prywata

[mamalgosia]

Wróciłam. Jeszcze nie przejrzałam forum, ale zrobię to, bo muszę oderwać
myśli. Przepraszam, że zakładam taki prywatny wątek, ale zależy mi, żeby
pewna sprawa nie umknęła Waszej uwadze.

Trzy tygodnie miałam możliwość podziwiać piękno naszego sinego morza. Kocham
je całym sercem. Wiatr z kroplami jego słonej wody wypełnił moją duszę w
najdalszych jej zakamarkach. Dwa tygodnie jak w niebie.
Trzeci tydzień był trudny z wielu powodów. Między innymi choroby Starszy
Syn, ja, Mąż. Przywieźliśmy do domu nasze troski, na razie jestem nimi
przygnieciona. Ale nie o tym chcę pisać... Proszę Was o modlitwę za mojego
Starszego Synka. O dobrą diagnozę. Dziś ruszyliśmy do lekarzy, ale nie jest
nam łatwo działać, bo niektórzy na urlopach, niektórzy strajkują. Przyjął go
lekarz kardiolog, tylko to była w stanie przychodnia dla nas zrobić. Ma
jakieś hipotezy, ale nie jest pewien niczego. Martwię się bardzo, bardzo,
bardzo. Dlatego proszę o westchnienie do Boga w tej sprawie. W tej
najważniejszej teraz dla mnie. I dziękuję.

I jeszcze mniej smutno: czy ktoś z Was ma może i mógłby mi pożyczyć "Moje
drzewko pomarańczowe"? Kupić się nie da (księgarze załamują ręce, ostatnie
wydanie podobno w 1976 roku), na allegro mnie przebili i więcej dać nie mogę,
w bibliotece Mickiewicz, Słowacki i harlekiny. Oddam w stanie niezmienionym,
przeczytam szybko.

[isma]

No, jasne.

[mamalgosia]

Dziękuję

[babie_lato1]

Już westchnęłam o zdrówko dla Starszaka, dobrze będzie
Książki takowej niestety nie posiadam. Pozdrowienia! M.

[mamalgosia]

Dziękuję.
"Dobrze będzie"... jak ja to lubię...

[glupiakazia]

Oczywiście, cały czas.

[mamalgosia]

Dziękuję, Marysiu

[lucasa]

ja tez jestem
A

[sion2]

ja tez westchne, prosze w zamian o westchniecie za moja bratową, ktora jest w
40 tyg ciazy i czeka ją bardzo trudny porod lada chwila, w ogole nie wiemy czy
sama zacznie rodzic czy nie...

[mamalgosia]

Dziękuję

pierwsza diagnoza

[mamalgosia]

taka robocza, już jest. Taka przed badaniami, żeby nie czekać z założonymi
rękami. Zobaczymy, czy słuszna

[kulinka3]

Będę pamiętać w modlitwie.
Dziś wspomnienie,które bardzo lubię, MB Szkaplerznej.

[mamalgosia]

Dziękuję, kulinko. Jutro działamy dalej.

[kulinka3]

Trzymam kciuki.Obejmuję Was modlitwą znad Bałtyku.

[pawlinka]

tak, Mamalgosiu!
Będzie dobrze. To samo powiedziałam kilkanaście dni temu pewnej żonie i matce
czworga dzieci, kiedy maż i ojciec tychże w poważnym stanie znalazł się w
szpitalu. Prosiłam Was o modlitwę.
I jest lepiej

[mamalgosia]

Dziękuję, Agnieszko. Za modlitwę i za te słowa, które tak bardzo do mnie
trafiają - choć przecież żadna z nas nie zna przyszłości, prawda?

[pawlinka]

B ę d z i e dobrze Choćby nam się tak nie wydawało, ale będzie d o b r z e,
zawsze.

[warszawianka51]

Jestem. Myślę o Tobie od kilku dni. Będę pamiętać, możesz być pewna. A książki
nie mam, ale zapytam w bibliotece.

[mamalgosia]

Dziękuję.
A dlaczego o mnie myślisz? Cieszę się, bardzo lubię jak ktoś o mnie myśli

[warszawianka51]

Chyba po prostu tęskniłam

[mamalgosia]

))
Naprawdę??

[warszawianka51]

No przecież nie kłamałabym na takim świętym forum

[mamalgosia]

Póki ja tu jestem, to forum nigdy nie będzie święte

[isma]

Ja bym skorygowala, ze poki to forum istnieje, to swiete nie bedzie ))

[mader1]

Jestem i cieszę się , że Ty też już jesteś. Niech Dobry Bóg Was prowadzi.Pisz,
co się dalej dzieje.

[mamalgosia]

Dziękuję. Będę pisała

[mama_kasia]

Tak, jestem z modlitwą.

[mamalgosia]

Dziękuję, Kasiu

[nordynka1]

i ja

[mamalgosia]

dziękuję

cd

[mamalgosia]

Skoro jedna z Moderatorek kazała pisać, co dalej, to piszę.
Na razie musimy czekać (co najmniej tydzień, a bardziej prawdopodobne, że do
30go)- denerwuję się, bo wynika to z opieszałości służby zdrowia,
niewydolności, wakacji i strajku - czyli wszystko to czynniki ludzkie.
Chciałabym popchać sprawę do przodu, a nie mogę Na razie stosujemy się do
porad związanych ze wstępną hipotezą (taką na pierwszy rzut oka
niespecjalisty), chwytam się tej brzytwy żeby nie utonąć.

Mąż już lepiej, ja gorzej, ale to niesitotne.

[kasia_ol1]

Kasiu, ja też już wróciłam i będę pamiętać. pozdrawiam gorąco.

[mamalgosia]

Drzewko pomarańczowe udało mi się pożyczyć.
Z Synkiem czekamy.
Reszta poniżej normy

cd 2

[mamalgosia]

Dziś lekarka (co prawda neonatolog, ale pediatrów nie ma, kompletnie nie ma)
postawiła diagnozę. Nie jest jej pewna, ale hipoteza brzmi sensownie. I byłoby
dobrze, gdyby okazała się prawdziwa. Czy tak jest rzeczywiście - okaże się za
jakieś 10-14 dni. Oby... Mam teraz się czego uchwycić, to lepsze niż brzytwa,
to nawet koło ratunkowe.

Nie wiedziałam, że lęk o dziecko może być taki wielki

cd 3

[mamalgosia]

Z Synkiem na razie bez zmian. Stosujemy się do zaleceń lekarza, ale poprawy nie
ma. Wiem, że może jej nie być tak szybko i nic to dziwnego, ale wolałabym, żeby
jednak było inaczej...

Skończyłam "Moje drzewko pomarańczowe". Trudno dostać tę książkę, ale bardzo
zachęcam do poszukiwań. Zaczęłam ją czytać i na początku byłam trochę
rozczarowana - ciekawa i fajna, ale nic ponad to. Ale potem coraz bardziej mnie
poniosła. A na końcu z drżeniem serca i ze łzami w duszy ją zamknęłam. O
świecie 5letniego chłopca, o nędzy, o miłości, o wyobraźni, o przyjaźni, bólu,
cierpieniu, codzienności... o Bogu też. Niesamowita.
Zaczynam polowanie na "Chodź, obudzimy słońce", która podobno jest dalszym
ciągiem drzewka pomarańczowego. Choć ja bym już nie potrafiła nic do tego dodać.

[sion2]

Kasiu, jesli moge prosic napisz co jest konkretnie bo mnie rozne straszne
domysly biora . Pamietam o was.

[mamalgosia]

masz mailika

znowu ja

[mamalgosia]

Nieszcześcia chodzą nie tylko parami, ale i kwadrygami. Do tego wszystkiego
rozłożyłam się i ja I to tak dość porządnie, dziś już chociaż wstałam, ale
był moment, że ledwo się wywinęłam (nierozsądnie być może) od szpitalnej
neurologii.

