terapia dla dda

[elkaserdelka]

Może już był poruszony taki wątek, nie wiem, ale nie mogłam znaleźć. Czy ktoś
z Was zechciałby napisać coś o terapii? Moja koleżanka poleciła mi, zajęcia z
psychologiem- terapeutą. Ale ja zupełnie nie wiem na czym to polega. Za
odpowiedź na mój apel z góry dziękuję.Ela

[elkaserdelka]

Już znalazłam i to nawet sporo. Ale, czy ktoś zechciałby mnie uświadomić,
dlaczego na terapii może być ciężko, czemu niektórzy nie mogą jej wytrzymać do
końca? Jakie są tego przyczyny? Jakie zadania można dostać do przerobienia?
Proszę chociaż o kilka przykładowych? Czy na terapii opowiada się o sobie, o
swiom dzieciństwie, przeżyciach z nim związanych?

[pixie65]

Terapia to niestety w pewnym sensie grzebanie w starych ranach, co jak pamiętam
z dzieciństwa nie jest niczym przyjemnym..:-))) Może to banalne i trochę
obrzydliwe porównanie, ale wyobraź sobie sytuację kiedy chirurg grzebie Ci w
ranie, która "z wierzchu" pokryła się strupem, a pod spodem się jątrzy i mocno
doskwiera...Na terapii prowadzonej przez doświadczonego terapeutę (to
podstawa), zawsze możesz powiedzieć "dość" kiedy zaboli zbyt mocno, a
jednocześnie dostajesz pomoc, żeby te wszystkie bolesne sprawy bezpiecznie
rozwiązać. Nie jest łatwo, bo trzeba wrócić do historii, o których czasem
chciałoby się juz zapomnieć...Trzeba do tego wszystkiego wrócić, spojrzeć z
dystansem, zrozumieć i...odejść, zostawić jako część swojej historii, która
jest PRZESZŁOŚCIĄ. Na terapii mówi się tylko to, co chce się powiedzieć, nikt
Cię "nie ciągnie za język", tylko od Ciebie zależy, co chcesz powiedzieć, a
czego nie...Z doświadczenia wiem, że przeważnie to, czego NIE CHCESZ POWIEDZIEĆ
jest bardzo ważne...Nie ma żadnego przymusu, terapeuta jest aby Ci pomóc,
towarzyszy w odkrywaniu przeszłości i pomaga zrozumieć. To, ile skorzystasz z
terapii zależy WYŁĄCZNIE od Ciebie, od Twojej uczciwości wobec samej siebie,
otwartości i odwagi. Przykładów żadnych Ci nie podam. Mimo, że nasze historie
bywają podobne, jesteśmy różni i każdy pracuje ze sobą. Nie jest lekko, ale
biorąc pod uwagę jakość reszty życia, uważam, że NAPRAWDĘ WARTO...:-)))
Pozdrawiam i trzymam kciuki!

[gonis1]

Witam!!!
pixie65 zgadzam się z Tobą w 100% a szczegolnie "ile skorzystasz z terapii
zależy wyłącznie od ciebie .....i odwagi".Na terapii nikt nie ocenia ,nie
potępia i nie obwinia .Zyczę odwagi

[elkaserdelka]

Bardzo Wam dziękuję za rady i wskazówki. Zastanawiam się nad podjęciem terapii.
Wasze opinie działają na mnie zachęcająco. Dzięki również za życzenia odwagi.
Pozdrawiam Ela

[pixie65]

Jeśli będziesz miała taką potrzebę możesz pisać do mnie także na priva.
Pozdrawiam!

[pigulka.z.suszonej.zaby]

Ja w prawdzie dopiero zaczynam, więc niewiele mogę powiedzieć o efektach. Ale
ogólnie jestem zadowolona i żywię duze nadzieje z terapią. Zapisałam się też na
trening interpersonalny.
Na razie obyło się bez jakiś traumatycznych przeżyć. Mało rozmawiamy o sytuacji
w moim domu. Rozmawiam z lekarzem o mnie i o tym co chciałabym w swoim życiu
zmienić. Ale przede wszystkim jak tego dokonać.
Gorąco polecam :-)

[rozpacz5]

A co jesli nie pamietam wczesnego dziecinstwa?

[wera11]

Ja ze swojego dzieciństwa niewiele pamiętam, zaledwie marne szczątki.
Na żadną terapię nie chodziłam.
Radzę sobie, myślę, że nawet całkiem dobrze.
Tak jakoś mi wychodzi.

