Niewidoczne dziecko

[quiete]

Czy jest wśród Was ktoś, kogo można było w dzieciństwie określić mianem
,,niewidoczne dziecko" lub ,,dziecko we mgle" i czy odczuwacie skutki swego
zachowania w dorosłym życiu?

Ja dzisiaj sobie wyraźnie uświadomiłam, jaka jestem mało ważna dla innych
ludzi, jestem jak powietrze, mogłabym się w nim rozpłynąć, a nikt by nie
zauważył, że mnie nie ma. Moja znajoma powtórzyła mi rozmowę z moim byłym
uczniem, podczas której zapytała go, kogo najbardziej pamięta z nauczycielek,
okazało się, że pamięta woźne, nauczycielki, które go uczyły miesiąc, dwa,
nawet te, które wcale nie miały z nim do czynienia, tylko mnie nie pamięta, a
byłam jego wychowawczynią 4 lata, wiele pracy włożyłam wtedy w to dziecko,
tego chłopca szczególnie lubiłam i często z nim rozmawiałam. Zdałam sobie
sprawę, że ja dla wszystkich ludzi jestem taka nijaka i nie mam pomysłu na to,
żeby być widoczna.

[dul-cynea]

Ja byłam niewidocznym dzieckiem, nikt nie zwracał na mnie uwagi. Dziś mam niskie
poczucie wartości, często sama sobie szkodzę, bo nie wierzę, że mogę zasługiwać
na coś dobrego.

[guzmania]

Ja też byłam niewidocznym dzieckiem, cichym, spokojnym , nie
wadzącym nikomu. Z czasem uświadomiłam sobie jak bardzo byłam też
samotna i często wołałam o pomoc, wsparcie kogoś bliskiego, kogoś
kogo praktycznie nigdy nie było przy mnie.
Dziś dla mnie wciąż najważniejsze jest wsparcie, którego wcześniej
nie otrzymałam. Staram się być widoczna, wyrazna poprzez swój
światopogląd, wyznaczanie granic, podejmowanie deczyji i decydowaniu
o sobie i własnym życiu. I nabieram coraz większego szacunku do
siebie.

[vega_82]

Witam, też okresliłambym siebie jako niewidoczne dziecko i jednocześnie bohatera i
kozła ofiarnego własnej rodziny... Jestem DDA i jednocześnie DDD.Od dziecka
poukładana, cicha , zamknięta, wzorowa, ambitna uczennica i przykład dla
rówieśników. Taka sobie cicha i pokorna .... Zawsze w ciszy i czterech ścianach
przeżywająca wszystkie dramaty powodowane przez ojca alkoholika. Nigdy się nie
skarżyłam nokomu, bo się wstydziłam...czyli taki ot sobie klasyczny przykład. Nie
wiem skąd bierze się w nas , we mnie takie chore niestety poczucie misji ratowania
rodzxiny, bycia psychoogiem własnej mamy. W domu byłam świadkiem przemocy
fizycznej, psychicznej i seksualnej wobec mamy.Mama była tym rodzicem niepijącym i
pozytywnym wzorcem, bo się starała , poświęcała. Jednak odo momentu, kiedy
wyjechała na studia do innego miasta wszystko zaczęło podupadać, dom , relacje,
sytuacja finansowa no i mama. W momencie, kiedy kończyłam studia wszystko runęło.
Mama z powodu choroby straciła pracę i trafiła do szpitala psychiatrycznego z
ciężką depresją i oznakami uzależnienia od silnych leków psychotropowych (okazało
się również, że ojciec nakłaniał ją do picia alkoholu i w najgorszych momentach
choroby ulegał, a leki + alkohol...no nie trudno się domyśleć), dom i rodzina się
rozpadł i mimo, że od tamtych wydarzeń minęły 3 lata ja nie mogę się pozbierać -
ta cała sytuacja bardzo wpłynęła na moje plany życiowe, które praktycznie
runęły.Przez jakiś czas nie miałam się gdzie podziać po studiach, bo tak naprawdę
to ja zrobiłam poważny błąd...wróciłąm do domu , żeby może jakoś to posklejać,
musiałm szybko znależć pracę i jakiś czas utrzymywałam rodzinę.Te wszystkie
wydarzenia z przeszłości i to co się wydarzyło bardzo wyczerpały mnie fizycznie i
psychicznie. Moja rodzina i dom rodzinny przestał istnieć, mama obecnie nadal się
leczy i podjęła decyzję o rozwodzie... czyyli jeszcze dużo przed namiu. Co do
mnie... wyjechałam, mieszkam i pracuję w innym mieście, święta spędzam sama, nie
mam tu rodziny,jedynie kilkoro znajomych z czasów studenckich, udaję twardą. Z
perspektywy czasu odkrywam swoje błędy, moje relacją z mamą nie były poprawne
i "prawidłowe", bo ograniczły się najczęściej do przezywania alkoholowych ekscesów
ojca i próby ogarnięcia naszej martyrologii... Radykalne oddzielenie to dla mnie
jedyne ratunek, uwierz mi , że otwiraja mi się oczy, które do tej pory były
szeroko....zamknięte. Czuję się jak sierota,mimo, że rodzice zyją. Moje sprawy
zawsze były na drugim planie i wobec domowych tragedii wydawały się nieważne, a
były ważne.
To wszystko na dziś, jeśli starczy mi czasu i ogarnę w jakiś logiczny sposób myśli
napiszę kiedyś, jak to jest ,że jestem sama i samotna , a bliskość mężczyzny lub
bycie z kimś jest dla mnie niewykonalne.
Dziś bardzo cenię ciszę i spokój, ale bardzo potrzebuje jakieś trampoliny sukcesu
osobistego lub zawodowego, bo czuję, że jest mi to potrzebne dla swoistej
rekompensacji i wypełnienia jakoś tych dziur w moim życiu i emocjach...los jednak
nie jest łaskawy albo ja taka nieudolna...