Synek leczony, a my ciągle z nadzieją, że dobrze trafione leczenie, bo dalszy
ciąg badań jeszcze się nie odbędzie. Mam wrażenie, że ciut mu się porawiło.
Jest to takie "ciut", że nie wiem, czy sobie tego nie wmówiłam, ale muszę żyć
nadzieją.

Przyznam, że mam dość. Nie mogę się poddać - to tak ogólnie wiem. Ale mam
ochotę udać się na spoczynek wieczny do Pana. Tylko czy On by mnie chciał... I
wiem, że to nie czas, że jestem tu potrzebna. Życie dla. Trudne to wszystko.

"Przyjaciół poznaje się w biedzie". Mieliście już tak, że osoby, po których
zupełnie się tego nie spodziewaliście, zaskoczyli Was swoim zainteresowaniem,
pomocą itp? A osoby, na które liczyliście, zawiodły? Czy to ma czemuś służyć? O
ile pierwszy przypadek bardzo cieszy, bo okazuje się, że są ludzie życzliwi, o
których nie wiedziałam, albo tacy, o których wiedziałam, że życzliwi, ale
okazali się naprawdę bliscy. Cieszy bardzo. Ale to drugie smuci i reorganizuje
myślenie, nie wiem, czy chodzi tylko o ćwiczenie w wybaczaniu, czy ma to być co
innego... Nie wiem.

Przepraszam za moje wynurzenia, jak zwykle: dużo i głupio.

Pamiętajcie o mnie

[isma]

Kartke w brewiarzyk masz. A czegos przyziemnego potrzebujesz?

A co do przyjaciol - wiesz co, to nie tak. Ja mialam - mam - w zyciu szczescie,
ze szczegolnie biska wiez (wyjawszy slubnego) odczuwam z osobami, ktore nie sa
moimi przyjaciolmi w powszechnym tego slowa znaczeniu. Nie rzuca swoich spraw,
zeby mnie odwiedzic w szpitalu, nie przyjada mi zrobic zakupow, nie zaopiekuja
sie moim dzieckiem, nie zawsze odbiora telefon, kiedy mialabym ochote sie
wyzalic albo podzileic radoscia.
Bo ich zycie jest inne od mojego. Albo sa daleko.

I to mi uswiadomilo, ze tak naprawde nie sposob "polegac" na czlowieku. Ze
takie "przyjaznie", jak w czasach szkolnych, z "calkowitym wzajemnym oddaniem"
to fikcja. Jestesmy ograniczeni, wiec zawsze zawodzimy - my kogos, ktos nas (co
nie znaczy, ze nie powinnismy sie starac). To nie jest doswiadczenie w sensie
kary - taka jest, chyba, istota nas, smiertelnych i ograniczonych.

Chyba tak naprawde czlowiek jest w stanie wniknac w drugiego czlowieka tylko
przez tajemnice Boga - przez sakrament...?

[mamalgosia]

isma napisała:

> Kartke w brewiarzyk masz.
dziękuję

A czegos przyziemnego potrzebujesz?
Tak, ale nie od Osoby z Krakowa Dziękuję w każdym razie za propozycję

Wiesz, to co piszesz o przyjaciołach...
Tak, wiele w tym prawdy.
Moja Przyjaciółka nie ma rodziny (w sensie tej najbliższej, jest panną), więc
powiedzmy, że ma większe możliwości takie własnie "przyziemne". A jednak to ona
mówi, że jestem jej prawdziwą przyjaciółką, taką w każdym rozumieniu. I myślę,
że jest to możliwe, nawet w tym rozumieniu, o którym piszesz. Zadzwoniła do
mnie w środku nocy (jej mama trafiła do szpitala). I wiadomo, że nie pomogłam
jej w leczeniu mamy itp. Ale byłam z nią tamtej nocy. Byłam duchowo (gdy już
się rozłączyłyśmy), ale byłam też właśnie tak po ludzku.
Ona też ma swoje obowiązki i przyjemności. Nie wymagam od niej powrotu z
wakacji tylko dlatego, że ja tracę przytomność z niewiadomych powodów. Ale
wymagam od niej pytania, wsparcia, pocieszających słów - i to jest. I współ-
czucie, współ-odczuwanie. Ismo, myślę, że to jest możliwe bez względu na
rodzinę/odległość/stan itp.

A to, że nie można polegać na człowieku... Wiem, wiem. Może polegać można, ale
nie można liczyć na to, że można polegać. Czy naprawdę ufać można tylko Bogu?
Przyznam, że to mój czuły punkt - zbytnią nadzieję i ufność pokładam w ludziach
(niektórych, nie tak w ludzkości ogólnie). Tylko, że mam ku temu podstawy.
Wiesz, to moje wielkie szczęście, że doznałam miłości od pewnych Osób - ale
właśnie to spowodowało to moje zawierzenie im, zaufanie. To nie jest tak, że
sobie założyłam: Oto On/Ona, teraz będę na nich polegałą, oni mnie nie zawiodą -
a potem oni zawodzą i klapa. Własnie nie - przeciwnie, raczej ten proces
oddania swoich problemów i lęków trwał, stawiałam mu opór. I własnie chodzi mi
o Osoby, które pokazały kiedyś i nie raz, że właśnie mogę tę ufność w nich
złożyć, a potem inna sytuacja i stało się inaczej.

Znowu się czegoś nauczyłam, ale wolałabym tego nie wiedzieć.
>

[isma]

Ale dlaczego wolalabys nie wiedziec?

Takie sytuacje beda. Zawsze. One z naszej ludzkiej natury wynikaja. Kiedy ktos
jest ze mna (duchowo, czy bardziej przyziemnie) blisko, to ja to odczuwam jako
dar. Ale to jest dar przechodnia, chwilowego towarzysza pielgrzymki, ktory
predzej czy pozniej pojdzie swoja droga. Nie zadzwoni, nie przyjdzie, zapomni.
Lubie byc obdarowywana. Ale mam tez swiadomosc, ze moge zostac z pustymi
rekami - i ze nie jest to krzywda.

I znowu - pewnie taki sposob myslenia jest dla mnie naturalny, bo jestem
jedynaczka. Nigdy nie mialam poczucia takiej pierwotnej, "plemiennej" wiezi.
Raczej uczylam sie, ze mozna "marnowac czas" na kilkudniowe zwierzenia
przypadkowych umierajacych. Ba - ze ja moge im cos powierzyc...
Wiec - ufam, ale niczego nie oczekuje.

[mamalgosia]

Dlatego wolałabym nie wiedzieć, bo to boli. Tak bardzo boli, że nie daję sobie
z tym rady. Przywiązuję się do ludzi (za bardzo), w pewnym momencie ufam im (za
bardzo), oddaję im siebie (za wiele). Dlatego potem tak boli. Chciałabym mieć
inny charakter, chciałabym patrzeć na to tak jak Ty.
Ale to nie jedyna moja wada, a wszystkiego w sobie zmienić nie potrafię. Ale
naprawdę nie jest Ci przykro, gdy ktoś odchodzi? Czy na tyle cieszysz się, że
było w ogóle (jako dar i tak niezasłuzony), że nie boli Cię strata? Ale czy
skarb, po którym się nie płacze, naprawdę jest/był skarbem?

Myślisz, że Bóg cierpi, gdy Go zawodzimy? Zastanawiam się, bo jeśli nie cierpi,
to czuję się trochę tak, jak by Mu na mnie nie zależało. A jeśli cierpi - to
czy zgadza się to z Jego boskością? Oczywiście, że nie dasz mi odpowiedzi, ale
jak myślisz? (wystarczy mi, gdy odpowiedź poznam po śmierci).

