnych oczu i uszu niewierzących. Nie mówić za głośno o Bogu
(jeśli już w ogóle musi się o nim mówić). Wszelkie odniesienia do wiary
relatywizować - "dla mnie", "ja myślę", a nie "tak jest". To nam wciskali za
komuny, a teraz też z Zachodu bierzemy najfatalniejszy wzorzec unijny.
Jesteśmy u siebie, więc nie ma się co dobrowolnie wycofywać do rezerwatu.
Mój ojciec zawsze przed wyruszeniem w trasę po zapuszczeniu silnika żegnał się.
Przejąłem to od niego. Czy mam tego nie robić, jeśli jedzie ze mną niewierzący
lub ktoś, czyjego światopoglądu nie znam? A niby z jakiej racji?
Modlić się dyskretnie oczywiście można. Ale nigdy nie wiadomo, co się komu
przyda. Znam osobę, która pierwszy raz w życiu człowieka modlącego się nie w
kościele lub na nabożeństwie zobaczyła będąc na studiach. I dużo jej to dało do
myślenia.
Gdyby nie klękał, nie zauważyłaby tego.

> Z drugiej strony, przyznawanie sie do wiary w Polsce (i uzewnetrznianie
> jej)wydaje mi sie stosunkowo latwe

Tak i nie. Też można się spotkać z zarzutem dewocji, świętoszkowatości, obłudy,
moherstwa (cokolwiek to znaczy). I w ten sposób działa to, co w mojej ulubionej
książce pisał stary diabeł do młodego, gdy się pacjent wdał w "odpowiednie"
towarzystwo:

> Bez wątpienia zorientuje się on dość szybko, że jego wiara jest
> całkowicie sprzeczna z zasadami, na których opiera się rozmowa
> jego nowych przyjaciół. Nie sądzę, by to miało zaważyć na rozwoju
> sytuacji, jeśli tylko uda ci się go nakłonić, by jakiekolwiek
> jawne potwierdzenie tego faktu odłożył na później – a to da się
> łatwo osiągnąć przy pomocy wstydu, dumy czy próżności. Dopóki ta
> zwłoka trwa, jego pozycja będzie fałszywa – będzie milczał,
> gdy powinien mówić, i śmiał się, gdy powinien milczeć.


> (tak jak tu na forum ,

Na tym tak, ale już na innych gazetowych może spowodować co najmniej ostre protesty.

> nie na tyle, by samej forsowac pomysl pojscia np. w niedziele do kosciola - co
> jak wiadomo, moze troche dezorganizowac harmonogram dnia.

A może. Ale ostatecznie wiedział, że się żeni z chrześcijanką. Widziały gały, co
brały.

[minerwamcg]

Nie wiem. Słowo daję, nie wiem - bo z jednej strony potrzeba skupienia, z
drugiej - przecież małe dziecko nie jest do niego na dłuższą metę zdolne. Z
trzeciej - oczywiście, powinno się tego powoli uczyć.
Sama modlę się w przeróżnych sytuacjach, w tramwaju, w kolejce gdzieś (ostatnio
zwłaszcza do lekarza , robiąc coś w domu. Na tę okazję mam w kieszeni spory,
wygodny różaniec, który da się przesuwać nie wyjmując.
Przy wieczornej modlitwie siedzę na łóżku zwinięta w kłębek - "wchodzę w
siebie". Klęczenie zawsze mnie rozpraszało - chyba, że w kościele przed
Najświętszym Sakramentem. Tam to co innego.

[marzenia16]

Jestem tu dopiero od wczoraj, ale to właśnie ten wątek zmobilizował mnie do
zarejestrowania się na tym forum.
Wieczorem modlimy się z dziećmi siedząc "po turecku" wokół zapalonej świecy.
Mój mąż mówi, że pozycja do modlitwy ma być godna i wygodna. Zwracamy uwagę
starszym dzieciom, gdy zaczynają się pokładać, albo wykonywać zbyt gwałtowne
ruchy (mamy jednego nadpobudliwca). Najmłodsza Zocha nie jest wstanie usiedzieć
i szczególnie, gdy sama chce wypowiadać swoje modlitwy robi to podskakując.
Ostatnio jest trochę lepiej, bo w nagrodę za wmiarę spokojne zachowanie na
modlitwie to ona gasi świecę na koniec.
Co do modlitwy w miejscach publicznych (autobus), myślę, że ważne jest
znalezienie równowagi między tym, że nie wstydzę się swojej wiary, a tym, że
nie obnoszę się z nią. Myślę, że to nie jest takie proste.

[goska_mama_kasi_i_gabrysi]

Dziękuję Wam za ten wątek.

[a_weasley]

esi1 napisała:

> Z jednej strony chciałabym aby nauczył się, że postawą ciała można
> wyrażać szacunek, uwielbienie..., ale też nie będę zmuszać niespełna 4 latka
> do trwania w modlitwie w jednej pozycji np. klęczącej.

Ja chyba nie rozumiem tej dzisiejszej młodzieży. Dziecko nie wytrzyma klęcząc,
dziecko nie usiedzi w kościele, dziecko dostanie nerwicy jak mu się pokaże
Ukrzyżowanego...
Byłem dzieckiem bardzo żywym, nadpobudliwym wręcz. Ale problemu z postawą przy
modlitwie nie pamiętam. Najpierw się klękało i żegnało. Tylko. Potem doszło
Ojcze Nasz. Klęcząc, oczywiście, a jak inaczej? "Kto się modli na leżąco, tego
Pan Bóg słucha śpiąco".
Co nie znaczy, że później nie zdarzało mi się modlić w różnych pozycjach i
miejscach, choćby w pośpiechu gdzieś na szkolnym korytarzu przed klasówką. Było
już i tak, że cały dzień odmawiałem półgłosem koronkę do Miłosierdzia Bożego,
używając klawiszy komórki jak różańca. W kościele, w na ulicy, w tramwaju.
Miałem powody...
To tak jak z pisaniem. Z wiekiem człowiekowi się wyrabia swój charakter pisma -
postronnemu często przypomina porwany wykres ekg. Ale w szkole najpierw uczy się
dzieci rysować literki tak, jak one powinny wyglądać.