samotność w chorobie....

[bar221]

Wpadłam w doła, niby mam fajną rodzinę, pytają się o mnie, troszczą.
A ja...czasami mam tego dość, czuję się z tym podle..Znajomi, niby
chcę się z nimi spotkać, wyjść gdzieś ale proszę Boga, żeby nie
zadzwonii, bo chcę być w domu. Nawet nie czytam, Boże co się ze mną
dzieje,,,

[abakua]

Bar... tak to jest. Przecież wyleciałyśmy w kosmos i wylądowałyśmy
na innej planecie. Moi bliscy robią co mogą, też ciężko im się
przebić przez moje lęki, frustracje. Najefektowniejsze są napady
złości. Wydzieram się na podły los, na całe to leczenie. Pisałam Ci
już o moich dyskusjach z lekarzami...Wczoraj brałam piątą chemię i
błagałam lekarkę o odpuszczenie szóstej. Zapytałam bezczelnie, czy
kogokolwiek tym truciem wyleczyli, bo mam wrażenie, że to pic na
wodę. No może mądre to nie było,ale to też jedna z manifestacji
bezradności i samotności. Wierz mi, o niczym tak nie marzę, jak o
powrocie. Powrocie do normalnych, banalnych spraw, cieszenia się
byle czym...Jestem jedną z tych samotnych mrówek, które zgubiły
drogą do mrowiska. Codziennie myślę o sprawach ostatecznych, no do
cholery ile można?! Pewnie Cię nie pocieszyłam, ale pomyśl,że nie
jesteś sama. Są nas tysiące! I mamy tu swój klub.Ja zawsze mogę do
Ciebie napisać...Pozdrawiam

[antoinetka]

Dołączam się do Was dziewczyny. Jestem samotną mamą. Niedawno
uciekłam od męża psychopaty, który znęcał się nad nami na przeróżne
sposoby. Jest oskarżony o znęcanie nad rodziną. Myślałam, że gdy
uciekniemy od niego, nasze życie nabierze barw, będzie radosne i po
prostu normalne. Gdy wracałam z badań ze szppitala z wieściami ,,nie
jest dobrze" i\miałam ochotę wyć z rozpaczy. Nie wiedziałam z kim
mam podzielić się swoim bólem i strachem. Tak bardzo brakowało mi
tej osoby, która ze mną dźwignie ten ciężar. Owszem, mam kochających
rodziców piętro niżej, wspaniałych przyjaciół, ale....No właśnie,
jest to ALE :(

[debora1948]

,,,macie rację dziewczyny.Zalogowałam się na tym forum , bo nazwa
jego jest dość optymistyczna, myślałam,że będziemy sie wspierac w
przejsciu przez tę chorobę, traktować jak każdą inną,żyć
nadzieją,ze będzie dobrze,ale kiedy tak sobie poczytam to forum to
też mam mieszane uczucia( też łapie doła)choć na krótko Za 2 tyg.
idę pod nóż.N........, damy radę.pozdr.

[anita49-0]

Witajcie...jak dopada człowieka ciężka choroba,z którą walczy będąc
na straconej pozycji ,to dobrze jest mieć bliskich na których mozesz
liczyć,choc czsami w samotności płaczesz,,,
Ja walczę z chorobą od 2008 roku,i w zasadzie jestem z tym sama,mam
dwójkę dzieci w wieku szkolnym ,ale one chorobę postrzegaja
inaczej,nie mam nikogo bliskiego kto by zapytał tak z serca, co u
mnie....także cieszcie się że macie kochajacych rodziców na których
możecie liczyć,bo moja samotność jest dosłowna...pozdrawiam

[zielony_listek]

Kiedy moja mama chorowała, to forum bardzo mi pomogło. Nie tylko w
sensie merytorycznym (wiedza o ośrodkach, lekach, opiece itp.).
Wiedzialam, że tu są ludzie, którzy mnie rozumieją bo są w podobnej
sytuacji - rozumieją o co pytam, jak się czuję. Osoby z zewnątrz nie
zawsze wiedzą jak sie zachowac, chieliby ale nie wiedza jak, nie
chcą sprawic przykrości albo po prostu boja się, unikają pewnych
tematów.
Śmiertelnośc na forum, że tak powiem wprost, bywa dołujaca, ale
popatrzcie na to inaczej. To Wy bedziecie mogły pisac wątki - udało
mi się, wyniki sie poprawiły, jestem ZDROWA! To Wy dacie innym
nadzieję.
Przypadkiem w Moim Stylu trafiłam na artykuł o kobiecie, ktora
wyzdrowiała, a w międzyczasie urodziła dziecko, podana tez była
strona internetowa. Może to Was podniesie trochę na duchu, zagrzeje
do walki? Tu jest blog:
magdalenaprokopowicz.blog.onet.pl/

[betty-7]

Fajny i ciekawy blog tylko...nie wszyscy mają tyle szczęścia i siły
co p. Magdalena. Większość ludzi źle znosi chemnię, ja sama
koszmarnie (mdłości, półpasiec, zapalenie oskrzeli, straszne
osłabienie). W tej chorobie człowiek zawsze jest sam, ja pomimo
tego, że np. rozmawiałam ze znajomymi, z rodzicami etc. to w tym
samym czasie myslałam o czymś zupełnie innym, byłam w innym świecie.
Każdy jest wtedy sam ze swoim lękiem, przerażeniem, ze swoimi
myślami, zmęczeniem, bezradnością, poczuciem niesprawiedliwości.