Co do plemienności, to ja właściwie też prawie jedynaczka, bo mam rodzeństwo
sztuk jeden, płci przeciwnej i to o 8 lat młodsze. Żyliśmy osobno.
Za to moi Synowie są bardzo plemienni. Takie plemiona najdziksze z dzikich

[isma]

Zapewniam Cie, ze NIE chcialabys )).
Juz to gdzies mowilam - mysle, ze najgorsze, co mozna sobie w zyciu zafundowac,
to gonienie za utopia, za "wszedzie lepiej, gdzie nas nie ma". Oczywista, dobra
jezuicka szkola mowi: "magis!", ale to znaczy tylko - az - tyle, ze sie trzeba
starac. A nie, ze jakiegos kroliczka sie ma dogonic.

Wiesz co - ja to generalnie raczej bezmyslna jestem. Co mam, to daje. Moja
depresyjno-maniakalna natura warunkuje to, ze raz daje wiecej, raz mniej, albo
zgola nic do dania nie mam. I staram sie nie zastanawiac, ile to warte, i ile w
zamian otrzymam. Pewnie, ze w stu procentach tak sie nie da, czlowiek zawsze,
nawet w uczuciach, te kupiecka zylke przejawia, ale - no, w sumie jest naprawde
tak, jak mowi Piotr przy Pieknej Bramie: "nie mam srebra ani zlota, ale co mam
to ci daje: w imie Jezusa Chrystusa Nazarejczyka, chodz".

Nie umiem myslec o "aktualnym" cierpieniu Boga jako o dowodzie na Jego milosc.
Dowodem jest dla mnie Wcielenie i Ofiara, dokonane w historii. I uobecniajace
sie w liturgii. Jakos, chyba przez te prawoslawne wyziewy )), nie mam
potrzeby biezacego absorbowania Pana Boga kwestia Jego stosunku do moich
poszczegolnych upadkow.
Wierze, ze mnie zawsze podniesie, i to tylko sie liczy.

No, dobra, nagadalam sie, a teraz lece wylaczyc zupe krewetkowa, bo mi sie na
kamienie zyjatka ugotuja ;-(((.

[mamalgosia]

isma napisała:

> Zapewniam Cie, ze NIE chcialabys )).
Ismo, CHCIAŁABYM, ja Cię rónież zapewniam.

Mam taką jedną bardzo dobrą koleżankę, mówię na nią Jola Idol (nie, nie Twoja
kanapa) - Idol dlatego, ż efaktycznie jest moim idolem. Mogłaby być wzorem do
naśladowania dla każdego. Jej charakter wrodzony jest idealny, a wszystkie
cechy niewrodzone, tylko takie, które potem nabyła i nabywa - również idealne.
Jest dobra, miła, serdeczna, przyjazna, wierna, wie czego chce, ma też dużego
farta w życiu (np. stara sie o inną pracę, to nagle kobieta, której posadę
sobie upatrzyła, postanawia robić doktorat i zwalnia meijsce pracy). Ideał. No
i - nie wiem, jak u Ciebie z fartem - jej cechy jakoś tak podświadomie
przerzucam na Ciebie. Wiele słów, które wypowiadasz pasuje mi do niej, Twój
stosunek do rzeczy/ludzi przypomina mi jej stosunek... Jesteście idealne. Ona
więcej od Ciebie wie o chemii, a Ty od niej o prawie i religii (to tak
ogólnie), ale obie jesteście inteligentne do bólu.
Zresztą: co ja tu będę pisać.
Mój Starszy Syn ma charakter mój i życie mu zadrą w oku. Młodszy Syn ma
charakter Twój i dobrze mu z wszystkimi i wszystkim dobrze z nim



> Juz to gdzies mowilam - mysle, ze najgorsze, co mozna sobie w zyciu
zafundowac,
>
> to gonienie za utopia, za "wszedzie lepiej, gdzie nas nie ma".
Agnieszko, OCZYWIŚCIE! Tylko ja mam rozdział serca do rozumu. Zupełnie nie
idzie u mnie w parze "wiem" i "czuję,działam, wcielam w życie"

>> Nie umiem myslec o "aktualnym" cierpieniu Boga jako o dowodzie na Jego
milosc.
> Dowodem jest dla mnie Wcielenie i Ofiara, dokonane w historii. I uobecniajace
> sie w liturgii. Jakos, chyba przez te prawoslawne wyziewy )), nie mam
> potrzeby biezacego absorbowania Pana Boga kwestia Jego stosunku do moich
> poszczegolnych upadkow.
Ismo, ja również potrzeby wiedzy na ten temat nei mam. Napisałam , że wystarczy
mi jak się dowiem po śmierci,a może nawet i nie wtedy. Ale zastanowiło mnie to
akurat wczoraj, więc napisałam na gorąco


> Wierze, ze mnie zawsze podniesie, i to tylko sie liczy.
To może tutaj tkwi sedno? Bo ja nie wierzę. Tak często trudno mi wstać i nie
czuję z Jego strony pomocy...
>
> No, dobra, nagadalam sie, a teraz lece wylaczyc zupe krewetkowa, bo mi sie na
> kamienie zyjatka ugotuja ;-(((.
>Nigdy nie jadłąm krewetek. I niech tak pozostanie

[isma]

Tak, sedno chyba tkwi wlasnie tam )).

A teraz, skoro juz wiemy, gdzie tkwi sedno, to Ty sie skup na sednie, a co do
reszty, to Ci udzielam, jako dyzurna, moderatorskiego upomnienia - komplimenta
przyjmuje w okreslone dni roku, a to: 8 stycznia i 20 kwietnia. Jak mnie
kanonizuja (co nie daj Boze, amen), to ewentualnie jeszcze jakis termin
przybedzie, ale ze zrozumialych wzgledow jest mi on na razie nieznany )).

Spadam do przegrodzenia walow wislanych. Ni cholery sie z mapki geodezyjnej nie
moge dopatrzyc, czy czlowiek sie ogrodzil na swoim gruncie, czy na naszej
przyszlej sciezce rowerowej. I po co ja te teatrologie studiowalam ;-(((.

sedno

[mamalgosia]

A jak uwierzyć, jeśli się nie wierzy?

[isma]

Ooo, matko. No, chyba to jest ta, z polskimi literami... laska?
Z jednej strony ja bardzo lubie takie Rahnerowe stwierdzenie, ze laska to nie
jest cos, co sie dostaje "zamiast" wlasnych aktow woli - ale z drugiej, no,
zebym nie wiem jak wysilala wole i nie tylko, to i tak nie zasluguje, a
przeciez dostaje...

Nie wiem, Mamalgosiu.

[mamalgosia]

No więc już chyba nie raz były toczone debaty na temat wiary jako łaski,
dlaczego dana jednemu, a innemu nie, czy może wszystkim dana, a nie widzą...
Obecny papież jednak skłania się ku opcji pierwszej - ciekawe, ile w tym
nieomylności. Ja w sumie też się do tego skłaniam, bo widzę, że naprawdę chcę i
nic z tego.
A co do komplementów, to będę je prawić komu chcę i kiedy chcę. No i wywal mnie
z forum! <granie na nosie>

[kulinka3]

Lubię, gdy przyjaciele pamiętają.I mam to szczęście ogromne,że w sytuacjach
trudnych mogę na nich polegać.Towarzyszą mi często modlitwą,słowem,czasem ktoś
czymś bardziej konkretnym np.łóżkiem dowiezionym w nocy do szpitala.
Ale wiem,że często ta pomoc jest bardziej niematerialna, bo daleko, bo zagonieni
i trudno wszystko na raz rzucić.Wiem jednak,że gdy będzie jakaś poważna
historia, staną na głowie.
Zdarzają mi się też takie zupełne niespodzianki,że pomoc przychodzi od osób
tylko jakoś tam znajomych i to jest bardzo miłe doświadczenie.Doświadczenie
ludzkiego dobra, troski, zainteresowania.Rzeczy proste i oczywiste niby, a
jednak wyjątkowe.
To czego teraz się uczę to powierzania swoich najgłębszych niepokojów tylko
Bogu.Tak często liczę tylko na ludzką pociechę,że kiedy jej nie zdobywam, to
jest mi trudno,źle,czepiam się.
Przyjaźń i jej gesty są ważne, ale tak naprawdę pełne zrozumienie winnam znaleźć
na początek tylko w Bogu.

