Do tych co dali rade

[marek175]

Ludzie, ktorzy wyszli z raka (swojego lub najblizszych) czesto mowia, ze to
doswiadczenie calkowicie zmienilo ich spojrzenie na swiat. Czy ktos chcialy
podzielic sie szczegolami? Co dokladnie sie zmienilo? I jak?

I drugie pytanie. Nawet jesli leczenie jest pomyslne, o pelnym wyleczeniu
mozna mowic dopiero po 5 a nawet wiecej latach. Jak daliscie sobie rade z tym
czekaniem?

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Na temat spojrzenia na swiat troche tu rozmawialiśmy
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=37372&w=37635191
Jeśli chodzi o to czekanie... Moja mama jest 3,5 roku po chorobie, uważa że
jest wyleczona i że nie ma o czym mówić. Ja natomiast bardzo sie denerwuję
każdym objawem jej złego samopoczucia i od razu wydaje mi sie, że choroba
wróciła. Mama dosyć ciężkie skutki uboczne leczenia, wiec tak czy tak o
chorobie nie da się całkowicie zapomnieć.

[liina]

Mysle, ze nie nalezy czekac dnia, kiedy minie 5 lat od rozpoznania i przez te 5
lat zatruwac sobie zycie tym czekaniem. Poza tym trzeba sobie uswiadomic, ze
zycie i choroba bywaja nieobliczalne. Zdarza sie, ze choroba nie wraca 7 lat, a
w osmym roku wroci, a zdarza sie, ze wroci w 2 lata po leczeniu, a potem ktos
zyje jeszcze wiele lat. Mysle, ze nie ma do konca reguly i ze trzeba starac sie
oddalac mysli dot. statystyk i zalozyc, ze kazdy jest inny, ze kazdy ma inny
organizm, inny umsyl, inna wole wole walki oraz tysiace innych czynnikow, ktore
sa jeszcze nie do konca zbadane i ktorych zbadac sie nie da.
Najlepiej cieszyc sie kazda chwila obecenego zycia i nie czekac na jakis
konkretny termin, bo to moze zle na mozg dzialac. Czlowiek mysli:" Boze, obym
dotrwal do tych 5-iu lat, oby cos sie nie wrocilo przez te piec lat, bo potem
jak juz te 5 lat przetrwam, to bedzie ok.", a takie myslenie i tego typu
zalozenie moze byc zgubne dla podswiadomosci . Bojac sie , ze nie dotrwasz do
tej daty 5 lat, mozesz podswiadomie w ciagu tych 5-iu lat sprowadzic na siebie
chorobe, chocby w miesiac przed uplywem terminu 5 lat, bo im blizej bedzie tych
5-iu lat, tym strach sie bedzie wzmagal, ze juz tak malo do szczecia brakuje i
strach przed tym, ze jednak tego szczecia sie nie dotknie.
Takie myslenie, zwlaszcza dlugotrwale, moze bardzo zle dzialac na podswiadomosc.
Trzeba wyrzucic z glowy terminy i zalozyc, ze bedzie sie zylo dluzej niz 5 czy
20 lat. Trzeba wyjsc z zalozenia, ze w ogole nie wroci, a nie, ze czekam czy
wroci w ciagu 5-iu lat czy tez nie wroci.Czekajac na ten termin 5-iu lat
dopuszczacz automatycznie do mozgu mozliwosc powrotu choroby, a tego trzeba
unikac, bo to mozg kieruje cialem oraz systemem odpornosciowym i moze nim zle
pokierowac jesli mu na to pozwolisz i dasz droge wyboru, na ktorej strach bedzie
przewazal i w koncu moze wygrac.
Nie wiem czy zrozumiale przekazuje swoje przemyslenia. To co pisze, to tylko
moje obserwacje mojej mamy oraz osob chorych, ktore znam plus troche poczyatnych
ksiazek.
Trzymaj sie i nie czekaj na te 5 lat jak na wyrok uwolnienia od choroby czy tez
zakucia w jej kajdany.
Korzystaj z zycia, ktore pozostalo i nie mysl nad tym ile ci go pozostalo, bo i
tak tego nie wiesz, nawet jesli to ma byc 20 lat albo nawet jesli to ma byc
rok.O tym wie tylko Pan Bog.
Pozdrawiam serdecznie.

