drobnokomórkowy rak płuc - jak ropoznać przerzuty

[katerina05]

Kochani, mój tata (64l) leczy się od 1,5-roku. Jest po chemii i radioterapii.
Radioterapię zakończył w marcu. Zdjęcie rtg po ostatnim leczeniu nie wykazało
nic konkretnego, jakies zwapnienia prawdopodobnie po rtg. Lekarz prowdzący
zlecił TK dopiero na wrzesień.Czekamy na wyniki. Tata cierpi na bóle przewody
pokarmowego (przełyk), lewej strony płuca (tam gdzie stwierdzono nowotór) i
bardzo często mu się odbija. Stracił apetyt. Czy te dolegliwości mogą
oznaczać przerzuty do innych organów (np. wątroby)? Jeśli wiecie coś na ten
temat to proszę napiszcie, bo lekarka taty niechętnie odpowiada na pytania i
zbywa wszystko uśmiechem.
Pozdrawiam, Katarzyna

[mamamarysi]

Na waszym miejscu tomografię zrobiłabym prywatnie, byle szybciej. Tak dla
świętego spokoju, tym bardziej, że tata źle się czuje , stracił apetyt itp
pozdrawiam

[ila222]

mozna zrobic usg jamy brzusznej.

[estelka1]

Kasiu, tak jak radzi Majka niech tata jak najszybciej zrobi tomografię, albo
choćby USG jamy brzusznej, nawet jeśli miałoby to być prywatnie. Musicie zyskać
pewność, że nic złego się nie dzieje. A te dolegliwości,z którymi boryka się
Twój tato, nie muszą oznaczać nic złego. Przełyk został poparzony przy
radioterapii, żołądek też przy tym mocno ucierpiał. Moja mama też miała z tym
problemy i chociaz miesiąc wcześniej niż Twój tata skończyła chemię i
radioterapię, jeszcze miewa podobne dolegliwości. Lekarka, która prowadziła u
mamy radioterapię mówiła, iż organizm po takim leczeniu potrzebuje roku, a
nawet i więcej żeby dojść do siebie. Nie mniej mama przy jakichkolwiek
problemach ma się kontaktować z nią, czy lekarzem prowadzącym chemię, bo ryzyko
nawrotu "drobnokomórkowca" jest bardzo duże. A przy okazji, na problemy z
przełykiem mama pije siemię lniane, żołądek zaś ratuje Ranigastem. Pozdrawiam
serdecznie, Agnieszka

drobnokomórkowy rak płuc - do estelka1

[katerina05]

Agnieszko, bardzo dziękuję za odpowiedź.
Tata zrobił TK no i wyszło to czego się obawialiśmy - przerzuty na wątrobę. Czy
jest jeszcze nadzieja, żeby z tego wyjść? Jeszcze nie wiem co zaleci lekarz,
ale mam nadzieję, że będą tatę leczyć dalej.
Czy Twoja mama też ma drobnokomurkowego raka płuc?
Pozdrawiam, Kasia

[mamamarysi]

Gdzie leczy się Twój tata? i jak wyglądają te przerzuty na wątrobie - czy
ognisk zapalnych jest mało czy nie?
pozdrawiam

[katerina05]

Mój tata leczy się w Bydgoszczy. Nie wiem ile jest tych ognisk, bo nie mieszkam
z rodzicami i nie widziałam wyników badań. U rodziców będę w sobotę więc w
poniedziałek będę mogła Ci odpowiedzieć na pytanie. Tata był u lekarza na
konsultacji i ustalono, że 10.10. zaczną podawać chemię. Mam nadzieję, że to na
jakiś czas zatrzyma chorobę, bo w wyleczenie pomału przestaję wierzyć.
Pozdrawiam,
Kasia

[katerina05]