[mamalgosia]

kulinka3 napisała:

> Zdarzają mi się też takie zupełne niespodzianki,że pomoc przychodzi od osób
> tylko jakoś tam znajomych i to jest bardzo miłe doświadczenie.

Tak, właśnie o tym pisałam.

.
> To czego teraz się uczę to powierzania swoich najgłębszych niepokojów tylko
> Bogu.Tak często liczę tylko na ludzką pociechę,że kiedy jej nie zdobywam, to
> jest mi trudno,źle,czepiam się.
Kulinko, w tych krótkich dwóch zdaniach napisałaś to co czuję (i to, co
ujęłabym pewnie w 16 zdaniach, o wiele mniej treściwych). Z jednej strony
chciałabym się nauczyć "powierzania swoich najgłębszych niepokojów tylko Bogu".
Z drugiej jednak czuję taki wewnętrzny bunt przeciw temu (przeciwko temu
wyrazowi "tylko"). Bo jest tak dobrze i pięknie te niepokoje powierzyć
Przyjacielowi i tak dobrze i pięknie jest być przez Przyjaciela wysłuchanym,
wspartym, przytulonym i pocieszonym. Przecież jesteśmy ludźmi i nikt z nas nie
jest samotną wyspą, jesteśmy społecznością, wspólnotą. Czy naprawdę będzie
dobrze, jeśli to co w nas najgłębsze, pozostawimy w sobie lub powiemy o tym
tylko Bogu? Czy możliwe jest wtedy nawiązanie głębokiej i wartościowej relacji
z Drugim? Nie mówię, że z każdym, ale własnie z Przyjacielem? Ach, szkoda, że
nie mam pod ręką pewnego artykułu, głupiakazia być może ma gdzieś do niego
link, nie wiem, czy znajdzie (a dodatkowo nie wiem, kiedy wróci z wywczasów, no
i nie wiem, czy to przeczyta - wobec tylu niewiadomych chyba ów artykuł
pozostanie owiany tajemnicą ). Mówię zawsze, że Bóg nie ma na tym świecie
innych rąk niż nasze. I tylko naszymi dłońmi może otrzeć czyjeś łzy, naszymi
ramionami może kogoś przytulić, naszymi ustami może wypowiedzieć słowa
pocieszenia. Tak sobie myślę.

> Przyjaźń i jej gesty są ważne, ale tak naprawdę pełne zrozumienie winnam
znaleź
> ć
> na początek tylko w Bogu.
\Kulinko, co masz na myśli pisząc "na początek"?

[kulinka3]

Pięknie i mądrze prawisz kobieto)).
Potrzebujemy siebie nawzajem. Wszak Chrystus też miał przyjaciół.
Opowiem Ci jednak pewną historię.Pewna kobieta żyjąca w celibacie( ma to
znaczenie tylko w tym sensie,że nie mieszkała z mężem i dziećmi) miała w pracy
jakieś bardzo trudne doświadczenie.Wpadła do domu i chciała o tym koniecznie
pogadać.Jedna z jej domowniczek miała gościa, druga zajęta pracą była
nieuchwytna.Zrezygnowana weszła do kaplicy i zaczęła się modlić.Za jakiś czas
obie domowniczki dopadły ja na korytarzu z pytaniem w czym mogą jej
pomóc.Opowiedziała im oczywiście,co się stało.Powiedziała im jednak,że jest już
spokojniejsza i że przez to doświadczenie zrozumiała,iż pierwsze kroki winna
skierować do Tego, który jej los ma w swym ręku.
Chrystus pomimo tego,iż miał obok siebie 12 i innych przyjaciół w wielu
momentach samotnie wyruszał na modlitwę.Nawet w Ogrójcu nie zagłuszał smutku i
trwogi rozmową z bliskimi,zwracał się wprost do samego Ojca.
Nie chcę przez to powiedzieć,że nie powinniśmy zwracać się do przyjaciół po radę
i zrozumienie.Nie. Uczę się tylko tego,by w trudnych momentach mieć dobrą
hierarchię i najpierw uciekać się do Tego, który tak naprawdę może coś w moim
życiu,od którego wszystko zależy, a nie sięgać po telefon i ......
Niech ten telefon będzie później, po modlitwie, przemyśleniu,bo czasem ta troska
o ludzką pociechę, tak mnie wypruwa emocjonalnie,że nie mam już siły modlić się
i zwracać się do Boga.
Zapadło mi w duszę stare powiedzenie- stat crux dum volvitur orbis- krzyż stoi
choć świat się kręci.
Krzyż stoi Mamlgosiu,a ludzkie przyjaźnie, choćby najpiękniejsze, nie są ponad
niego.
Czyż On nie powinien być dla mnie najlepszym,najważniejszym Przyjacielem?
Ściskam z nad pięknego Bałtyku.

[kulinka3]

znad (rzecz jasna) Bałtyku.Sorki.

[mamalgosia]

kulinka3 napisała:

Kulinko,

Historia kobiety-w-celibacie pomogła mi zrozumieć, co miałaś na myśli
mówiąc "najpierw". Do mnie trzeba tak własnie prosto z mostu.
I tak - to się zgadzam. Ale tak własnie mam! Nie mówię, że zawsze ejst to
pójście z problemem do kościoła i przemodlenie go na kolanach,a dopiero potem
szukanie rady u ludzi - czasem fizycznei to wygląda inaczej (gdy np. Młodszy
Synek miał atak duszności, to przecież nie mogłam go rzucić. Ale ta pierwsza
myśl jest właśnie do Boga. Ale zaraz druga była taka, że sms do Przyjaciółki.)


Tak, krzyż jest ponad wszystkim. To też wiem


> Czyż On nie powinien być dla mnie najlepszym,najważniejszym Przyjacielem?
Powienien. Ale nie czuję, że jest. Napisałam juz w poście do ismy - mam dalece
posunięty rozdział rozumu od serca i choć wiem, że Bóg jest najbliżej i że mnie
koha, to ta wiedza nie przenika do całej mojej reszty, zostaje na poziomie
rozumu. Walczę z tym, staram się jak mogę, mader kazała skakać...
Mam znajomą, ateistkę, która twierdzi, że bardzo chciałaby wierzyć w Boga. NIe
znam jej na tyle, by wiedzieć, ile w tym stwierdzeniu szczerości. Ale jeśli tak
jest naprawdę, to rozumiem ją ileż w tym bólu. Ja naprawdę też chciałabym
wierzyć, że Bóg mnie kocha. Ale nie potrafię


> Ściskam z nad pięknego Bałtyku.
Oj, pięknego, pięknego...

[kulinka3]

Mamałgosiu,
sądzę,że bardzo wielu ludzi przeżywa swoją wiarę rozumowo.Może wielcy
święci,mistycy mieli bardzo namacalne, wręcz fizyczne, doświadczenie Bożej
miłości.My zwykłe szaraki pozostajemy często właśnie na poziomie rozumu, a serce
rozpala się stopniowo albo i nie.Po drugiej stronie będzie nam o niebo
łatwiej)).Nie rwij szat,proś o miłość,żyj, wystarczy, że wiesz o Bożej
miłości i starasz się.