[rozpacz5]

wera11 napisała:

> Ja ze swojego dzieciństwa niewiele pamiętam, zaledwie marne szczątki.
> Na żadną terapię nie chodziłam.
> Radzę sobie, myślę, że nawet całkiem dobrze.
> Tak jakoś mi wychodzi.

a ja nie pamietam i nie radze sobie w zyciu:(

[uhu_an]

tez nie pamietalam, nie radzilam sobie.
chodze na terapie i:

wraca mi pamiec! zaczynam sobie radzic i zaczynam............snic!
ja nie snilam od x-miesiecy! ba! lat!
generalnie na samym poczatku pamietalam, ze bylo zle. ale co to znaczy zle?
konkretnie. poprzypominalo mi sie.

do Rozpaczy

[wera11]

Czyli wiesz, że nic nie wiesz...
Kurcze, nie wiem co Ci powiedzieć.
Jak widać każdy z nas jest inny.
Może powinieneś spróbować?

do Rozpaczy

[koniczynna]

Przypomni Ci się bez obaw. Ja też myślałam, ze nie mam wspomnien z okresu
dziecinstwa, ale one sa, pieknie spakowane do najglebszych szuflladek w naszej
pamieci a odpowiednie pytania, okolicznosci..cudze opowiesci sa je w stanie
przywolac.

terapia dla dda

[kwiaaatek1]

terapia to fajna sprawa,można uświadomić sobie swoje problemy,a dzięki temu je
pokonywać lub do nich nie dopuszczać.poza tym można poznać fajnych ludzi,którzy
Cię rozumieją i się niczemu nie dziwią.nie ma obaw,że coś złego się będzie z
Tobą działo,terapeuta jest po to,by wprowadzać równowagę i odpowiednio
frustrować.mi w terapii dużo uczuć się uruchomiło,obaw ,lęków,zaczęłam miewać
lękowe sny,jakieś dziwne,symboliczne,w każdym śnie obawa przed czymś,jakiś dołek
psychiczny,jakaś walka,niezgoda na coś.dziś np.śniła mi się terapia.we śnie
terapeutka prosiła,by ktoś zgłosił się do dramy,wyrwałam się pierwsza jako
chętna,bo tak mi zależy na mówieniu,poznawaniu siebie,ale zobaczyłam bierność
innych osób i usiadłam skulona w kącie z poczuciem winy,że się wychylam.a
terapeutka wybrała inną osobę,a ja byłam zazdrosna.o czym świadczy ten
sen?wytłumaczy mi ktoś. :-)

[koniczynna]

ja tez miewam sny, ktore demaskuja moje prawdziwe leki i smutki, ktore
zagluszam na codzien. Czesto zdarza mi sie snic, ze placze rozpaczliwie, co
przed terapia bylo w ogole raczej rzadkoscia, bo weszlam na etap totalnego
zamrozenia uczuc. Zreszta nadal mam tendencje do bagatelizowania i zasmiewania
wlasnych emocji. Jestem mistrzynia mowienia z usmiechem o rzeczach, ktore mnie
wykanczaja. Nie wiem czy tez tak macie?

[kwiaaatek1]

tak koniczynno,ja mam tak samo,na terapii tak zabawinie opowiadam o awanturach w
swoim domu,że pozostali uczestnicy ledwo powstrzymują się od śmiechu,a bywa,że
wybuchają gromkim śmiechem,dobre co?:-)a ja widząc swoją moc dalej pajacuję,gdy
zaczynam mówić,widzę wyczekiwanie na twarzach kolegow i koleżanek,że teraz
będzie wesoło,a jak nie jest mi do śmiechu,wyczekiwanie zmienia się w
rozczarowanie.czesto tak się nakręcam,że sama śmieję się do łez.na początku nie
wiedziałam co się ze mną dzieje,teraz wiem,że to bagatelizowanie swoich złych
przeżyć,które we śnie wychodzą.na co dzień myślę,że jest wszystko w porządku,że
sobie poradzę,a jednak poświadomość mówi coś innego,w nocy wychodzą ''demony'':-)

[merisea]

oooo ja też tak mam :-)
jak byłam na terapii na sobieskiego, też wszystkich usiłowałam zabawić
anegdotkami na temat tego co działo sie w domu, ale szybko terapeuci uzmysłowili
mi jak wielki błąd popełniam bagatelizując swoje problemy, bagatelizując siebie
i swoje prawdziwe emocje... i rzeczywiście demoniczne lęki wychodzą ze mnie w
moich snach których po których często nie moge dojść do siebie :-\