[margaret.k]

Cześć. Ja właśnie byłam takim niewidocznym dzieckiem i niestety
widzę, że stałam się niewidocznym człowiekiem:(
Od kiedy pamiętam chciałam zniknąć uciec gdzieś od ludzi. Idąc ulicą
najbardziej pragnę, żeby ludzie mnie nie zauważyli, żeby się ze mnie
nie wyśmiewali, bo źle wyglądam, jestem brzydko ubrana itp. I w
efekcie tak też się dzieje - ludzie nie zwracają na mnie uwagi, nie
jestem charakterystyczną osobą. Studiuję i mogę powiedzieć, że mało
który wykładowca mnie pamięta z zajęć, jak przychodzi zdawać egzamin.
Często też z pewnych niezrozumiałych dla mnie względów jestem
pomijana, zapominana. A potem, jak zwracam komuś na to uwagę, że
zostałam pominięta, słyszę: "Och, naprawdę, nie zauważyliśmy
Pani/Cię?". Ciężko mi z tym i staram się to zmienić, ale czy się uda?

[pierzchnia]

Wciąż piszecie:JA
Ja byłem niewidoczny
Ja nie zasłużyłem
Ja byłem niedoceniony
Ja...
To nie jest złośliwość z mojej strony-zresztą sam noszę, w sobie syndrom.
Zależność emocjonalna od drugich powoduje, że stajemy się tacy mili, lojalni, ale to nie jest dobroć, miłość, ale nasze JA.
Pogoń za bezpieczeństwem, którego kiedyś nie było...

[margaret.k]

A dlaczego mamy nie pisać "ja"? Przecież chyba właśnie o to chodzi,
żeby się skupić bardziej na sobie, a nie na innych? Bycie niewidocznym
to pewien sposób radzenia sobie dziecka z trudnymi sytuacjami. Nie tak
łatwo porzucić stare przyzwyczajenia, ale jeśli Ci się udało, to
gratuluję:).
Nie żalę się, że byłam niedoceniona, niewidoczna, ale to boli, kiedy
nikt Cię nie dostrzega, a Ty nie wiesz, dlaczego... Przynajmniej ja tak
miałam...

[pierzchnia]

Ja nie wynoszę się nad Ciebie.
Interesuje mnie wyłącznie mechanizm-nie cofniemy czasu,a wraz z nim szeregu sytuacji, które wpłynęły na powstały obraz.
Wszystkie te /niezawinione/syndromy wypływają z miłości własnej i zatykanie powstałych dziur nie ma sensu-to nie rozwiązuje problemu.
Trzeba wznieść się wyżej/co nie jest łatwe/-dokładnie tak samo jak przy alkoholizmie.
Dziecko potrzebuje miłości-kiedy jej nie dostaje "umiera"-całe życie można nosić, w sercu tę krzywdę, a tym samym czuć głód.
Można być wyjątkowo inteligentnym człowiekiem, ale świat uczuć rządzi się własnymi prawami...
Można wytworzyć sztuczną sytuację, w której np. będę grał rolę czyjegoś ojca-podczas takiej rekonstrukcji ludzie często płaczą, odsłaniają swój problem-ale czy uwalniają się od niego?