[mamalgosia]

ach, no... tak właśnie czynię

[mader1]

Mamalgosiu, dziewczyny tyle i pięknie napisały, że trudno coś dodać...
Lubię ludzi, lubię rozmawiac, ale wychowywana byłam raczej na samotnicę.
No i brat, jedyny, też 7 lat po mnie. Trudno było się mu zwierzać...
Trochę jestem podobna do Is. we względzie przyjaciół.
Są w moim życiu przyjaźnie trwałe. One pozostaną. Nie polega to na ilości
kontaktów... Jestem stała i rozumiem, że czasem trzeba odpocząć i od
przyjaciela.
Ci przyjaciele... żeby mnie zawieść... czy ja wiem... ? Musieliby zrobić mi
jakieś świństwo umyślnie skierowane przeciwko mnie. Nie zrobiliby tego !
Widzę w nich wszystkich ludzi, bratnie dusze od których kazde słowo, spędzony
czas jest dla mnie podarunkiem. Trochę niezasłużonym, bo to nie musi się
zdarzać
Co do braku reakcji Twojej przyjaciółki... nie skreślałabym jej tak szybko. Weż
do jednej dłoni te wszystkie chwile , kiedy była na czas, pocieszała, starałą
się. Jest ich dużo, prawda ?
Może... musi odpocząć ? przemyśleć ? komórka jej się rozładowała ? postanowiła
nie odbierać żadnych telefonów i esmesów ? nie ma zasiegu ? nie ma pieniędzy ?
może... nie wie, co powiedzieć, nie potrafi pocieszyć ? może słowa wydają jej
się zbyt banalne, chciałaby Cię przytulić ? może... może...
Przyjażń to nie jest coś co pryska jak mydlana bańka.
Ale gdy przyjacielem jest człowiek... wiesz sama jaki jest człowiek... biedny,
pełen sprzecznych uczuć...

[mamalgosia]

mader1 napisała:

> Mamalgosiu, dziewczyny tyle i pięknie napisały, że trudno coś dodać...
I ja mam często takie wrażenie, że wszystko co dodam, to już będzie nadmiar.
Ale taka uroda forum - każdy gada co chce. Pisz! Pisz! Pisz!

> Ci przyjaciele... żeby mnie zawieść... czy ja wiem... ? Musieliby zrobić mi
> jakieś świństwo umyślnie skierowane przeciwko mnie. Nie zrobiliby tego !
Mader, a skąd wiesz, że umyślnie, czy nie umyślnie? Właśnie w tym największy
problem. Wyobraź sobie, że Twój przyjaciel ma wiadro, a Twoje jest dziurawe.
Zwracasz się więc do niego "Pożycz mi, proszę Twoje wiadro". A on milczy. Za
jakiś czas odpowiada: "Dam ci złoty łańcuszek". Oczywiście głupawa bajeczka,
ale chcę Ci pokazać, o co mi chodzi. Ładnie z jego strony, że chce dać złoto,
mogę je spieniężyć i kupić wiadro. Ale w tym momencie potrzebuję wiadra, bo mi
np. dach przecieka. A on to wiadro ma. Dlaczego nie chce mi go pożyczyć? No
więc może akurat sam mieć dziurę w dachu i gdyby wiadro odsunął, to mu dom
zaleje. Tylko, że jak on mi tak mówi jak mówi, nic nie wyjaśniając - to bardzo
trudno mi założyć, że ma dobrą wolę. Na pewno jest tu zgrzyt na zaufaniu,
powinnam ufać, ż eskoro nie daje, to widocznie potrzebuje. Ale jest mi trudno,
gdy np. wchodzę do jego domu i widzę, że wiadro leży bezpańsko w kącie i
spokojnie mogłoby łapać moją wodę z dachu. Gdybym wiedziała, że w tkwieniu tego
wiadra w kącie jest jakiś piękny i ważny cel (acz ukryty dla moich oczu i
rozumu), to byłoby mi łatwiej się pogodzić. A tak jest tylko żal w
najcxzystszej postaci.


> Widzę w nich wszystkich ludzi, bratnie dusze od których kazde słowo, spędzony
> czas jest dla mnie podarunkiem. Trochę niezasłużonym, bo to nie musi się
> zdarzać
Tak. I ja widzę, jaki to dar. I doceniam. I dziękuję. I że niezasłużony - też
wiem. A jednak - mimo tego niezasłużenia - odbieranie daru boli


> Co do braku reakcji Twojej przyjaciółki... nie skreślałabym jej tak szybko.
Weż
>
> do jednej dłoni te wszystkie chwile , kiedy była na czas, pocieszała, starałą
> się. Jest ich dużo, prawda ?
> Może... musi odpocząć ? przemyśleć ? komórka jej się rozładowała ?
postanowiła
> nie odbierać żadnych telefonów i esmesów ? nie ma zasiegu ? nie ma
pieniędzy ?
> może... nie wie, co powiedzieć, nie potrafi pocieszyć ? może słowa wydają jej
> się zbyt banalne, chciałaby Cię przytulić ? może... może...

Kochana Mader, bardzo nie chcę jej skreślać. Bardzo!!! Stąd ten ból i miotanie
się, właśnie stąd. Bo jeśli tak postąpiłby ktoś inny, to by nie zabolało, a
następnego dnia opowiedziałabym moje zmartwienie całkiem na luzie (lub nie
opowiedziałabym i też byłoby dobrze).


> Przyjażń to nie jest coś co pryska jak mydlana bańka.
> Ale gdy przyjacielem jest człowiek... wiesz sama jaki jest człowiek...
biedny,
> pełen sprzecznych uczuć...
Wiem. Bardzo wiem

cd 4

[mamalgosia]

Jestem najwyraźniej ekshibicjonistką. Ale może mi trochę lżej jak mogę Wam się
pożalić. No i przeciez liczę na wsparcie...

No więc właśnie rozchorował się Młodszy. Gdybym nie była taka zmordowana i
zmarnowana, to może nawet byłoby to śmieszne. No bo ileż można

[mader1]

kochanie, wiesz, że to minie ? Czas płynie i w tym wypadku to jest nadzieja...

[mamalgosia]

Tak, mader, wszystko mija, nawet najdłuższa żmija.

"Chodź obudzimy słońce"

[mamalgosia]

Ja znowu po prośbei. "Drzewko pomarańczowe" udało mi się przeczytać, choć
zdobyć go było trudno. Druga część (tytuł w tytule postu) jest dla mnie
niedostępna zupełnie. Była na allegro, ale przelicytowano mnie (poszła w końcu
za 77 zł, tyle to nie mogąłbym dać nawet za obie). Pytałąm już znajomych i
nieznajomych. Nie ma, no nie ma. Nasza główna biblioteka i jej 10 filii nie
mają. Wczoraj obdzwoniłam biblioteki miejscowości okolicznych. NIe ma! No
nigdzie nie ma.
Ale przypuszczam, że w Warszawie łatwiej byłoby ją dostać (u nas nawet nie ma
antykwariatu!! 160tysięczne miasto!!!). Nie mówię już o chodzeniu po
antykwariatach, ale może zapytałybyście w bibliotece? Wiem, że głupio pożyczać
komuś innemu książkę z biblioteki, ale jak poszłaby w obie strony poleconym
priorytetem, to nie ma prawa zginąć. Trzymałabym ją najwyżej 3 doby i
zwróciłabym wszystkie koszty przesyłek. Pomyślcie o tym, proszę

[sion2]

kasiu o ile nie bedzie padac jutro pojade do biblioteki i zapytam, bo bede sama
dla siebie szukac ksiazek
jaki jest autor,
czy warto czytac te ksiazki? moze bym sama sobie tez wypozyczyla...

[mamalgosia]

Vasconcelos.
Warto! Warto! Bardzo warto!
Zapytaj, proszę

[tres_ka]

Niestety, nie mam, bo bym Ci pożyczyła. Mało tego, że ja nie mam. Tych książek
nie ma w całym moim ponad 500 tys. mieście, gdzie jest dużo bibliotek
(sprawdziłam w katalogu on-line). Antykwariatów jest "trzy na krzyż" i też
ogólnie nic w nich nie ma ciekawego, ale zwrócę uwagę.

[mamalgosia]

No właśnei! Książka autentycznie nieuchwytna. Dziękuję za pomoc. Coraz bardziej
jej pożądam

[sion2]

kasiu mam zaraz niespodziewanych gosci i nie moge jechac na skuterku do
biblioteki ale bede na pewno w przyszlym tyg bo sama nie mam co czytac, jak
nikt nie znajdzie a u mnie bedzie to wezme ci na pewno tylko wytrzymaj do
srody...