[saba30]

W 1997 swierdzono u mnie złośliwy nowotwór kości. Diagnoza spadła jak grom z
jasnego nieba bo miałam 22 lata i własnie rozpoczęłam studia na renomowanym
uniwersytecie w Niemczech. Początkowo wydaałło mi sie że wezmę jakiś urlop
dziekański na rok czy dwa i wróce... Szybko jednak zorientowałam sie że to już
nie możliwe - z łysą głową o dwóch kulach? Chemioterapia trwała prawie roka a ja
w tym czasie wymyślałam czym by się tu teraz zająć. Zdecydowałam się na studia
zaoczne w moim mieście i nie mogłam doczekać sie pażdziernika. Włosy już troszkę
odrosły - miałąm króciutkiego jeżyka. Wciąż chodziłam o dwóch kulach ale że
filia uczelni była bardzo mała nie przeszkadzało mi to w zajęciach - prawie nie
musiałam sie przemieszczać. Takim oto sposobem spotykałam sie z ludzmi ,
uczyłam się intensywnie (byłam już po chemii więc po woli zdążyłam nabrać sił) i
nie myślałam o chorobie. Tak minęły 4 lata, a ja w międzyczasie przeszłam drugą
operację (przewróciłam się u uszkodziłam chorą nogę) oraz rozpoczełam drugie
studia i to 100 km od domu!! Na poczatku jeżdzili ze mną rodzice, szybko jednak
przekonali sie że daje sobie rade sama (juz o jednej kuli) Tak oto dzięki Bogu
(głeboki wierzyłam ze to wszystko jego wola) udało mi się skończyć 2 atrakcyjne
kierunki studiów. .... Dzięki takiemu nastawieniu do życia BRAĆ WSZYSTKO CO
NAJLEPSZE, PODEJMOWAĆ SIĘ ZAJĘ KTÓRE LUBIE, A KTÓRE JESTEM W STANIE WYKONAĆ I
PRZEDE WSZYSTKIM CIESZYĆ SIĘ KAŻDYM DNIEM, KAŻDĄ CHWILĄ!!!!!!!!!!!!!

w 2003 wyszłam szczęsliwie za mąż a dziś mam cudowną 10 miesięczną córeczkę!!

Ile to już lat?... W tym roku bedzie 9 - nie do wiary!!! :))) Ale nie
zastanawiam sie na tym nie licze.

ZYJ DNIEM DZISIEJSZYM, KAZDYM PROMYKIEM SŁOŃCA!!!!!! BO JEST DZIŚ WŁAŚNIE DLA
CIEBIE!!!

[45-ka]

Witam serdecznie.
Tak , dałam radę!!
Właśnie dwa tygodnie temu minęło 8 lat jak pokonałam raka jajnika.
Pytasz jak sobie radziłam z tą ciągłą niepewnośćią..
No cóż, bywało róznie.
Było obsesyjne doszukiwanie się w każdym pobolewaniu , przerzutów..
Było sprawdzanie po kilka razy pachwinowych i nie tylko, węzłów chłonnych.
Były gorące modlitwy proszące Boga o czas na wychowanie dzieci.
I ten obłędny strach już na tydzień przed planowaną kontrolną wizytą w IO.
Teraz moge powiedzić DAŁAM RADĘ, ale wiem że miałam dobrego strażnika w osobie
tego na górze.
Serdecznie pozdrawiam wszystkich i życzę dużo optymizmu i wiary , że się uda. Musi!!

[liina]

Gratuluje!

[374.4w]

tak zmieniło, napiszę jutro

[mariolkax]

6 lat będzie w październiku.Rak tarczyce.
Zostały blizny wspomnienia i fatalna niedoczynność przytarczyc.
Ale cóż cierpienie uszlachetnia.
Świat jest piekny ,kazdy dzień,ciesz się tym co masz dziś i żyj tak jakby jutra
miało niebyć.
To jest moja dewiza życiowa.
DAŁAM RADE I DALEJ TEŻ SOBIE PORADZE.

[yxmena]

Dałam radę!!!To już 4 lata - za kilka dni urodzę swoją pierwszą dzidzię.Byłam
załamana na początku gdy się dowiedziałam,potem był marazm i wszystko na nie,w
czasie chemioterapii zamknęłam się w sobie,nie chciałam żyć.Boże - jak pomyślę
o tym wszystkim dziś to...a potem spotkałam cudownego,mądrego księdza,który
pomógł mi odnależć Boga i sens życia,a potem spotkałam tego jednego jedynego
mężczyznę i od tamtej pory jest cudownie.Warto walczyć - to wiem na pewno.Z
rakiem można wygrać!!!

[saba30]

I co? jest juz dzidzia???????? Bo moja ma juz 10 m-cy :))))