OBÓZ KONCENTRACYJNY A DDA

[tapter]

WITAM. PRZECZYTAŁAM GDZIES ŻE DZIECINNSTWO DZIECKA DDA JEST GORSZE
NIŻ OBÓZ KONCENTRACYJNY DLA DOROSŁEJ OSOBY.SPOTKAŁAM SIĘ Z TĄ OPINIĄ
JUZ KILKA RAZY WIĘC CHYBA COŚ W TYM JEST. WIĘC POMYŚLCIE -

[monia123-only]

Dzieki

[estutweh]

Nie bylabym tego taka pewna, jak mozna zmierzyc i porownac jak cos na kogos
wplynelo.

Ja lubie czytac wspomnienia osob, ktore przezyly obozy. Chyba wlasnie to mnie
trzyma przy zyciu - swiadomosc, ze ludzie gorsze rzeczy przeszli i wytrzymali.

[kwiaaatek1]

A ja się z tym zgodzę, dla małego dziecka, które przeszło to co ja, dzieciństwo
to piekło, brak poczucia bezpieczeństwa, a nieraz zagrożenie życia, gdy tłukły
się szyby w domu i leciała krew, poniżanie przez matkę, wychowanie przez pracę
ponad siły dziecka, żelazna dyscyplina, było u mnie jak w obozie.
............................................................
www.dorosledzieci.yoyo.pl/

[rrosemary]

Myślę, że odczucia dziecka w domu alkoholowym a DOROSłEJ osoby w gorszych
okolicznościach jest porównywalne. Podejrzewam, że to stwierdzenie odnosi się
przede wszystkim do badań nad wpływem.
Był kiedyś taki pan, oczywiście nazwiska nie pamiętam, w Izraelu i on badał
jakąś próbę kobiet(po obozach właśnie) odnośnie zdrowia, potem się w to zagłębił
i wyszło mu,że ok 1/3 wcale nie ucierpiała po obozie tak jak zwykliśmy o tym
myśleć. Po kolejnych badaniach okazało się, że chodzi o poczucie wpływu na
sytuację. To samo potwierdziły badania na szczurach(badano antygen T
-odpornościowy, te które miały wybór z pułapki odporność wzrastała, te które nie
widziały wyjścia - odporność malała).
Jeśli człowiek w sytuacji kryzysowej ma poczucie, że coś od niego zależy to jest
to jego skorupka ochronna, nie ma potem takich (lub: aż takich)dolegliwości
głównie somatycznych jak osoby, które czują się bezsilne.
(co ciekawe podobnie jest ze szczęściem - są ludzie, którzy mają poczucie
szczęścia i są tacy co nie mają, nie zależy to od dóbr materialnych ani jakości
interakcji społecznych, tylko od wnętrza, chociaż to warunkowane jest
środowiskiem,genami i doświadczeniami indywidualnymi)
Widocznie dziecko nie ma jeszcze tej skorupki, czuje się zależne zupełnie i stąd
gorsze skutki w przyszłości.
Tak mi się to nasunęło, może się mylę :)

Wywiad z Alice Miller

[log222]

"Więźniowi nikt nie kazał kochać prześladowcy, a dziecko ma kochać i szanować ojca, który je bije. Więzień wie, że cierpi i jest w grupie innych cierpiących. Dziecko bite jest osamotnione, a jego cierpienie nie jest uznawane przez społeczeństwo. Mówi mu się, że to, co się z nim robi, jest dla jego dobra. Ma uwierzyć, że osoba, która się nad nim znęca, kocha je i zasługuje na szacunek. Dziecko nie może reagować w naturalny sposób " za złość, krzyk, płacz zostanie znowu zbite. W ten sposób uczy się je, że nic nie czuło. Dziecku pozostaje tylko zaciśnięcie zębów, by nie okazać bólu, czyli wyparcie się samego siebie i identyfikacja z prześladowcą. W przeciwieństwie do dorosłego dziecko nie może sobie recytować z pamięci wierszy, by nie stracić rozumu."


( forumhumanitas.ipbhost.com/index.php?showtopic=423 )

[tapter]

Dokładnie o ten fragment mi chodziło.Gdy czytam podobne teksty chciałoby się krzyczec--NIE BIJCIE DZIECI. SZANUJCIE JE . Tyle jest dyskusji na temat czy dawac dziecku klapsa czy nie . A ja odkąd mam malutkiego synka ciągle płacze nad każdym skrzywdzonym dzieckiem. Ciągle mam przed oczami obraz w telewizji . Pijane małżeństwo wracające z imprezy nie dało rady dojsc do domu więc zasnęli na jakimś śmietniku , w połowie drogi do domu. Obok matki spało na betonie,przytulone do pleców matki , może z czteroletnie dziecko. Ciągle widze ten obraz i ciagle nie radze sobie z emocjami jakie we mnie wywołuje. Tak sobie czasami myśle ,że moje życie bendzie miało jakiś sens jeżeli pomoge choć kilku takim dzieciom. dużo mySle o założeniu rodziny zastępczej ale to odległa przyszłość. a na razie---SZANUJMY SWOJE DZIECI---

[log222]

Daliśmy radę z czym? Że jako dzieci nie palnęliśmy sobie w łeb i dożyliśmy
"dorosłości"?

[magnetx]

Ostatnio czytalem Raport Witolda:
www.polandpolska.org/dokumenty/witold/raport-witolda-1945.htm
Informacje z pierwszej reki, jak bylo w obozie.

Ktore przykre doswiadczenia sa "gorsze" to nie wiem, obu nie chcialbym przechodzic, ale niestety te jako DDA mam.

Pozdrawiam

[kajda28]

> Daliśmy radę z czym? Że jako dzieci nie palnęliśmy sobie w łeb i dożyliśmy
> "dorosłości"?

to samo mi przyszło do głowy;(
ja nie dałam rady, nie jestem wstanie stworzyć normalnego związku, to że nie
jestem alkoholiczką to tylko cud, żyje bo tak jest najprościej, zabicie się też
wymaga odwagi, podjęcia decyzji.

[magnetx]

Nie wiem czy dobrze sie wyraze, ale wydaje mi sie, ze do momentu uzyskania jako takiej doroslosci (2X lat) funkcjonowalem jakby odruchowo - mniej sie zastanawialem nad soba (aczkolwiek i tak niemalo). Wydaje mi sie ze jako dziecko uczylem sie "jak zyc" lub bylem przytlumiony cala ta sytuacja w domu i dopiero od niedawna jakos bardziej swiadomie patrze co sie ze mna faktycznie dzieje. I niestety, nauczone patologie sa mi w doroslym zyciu bezuzyteczne do zdrowego funkcjonowania. Tez mam takie przemyslenia, ze to "danie sobie rady za mlodu" to nie wyczyn tylko odruch przetrwania, ktory doprowadzil mnie do momentu, w ktorym musze i tak odrzucic to czego sie nauczylem, zeby nie ciagnac tego syfu za soba.

Pozdrawiam

[estutweh]

Ogladaliscie moze film Dark Water? Tam jest bohaterka, ktorej matka byla
alkoholiczka (jesli dobrze pamietam) i ja porzucila. Dorosla kobieta jest juz
dorosla, ma za soba nieudane malzenstwo i coreczke. Mimo szczescia posiadania
dziecka, bohaterka stale rozpamietuja swoja przeszlosc, ktorej wizje czesto ja
drecza. Bierze tabletki oczywiscie.