[mamalgosia]

Oczywiście, że wytrzymam, zresztą: czyż mam inne wyjście?
A skoro nie masz co czytać, to może Ci coś pożyczyć?

ismo

[mamalgosia]

zerknij, proszę tutaj:
fidkar.wbp.krakow.pl/cgi-bin/fidkar/fidkar?mmform=skrot&start=1&&term1=vasconcelos&term2=&term3=&target=mkr_b79&&field1=Aut
hor&field2=Title&field3=Subject&element=F&syntax=usmarc&op1=and&op2=and&ret=tere
n.html

mamalgosiu

[sion2]

czy mozesz mnie nauczyc jak sie robi w sygnaturce zeby byl link do zdjecia?
bede mama chrzestna Wiktorii i chce sie wszystkim chwalic i wam pokazac jaka
ona bedzie, swoich dzieci miec nie bede ...

[mamalgosia]

Już piszę, krok po kroku.
1) najpierw musisz umieścić zdjęcie (Ty duża i wyraźna, trzymasz na rękach
maleńką i ledwie widoczną Wiktorię) w internecie. Hosting jest np. w
www.fotosik.pl. Lepszy jest podobno imageshack, bo tam można usunąć ramki
reklamowe, ale mnie się nigdy nie udało tych ramek usunąć.
Umieszczasz tam zdjęcie, kopiujesz linka do tego zdjęcia
2) Wchodzisz:
Moje forum
Ustawienia
Sygnaturka
3) W polu przeznaczonym na sygnaturkę wpisujesz coś takiego:
<a href="ADRES">TEKST</a>

Gdzie:
ADRES=ten skopiowany ze zdjęciem
TEKST=to co chcesz by było widoczne (np. Wiktoria z piękną Ciocią)

Po </a> dajesz enter

4) klikasz w ZAPISZ na zewnątzr tego okienka na sygnaturkę

Zauważyłam, że często działa dopiero w kolejnym zalogowaniu

Może spróbuj z jakimś innym zdjęciem?

hosting zdjęć

[mamalgosia]

a może ktoś poleci jakąś fajną stronkę?

[sion2]

dzieki, poprobuje! a ty masz czasami ilutstracje same, bez pomocy hostingu
zdjec to jak to robisz?

[mamalgosia]

Wtedy kradnę je z netu

[sion2]

próbuje....

c d 5?

[mamalgosia]

Zacznę od tego, że ze Starszym chyba będzie dobrze. Boję się cieszyć, ale
sparwdzam ja, sprawdza Mąż - i obojgu nam się wydaje, że z nim o wiele lepiej.
Na początku była to zmiana tak mała, że bałam się, że tylko ją sobie wmawiam,
ale teraz... chyba naprawdę możemy odetchnąć. Bardzo Wam wszystkim dziękuję,
bardzo.

Chciałam jeszcze wrócić do tematu poszukiwanej przeze mnie książki. No więc
przeszukałam nawet wojewódzką bibliotekę, zresztą to nieważne. Ważne jest to,
że ma ją pewna osoba, która boi się mi jej pożyczyć. Nie ze względu na to, że
znamy się tylko z netu (i to b słabo, nie tak jak tu, na tym forum), ale
dlatego, że nie ufa poczcie (i nie próbuję rozwiać jej wątpliwości, bo sama mam
z pocztą doświadczenia przykre). No i ona napisała mi w mailu tak:
"Gdybyś miała kogoś zaufanego, co podróżuje między Twoją prowincją a
Warszawa, to jestem gotowa tę książkę wypożyczyć dla Ciebie i podać przez
posły (poczcie nie wierzę, a odkupić się nie da...) - miałabyś miesiąc na
przeczytanie i zwrot "

I co Wy na to? Wybiera się ktoś? Już nie mówię o mojej Bardzo Głębokiej
Prowincji, ale może do Katowic ktoś jedzie?

[tres_ka]

> Zacznę od tego, że ze Starszym chyba będzie dobrze.

Piękna wiadomośc na początek dnia! Bardzo szię cieszę )))

Do Katowic, niestety, się nie wybieram

1 września

[mamalgosia]

Próbuję. Bardzo mi ciężko, ale nie chcę uciekać ani odchodzić.
Bardzo dziękuję za pamięć i modlitwę tym, którzy pamiętają i modlą
się. Jestem nudna, wiem. Ale naprawdę nie mogę pojąć, jak to jest
mżliwe, że ciągle coś, że uderzenia z tak różnych stron. Teraz dla
odmiany dzieci zdrowe, a ja padłam. Odezwała się moja dawna choroba,
na razie dostałam leki, jak na nie nie zareaguję, to chyba skalpel
Do pracy chodzę, choć jest źle. Wiedziałam, że będzie źle, ale
zdarzyło się coś, co mnie zaskoczyło jeszcze bardziej na minus i Mąż
mój chce donosić do PIPu na mojego szefa (boję się tego, bo wtedy
już będzie na noże, nie wiem, czy jestem zdolna coś takiego
wytrzymać psychicznie, ale wiem, że mamy rację i że chyba niedobrze
będzie milczeć). Przede mną decyzja, która zaważy na naszym życiu
finansowo (więc nie wiem, czy ją podąć), do tego problem z nianią.
To tak pokrótce. Bo oprócz tego wielka tęsknota za kimś.

Ale przy tym czuję Obecność. Czuję Jego dłoń, czuję Jego bycie, Jego
wsparcie, może nawet niesienie, bo strasznie, ale to strasznie mało
mam siły. I w tym wszystkim obsypuje mnie takimi niesamowitymi
wrażeniami, że cała drżę. To oczy mojego Młodszego, takie jak woda
naszego Bałtyku tuż przed burzą, odbijająca w sobie stalowe chmury.
To małe listki brzóz opadające na trawę, po której chodze boso i
czuję jakby moja dusza była między niebem a ziemią - będąc chyba
coraz mocniej tam i coraz mocniej tu. To mail od pastorowej, której
usilnie szukałam po całej Polsce. To zapach dymu nad jesiennym
prawie już polem, przywodzący na myśl zeszłoroczne cudowne chwile -
dym wyciskający łzy wcale nie dlatego, że piecze w oczy (jak mówi
ks. Szymik: wspomnienia kosztują). To niespodziewane zaufanie jakim
obdarzyła mnie koleżanka z pracy, to niespodziewana radość uczniów
których zostałam wychowawczynią, to mój najdroższy Mąż, to dźwięk
dzwonów unoszący się nad całym miastem...

A mój Przyjaciel i chrzestny mojego Syna w jednym, został dziś
właśnie sekretarzem naszego Arcybiskupa. I choć wiem, że teraz chyba
już nie będzie miał dla nas czasu by być fizycznie, to cieszę się z
tego, że "śląski Dziwisz" jest tak bardzo nasz


Proszę o modlitwę, o pamięć i o życzliwe myśli.


A oto "Kyrie", które wczoraj wpadło mi w ręce ("przypadkiem" rzecz
jasna), a które jest całą mną.


Panie,
jest inaczej
niż być miało

ani góry,
ani morwy
nie rzucają się w morze na moje słowo

nieustannie idzie na burzę,
nieustannie czerwieni się zasępione niebo.
fale zalewają łódź. a wichry i jezioro nigdy nie są mi posłuszne

mam kilka ryb,
siedem chlebów
i nieskończoną wielość głodnych do wykarmienia

dotykałem tylekroć
Twojego płaszcza,
a nie jestem zdrowy

Ojciec Niebieski
ma coraz mniej pracy
z liczeniem moich włosów

a jestem w gorszym
położeniu niż Jair,
bo nie mam córki

mam oczy, a nie widzę,
mam uszy, a nie słyszę;
często też wpadam w ogień i w wodę

moje oczy wilgotnieją nieraz, ale nie od twojej śliny,
stąd też widzę niewyraźnie

ani odcięta prawica,
ani wyłupione oko
nie uczyniły mnie lepszym

tęsknię za Tobą.
Ulituj się nade mną.
Jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić

2 września

[mamalgosia]

czy serce może pęknąć?