Szukając odpowiedzi na pytania związane z nowotworem płuc trafiłam na Twój
post, z którego dowiedziałam się, że Twój tata zmarł. Bardzo mi przykro...Im
dłużej mój tata choruje tym coraz bardziej tracę nadzieję na wyleczenie, ale
chciałabym zrobić wszystko co się da żeby te ostatnie miesiące życia nie były
dla niego cierpieniem. Przed chwilą dzwoniła moja mama, że tata mama wymioty -
prawdopodonie niezwiązane z jedzeniem (woda chyba z żółcią). Czy to może mieć
związek z przerzutem na wątrobę? Czy Twój tata brał jakieś leki na tą wątrobę
(mojemu dokuczają ciągłe odbijania), albo stosował jakąś dietę? Onkolog w
szpitalu zalecił chemię, więc 10.10. tata stawi się na oddział.
Pozdrawiam,
Kasia

[estelka1]

Kasiu, to jest bardzo trudne pytanie, czy Twój tata z tego wyjdzie. Nadzieję
trzeba mieć, bo bez niej walka z chorobą nie ma sensu. Nie wiem, w jakiej
kondycji jest Twój tato, ale myślę sobie, że będą go leczyć dalej. Od chemii i
naświetlań minęło już pół roku, organizm na pewno trochę się zregenerował i
będzie miał siłę, żeby przetrwać kolejną chemię - bo obawiam się, że bez niej
się nie obejdzie. Dobrze byłoby porobić tacie próby wątrobowe, żeby sprawdzić
jej wydolność, bo niestety wątroba, szpik kostny i nerki najbardziej dostają w
kość podczas chemioterapii. Kasiu trzymam za Was kciuki, tak bym chciała, żeby
się udało Twojemu tacie. Pytałaś o moją mamę - ona też ma drobnokomórkowego
raka płuc. W tej chwili jest dobrze. Wizyty kontrolne ma wyznaczone na
grudzień. Niedawno mama (niespełna miesiąc temu) była na przyśpieszonej
kontroli, bo bardzo bolała ją głowa. TK nic złego nie wykazała. Wyniki krwi,
może nie są idealne, ale systematycznie, choć po trochu się poprawiają. Nie
mniej cały czas drżę, żeby nie było nawrotu, albo przerzutów. Pozdrawiam
serdecznie, Agnieszka

[katerina05]

Agnieszko,
jestem w otyle trudnej sytuacji, że nie mieszkam z rodzicami tylko w innym
mieście. Jesteśmy w stałym kontrakcie telefonicznym i co 3 tygodnie jeżdżę do
rodziców. Wczoraj tata mi powiedział, że lekarz podjął decyzję o chemii. Zaczną
10 października - mam nadzieję, że to nie jest zapóźno. Chciałabym Cię zapytać
czy Twoja mama stosuje jakąś dietę? Wydaje mi się, że przy chorej wątrobie tata
nie powinien jeść wszystkiego. Tata pije siemie i dostaje jakieś leki na
żołądek ale przyznam szczerze, że niewiele to pomaga na te dolegliowści
popromienne. Teraz lekarz mu przepisał Tramal. Powiem mamie o tych próbach
wątrobowych, bo rzeczywiście warto je zrobić. Agnieszko, napisz mi proszę kiedy
zdiagnozowano Twoją mamę i jakiej wielkości były te zmiany na płucach. U mojego
taty rozpoznano nowotwór w maju 2005 ok. 2x3 cm. Chemię podali mu znacznie
później bo przymierzali się do operacji (3 razy ją przekładali z różnych
przyczyn). Bardzo dziękuję Ci za słowa pocieszenia,
pozdrawiam, Kasia

[estelka1]