[margaret.k]

Więc co proponujesz?

[pierzchnia]

Proponuję żeby odejść od siebie, tzn. przestać się skupiać na sobie.

W książce "psychologiczne uwiedzenie"- można ściągnąć z chomika.
chomikuj.pl/golden86?fid=60559031
czytamy:
-
Swym ja szpuntuje tutaj każdy swoja beczkę
Swym ja odmierza każdą jej klepeczkę
Nikt tu drugiego nie czuje boleści
Nikt nie wie co w głowie drugiego się mieści...

[kat-le]

witam,
nie wiem, pewnie się nie znam, ale tak mi się zdaje ze aby spojrzec
na drugiego czlowieka, go zrozumiec i zobaczyć tak naprawde trzeba
przede wszystkim poznać siebie, a więc wlasnie skupic się na
owym "JA". chyba nie na darmo się mowi ze jesli nie kochasz siebie
to nie mozesz kochać innych (lub inaczej potrawisz kochac na tyle na
ile kochasz siebie). uwazam ze nie ma nic zlego w mysleniu o sobie.
i wcale nie tak latwo powiedziec co sie lubi i niezgubic swoich
potrzeb z oczu, ba choćby tylko rozeznac sie w swoich wlasnych
potrzebach. Wiele osob zyje wlasnie za bardzo problemmami swoich np
partnerow, uzalezniajac swoje samopoczucie, poczucie wartosci od
innych - powód: nieznają swojego "JA". Własne sprawy spychają na
później, potem, bo wszystko inne jest ważniejsze. Myslę ze jestem
taką osobą, która obecnie dużo mysli o sobie a przynajmniej się
staram - czuję że jestem większą egoistką niż kiedyś - ale czy to
źle? Hym - może z czasem osiągnę pewną równowage pomiędzy dawaniem i
braniem, póki co jestem samotnikiem, póki co nie jest mi z tym tak
tragicznie, póki co poznaję troszkę bardziej siebie równiez w tym
aspekcie że wcale nie chce mi się przejmować innymi i przestać być
egoistką.

Do mnie też pasuje określenie dziecko we mgle - u mnie przejawia sie
to w ogromnej potrzebie bycia samemu - dopiero wtedy tak naprawde
czuje sie swobodnie, moge zaplakac itp. Również obecnie w dorosłym
życiu mma takie momenty, że czuję się niewidoczna, ludzie w mojje
obecności potrafią mówić o mnie jakby mnie nie było i chociaż nie
lubię tego nadal nie wiem jak na to reagowac, udaję żę nie słyszę.
Paniak przy kontaktach z innymi ludzmi, a tak naprawdę poczucie
zagrożenia. Wycofana, nieśmiała poczęści aspołeczna. Nie umiem
zadawać pytań - może ktoś tak ma? Muszę sama dojśc do wielu żeczy bo
poprostu nie wiem jka zadać pytanie, nie wiem czego nie wiem - żeby
było śmiesznie, a jak juz mama zadać, czuję się winna i głupia -
przede wszystkim głupia.

pozdrawiam

[pierzchnia]

Mój znajomy to narcyz - uważa się za geniusza...
Totalnie uzależniony od alkoholu, z tym swoim nadętym ego, manipuluje szczególnie tymi, którzy noszą, w sobie głód emocjonalny - spełnia ich oczekiwania.
Czyli mamy tu do czynienia, z czymś przeciwstawnym.
Ten człowiek, po prostu poznał pewien mechanizm i nauczył się pociągać za sznurki.
Trudno odmówić mu racji skoro te działania przynoszą zamierzone efekty.
Dla takiego osobnika, prawdziwa wartość nie podlega manipulacji.

Czy każdy musi być być przebojowy?
Ja np.uwielbiam samotne wyprawy do lasu - wyciszenie, wejście, w medytację...
Nadal twierdzę, że trzeba odrzucić siebie - wznieść się wyżej - przestać bezustannie tworzyć bezsensowne introspekcje.
Ja przestałem się zastanawiać - słucham...
Nigdy się nie zawiodłem na tej formie zdobywania informacji.