[mama_kasia]

(jak mówi
> ks. Szymik: wspomnienia kosztują)

Wczoraj rano, przy śniadaniu, zastanowiłam się nad tym
stwierdzeniem (a wcale nie czytałam Twojego postu). Wpadło mi do
ucha, gdy słuchałam "Słodkiego Całusa od Buby" - piosenka
turystyczna, poezja śpiewana...
Wspomnienia rzeczywiście kosztują, a dym z ogniska i mnie
dławi... Choć pewnie z innego powodu.

dziękuję

[mamalgosia]

Za to co na priva. Bardzo.

Wierzę, że wszystko ma sens. Musi, musi...
Wierzę i trwam przy tym - oby tylko zwątpienie tej wiary nie
wykurzyło na cztery strony świata. Staram się też nie stawiać granic
Wszechmocy Bożej, choć po ludzku nie widzę nadziei w żadnej z
sytuacji należącej do "kwadrygi nieszczęść". Szef dziś dołożył,
komora przerasta, niani nie da się znaleźć a serce z niezrozumienia
i tęsknoty bardziej boli niż przez tę cholerną zastawkę
To musi mieć sens. MUSI.

18 września. Po poważnej rozmowie z Mężem

[mamalgosia]

Dziękuję Tym, którzy o mnie nie zapominają. A wiem, że tacy są.
Dziękuję bardzo. Za maile, smsy i modlitwę . I za zwyczajną ludzką
pamięć. Jednocześnie wiedzcie, że mam nadzieję, że się Wam
to "opłaca"- tym razem staram się cierpienie przeżywać świadomie i
ofiarowywać Bogu te chwile, kiedy się na nie zgadzam - właśnie za
Was. Naprawdę bardzo wierzę, że to drzewo musi przynieść dobry
owoc...

Chcę się z Wami podzielić czymś, co zrobiło na mnie wielkie
wrażenie. A była to rozmowa z moim Mężem. Przypadkowa. Staram się
jak najmniej płakać przy dzieciach, ale przy nim... nie zawsze się
udaje powstrzymać łzy. On zawsze przytuli, ukocha, ale nic nie mówi.
No i w sobotę powiedział (rozważam to w sercu już trzeci dzień): "ja
bym nie..." i tu nastąpiły słowa, które mną wstrząsnęły.
On po prostu na moim miejscu by nie cierpiał, bo przyczyna nie jest
tego warta. Mówił o jednej z przyczyn, tej najwyraźniejszej, głównej
(bo zdrowie to inna sprawa). Zostało popełnione zło - złem tym jest
ból, jest to jak on wpływa na mnie, a przez to na naszą rodzinę, jak
przez to funkcjonujemy, jakie rozczarowanie, jaka nieprzytomność,
ile łez, niemożliwość normalnego życia...Ponieważ nigdy nie byłam w
tam stanie, zło jest ewidentne. Tylko, że można popełnić zło
nieświadomie. I tak założyłam i tego bardzo, bardzo mocno chcę się
trzymać, że nieświadomie, że ból zaślepił (choć to ja mam na to
monopol), że bezradność, bezsiła, że w słusznej sprawie... ale temu
towarzyszyła świadoma decyzja, której to właśnie zło jest
bezpośrednim skutkiem. I nawet nie chodzi mu o decyzję jako taką -
bo wiemy, że do takiej decyzji każdy ma prawo; ale o to, w jaki
sposób jest ona realizowana. Powiedział: "nie wyobrażam sobie, żebym
cierpiał przez osobę, która potrafi świadomie tak postąpić".
Bardzo mną to wstrząsneło, bardzo.
On zdecydowanie kieruje się rozumem (choć serce równie zdecydowanie
ma), mówi sobie coś i tak robi. I niepokojąco często ma rację (na
szczęście nie zawsze).
Boże, a ja tak chcę wierzyć, że to jednak nie może być świadome.
Jestem jak nasz pies (nieżyjący już) - gdy narozrabiał i dostawał
gazetą w tyłek, potrafił przybiec i łasić się na sam widok, że nasze
miny już nie są groźne - chciałabym się pogodzić gdy tylko przebrzmi
ostatnie słowo kłótni, chciałabym się przytulić gdy jeszcze łzy nie
obeschły.
Prawda banalna, ale jakże rzeczywista: wszyscy jesteśmy różni.
Bardzo, bardzo różni.

Spojrzenie oczyma mojego Męża ukazało mi, że to nie jest tak, że
tylko ja jestem czemuś winna, że tylko ja postępuję często źle, że
to nie tylko ja krzywdzę. Nie w sensie pocieszenia, ale w sensie
obiektywizacji.
Nie tylko ja...

[isma]

mamalgosia napisała:

> Zostało popełnione zło - złem tym jest
> ból, jest to jak on wpływa na mnie, a przez to na naszą rodzinę,
jak
> przez to funkcjonujemy, jakie rozczarowanie, jaka nieprzytomność,
> ile łez, niemożliwość normalnego życia...Ponieważ nigdy nie byłam
w
> tam stanie, zło jest ewidentne.

Mamalgosiu, abstrahujac od Twojej osobistej sytuacji - naprawde
uwazasz, ze sam fakt czyjegos cierpienia jest dowodem, ze zostalo
popelnione zlo?

Czy ja, odbierajac mojej alergicznej corce mozliwosc jedzenia
ciastek z kremem oraz paru innych smakolykow, z ktorego to powodu
ona niewatpliwie, na swoja dziecieca miare, cierpi (a bedzie
cierpiec pewnie tym bardziej, im bedzie bardziej swiadoma, ze jest
pozbawiona czegos, co dla innych jest powszednioscia)- czynie zlo?
Robie to przeciez w dodatku swiadomie! A moze powinnam machnac reka
i powiedziec - niech ma, to, co chce. Zwalniam sie z
odpowiedzialnosci, bo ona CHCE i cierpi, badac rozczarowana w swoich
oczekiwaniach?
Nie! Bo ja za nia odpowiadam.
I czasem w podobny sposob, jak za dziecko, odpowiadamy za inne
bliskie nam osoby. Ta relacja naklada na nas odpowiedzialnosc. W tym
przypadku akurat wzajemna.

Wiec, zdecydowanie nie zgadzam sie z takim stawianiem sprawy. Zlo
jest wtedy, kiedy cierpienie niczemu nie sluzy. Ale czesto-gesto
cierpienie - nawet zadane przez kogos bliskiego - sluzy budowaniu
dobra. Wynika z odpowiedzialnosci wlasnie.

[mamalgosia]

Oczywiście nie jest to jedyny wyznacznik. Ale mój Mąż nie kierował
się jednym wyznacznikiem, a jego wypowiedź dotyczyła konkretnej
sytuacji, a nie życia w ogólności.
Zresztą: przecież wcale niekoniecznie ma rację, prawda?
Przepraszam, ale tak ogólnie jak pytasz, nie potrafię na razie w tym
temacie porozmawiać.
Ufam też, że mówisz Córce dlaczego, co i jak, a nie po prostu jej
wyszarpujesz? (chyba, że niemowlęciu, ale ja jednak zakładam jakieś
równouprawnienie). Myślę, że pozwalasz jej się odezwać.

[isma]

A nie, to ja zrozumielam, ze te ogolne stwierdzenia sa jakimis
akceptowanymi przez Ciebie wyznacznikami, na podstawie ktorych
ustalilas, ze zlo sie dokonalo, a maz tylko nastepnie pomogl Ci w
ustaleniu sprawcy tegoz zla.

Wiesz co - to nigdy nie jest tak, ze w relacjach miedzy
ludzmi "wytlumaczenie"/"przyjecie do wiadomosci" odbywa sie na
zasadzie podpisania oswiadczenia stosownej tresci, od ktorego to
momentu sytuacja staje sie jakosciowo rozna.
Zazwyczaj to sa jakies ciagi sygnalow - w przypadku M. jest moje
tlumaczenie oczywiscie, ale i dostrzegany przez nia sama zwiazkek
miedzy zjedzeniem loda a wymiotami, miedzy oblizaniem mojej lyzeczki
po jogurcie a dusznoscia.

Z przyjaciolmi tez tak bywa - jesli sa jakies niedomowienia czy
spory, jesli relacja bywa najezona trudnosciami, jesli przebiega ze
szkoda dla pozostalych czlonkow rodziny (dawno temu moj slubny
reagowal alergicznie na mojego najlepszego studenta-jezuite - nie
mial racji w temacie zazdrosci o relacje damsko-meska, bo cienia
takowej z mojej strony nie bylo, ale, jak sie potem okazalo, co do
relacji czysto przyjacielskiej, mial sporo racji - przyjaciel
wbijajacy klin w czyjes malzenstwo nie jest wart przyjazni...) - to
sobie trzeba zadac pytanie, dlaczego chcemy przy niej trwac. I czy
aby jej zerwanie, choc bolesne, nie jest dla nas dobre.

[mamalgosia]

Na pewno bywa różnie i na pewno nie możemy wyrokować. Naprawdę nie
potrafie ogólnie w tej materii.
A na pewno to co mówisz bywa prawdą, dlatego napisałam, że nie o
decyzję chodzi (do której każdy ma prawo)

a co do zadawania pytań (sobie)...

[mamalgosia]

... to wierz mi, że tego mi nie musisz radzić

[mamalgosia]

isma napisała:

(dawno temu moj slubny
> reagowal alergicznie na mojego najlepszego studenta-jezuite - nie
> mial racji w temacie zazdrosci o relacje damsko-meska, bo cienia
> takowej z mojej strony nie bylo, ale, jak sie potem okazalo, co do
> relacji czysto przyjacielskiej, mial sporo racji - przyjaciel
> wbijajacy klin w czyjes malzenstwo nie jest wart przyjazni...)

a ja wierzę, że można godzić to wszystko. Dom, pracę. Męża,
Przyjaciela. Dzieci, własną samotność.
Św. Tereska zapytana co wybiera (miałą do wyboru dwie rzeczy,
niestety nie pamiętam jakie), odpowiedziała: "wybieram wszystko"
Ale ja głupia i naiwna jestem.

P.S. samboraga, mader

[mamalgosia]

czy mogę zadać Wam kilka medycznych pytań? Błądzę we mgle, a wiem,
że z organem, który mam na myśli, macie przetarte szlaki

[mader1]

tak, oczywiście, możesz.
Tylko... jakby napisać... nie wiem, czy będę mogła odpowiedzieć. Ja
bowiem o swojej chorobie zapominam - zapominam o tych wszystkich
danych, paramentrach - to chyba moja obrona ))) dośc podświadoma.
Samboraga więcej pamięta.
Ale pisz...

[mamalgosia]

Jeszcze mam moment wolnego czasu i potrafię pisać, więc wykorzystam
i zaraz dostaniesz maila.
Mader, wiem, że nie chcesz pamiętać o chorobie i wspaniała jesteś,
że się właśnie starasz to robić i pewnie Ci wychodzi. Ja tylko na
chwilę Ci o niej przypomnę, takie techniczne raczej pytania mam

[samboraga]

pytaj, pytaj, Mamalgosiu

[mamalgosia]

Już wysyłam

[mader1]

Zło w naszym życiu ciągle jest obecne...
Bywa, że cierpią dwie strony, czasem więcej. Bywa, szczególnie w
rodzinach, że stosunki są tak pogmatwane, zepsute przez wzajemne
zranienia, kłopoty, przeżycia, które dla kazdego oznaczają co
innego, że... że można tylko cierpieć i płakac przy każdym
spotkaniu, bo zawsze ktoś dotknie jakiegoś już od dawna
umiejscowionego właściwie na wierzchu nerwu... Płacz po każdym
spotkaniu, po każdej rozmowie... Słowa, które z bezsilności, w
kłótni , powiedziało się niepotrzebnie...
Płaczą dwie, czasem więcej osób, nie rozumieją wszyscy. Każdy widzi
swoje, swoje własne cierpienie, wyrzuty sumienia,poczucie winy, ale
zarazem czuje się skrzywdzony, bo... bo przecież nie chciał, czuł
się sprowokowany...
Milczenie wtedy jest złotem.
Choć to milczenie nie jest po naszej myśli, choć my byśmy to lepiej
za Boga załatwili, za Boga zdjęli z siebie płaszcz oskarżeń,
pretensji, złych wspomnień, cierpienia. Nie wszystko jest po naszej
mysli. Nie wszystko Bóg, los rozwiąże tak, jak my chcemy.
Pomilczeć, oddalić się od siebie.
Nie prosić, nie naprawiać.
Zająć się czymś innym. Niech działa czas, niech działa Bóg, skoro
Wszechmocny.

[mader1]

... a ja też bym tak nie cierpiała. Oddaliłabym się, nie wyrobiłabym
tego. Pewnie odezwałoby się moje poczucie odpowiedzialności za
najbliższych, najdroższych, za tych, co są w moim bezpośrednim
zasięgu.

[mamalgosia]

Mader, no żesz przecież się staram! Ty myślisz, że mam brud w domu,
dzieci usmarkane i zaniekochane?
A ja bym nikomu nie mówiła "ja bym"...Nie wiem, co w sercu drugiego
człowieka, nie wiem, co za nim, nie wiem, co czuje.

No cóż, jeden ma jabłka, inny gruszki. Jeden jest mądry jak mader i
isma, a drugi jest "mądry inaczej". Każdy ma swój krzyż

[mader1]

o... wypraszam sobie... )) To ja jestem mądra inaczej )) Cała
droga życiowa moja to udowadnia )))
Spójrz na siebie ! Ty, to o dookoła Ciebie, to co masz, zbudowałaś,
Ci wszyscy bliscy, wszyscy, którzy cię lubią, modlą się za Ciebie -
to świadczy o tym, że jesteś mądra, a nie " mądra inaczej".
Racjonalna, dobra... Myśląca w sposób niestandardowy...
Masz czysto w domu, dzieci zadbane i kochane.
Ja po prostu popieram Twojego męża !
Ty nie jesteś jakiś tam pies !

[mamalgosia]

Mader, a właśnie że pies. Wierz mi, że gdybym stawała na uszach i
nie wiem jak pracowała nad sobą, nigdy NIGDY nie osiągnę takiego
stosunku do świata/ludzi/siebie jak Ty czy Inna Moderatorka. Jestem
utkana z tęsknoty, kocham na zabój, żyję chmurami, a do tego
niestety nie wszystko z moim mózgiem ok.
Jak wiesz: mam dwóch synów. Żaden z nich nie pracuje nad sobą, są
mali i nie myślą jeszce o takich duperelach. Młodsy zadowolony,
pogodzony, jak ma być tak jest. Starszy - płacze wieczorem, bo nie
słyszy szumu morza; tęskni za ciemnym niebem; siedzi pół godziny na
parapecie i wciska nos w szczelinę w uchylonym oknie "bo powietrze
tak pięknie pachnie". Wszystko mu pod górkę.
Gdy już oddaję serce, to na zawsze, a ciężko żyć bez kawałka serca.

[mader1]

przepraszam. Przepraszam także za to, że odebrałaś moje słowa jako
sugestię, że zaniedbujesz dzieci. Nawet bez zdjęcia, które do mnie
przysłałaś wiem, że nie zaniedbujesz.
moje pocieszanie było rzeczywiście nieporadne.