Kasiu, u mojej mamy wykryto raka pod koniec lipca ubiegłego roku. Trafiła do
szpitala z powodu dolegliwości sercowych i przy okazji rutynowego
prześwietlenia płuc wyszło, że coś jest nie tak. Po 6 dniach, jak podleczyli
serce, wyszła do domu, a tydzień później musiała stawić się w Szczecinie w
szpitalu "płucnym". Przyszła do szpitala w czwartek, a w poniedziałek miała już
diagnozę i od razu dostała chemię. Nikt nie rozważał operacji, bo przy
drobnokomórkowym raku płuc z reguły się jej nie stosuje, nawet jeśli rak jest
ograniczony do jednego miejsca. Prawdę Ci powiem, że nie wiem, jakie duże
zmiany w płucach miała mama. Uciekło mi to jakoś. Musiałabym przy okazji
zajrzeć do wypisów ze szpitala. Pod koniec października mama skończyła chemię
(4 cykle), po miesiącu, który dostała na "dojście do siebie" rozpoczęła
radioterapię: 27 naświetlań klatki piersiowej i niemal od razu (miała z 10 dni
przerwy z powodu infekcji) profilaktyczne 12 naświetlań głowy. Od połowy lutego
walczy z powikłaniami. A bywało ciężko: częściowa utrata słuchu w jednym uchu,
dwa razy straciła przytomność, przyplątało się w pewnym momencie brzydkie
zapalenie oskrzeli, czy wreszcie ostatnio bóle głowy. W tej chwili jest nieźle.
Mama jest wprawdzie słabsza niż przed wykryciem choroby (męczy ją wchodzenie po
schodach i stanie w jednym miejscu), ale funkcjonuje prawie tak samo. W domu
robi wszystko, niemal codziennie dłubie na działce, dużo z tatą i z moją córką
chodzą na spacery, czy tak jak teraz na grzyby. DOlegliwości żołądkowe coraz
mniej dokuczają, więc nie stosuje żadnych diet. Je sporo warzyw i owoców.
Jakbyś miała jakieś pytania, pisz, czy tu na forum, czy na priva. Pozdrawiam
bardzo serdecznie, Agnieszka

Drobnokomórkowy rak płuc

[omomo]

Drobnokomórkowy-ludzie nie oszukujcie siebie i innych na tego raka nie ma
ratunku niestety i ja na dzień dzisiejszy gdybym miała chorgo obok siebie
zrobiłabym wszystko aby przestał się katować chemią i radioterapią a zaczął
cieszyć się ostnimi chwilami życia.Wiem taka prawda boli ale tak niestety z tym
rakiem jest.Kwesia m-cy...zależy od organizmu.Wyleczeń w statystyce brak.

[mamamarysi]

Mój Tata miał duzo ognisk zapalnych, praktycznie całą wątrobę miał zajętą.
Szybko pojawiła się żółtaczka, duże osłabienie i zmęczenie, czkawka, odbijanie,
zupełny brak apetrytu. Jeśli chodzi o chemię - Tata był ponoć "na granicy
kwalifikacji" - ale ją dostawał - 3 cykle, które nie zmniejszyły guza tylko
rozwaliły krew i szpik. Ten rak dobrze reaguje na chemię, ale pod warunkiem, że
nie ma przerzutów..ale wszystko się może zdarzyć, trzeba wierzyć w to.
Tramal Tata teź brał, ale krótko i mało, na szczęście nie miał mocnych bóli. Co
do diety - zawsze rodzice odżywiali się b. zdrowo, w czasie choroby równieź.
ale kiedy w czasie chemii w ogóle nie chciał jeść - mama robiła mu to na co
miał ochotę, a miał ochotę głównie na pomidorową albo ogórkową. Pił dużo soków -
chemia zmieniałamu smaki i tak na początku w czasie 1 chemii pił tylko sok
winogronowy i jadł winogrona. W czasie 2 chemii nie mógł nawet na to patrzeć -
pił sok sliwkowy, pomidorowy...Potem tylko brzoskwiniowy...
Co do Bydgoszczy - nie znam tam nikogo, jesli chodzi o W-wę mogłabym coś
doradzić.
My Tatę wzmacnialiśmy też różnymi dodatkowymi preparatami - wydaje nam się, że
dzięki nim Tata niemal do końca miał trochę więcej sił...Jeśli masz jakieś
pytania -pytaj.
I cieszcie się każdą chwilą, każdym dniem.

Jeśli masz jakieś pytania - pytaj, pisz na priv. albo tu....
majka

[mamamarysi]

dietę w załaczniku wysłałam Ci na priv
pozdr.

[estelka1]

Po co piszesz takie "mądrości" ? Masz świadomość, że robisz ludziom wielką
krzywdę? Postów z tego forum nie czytają tylko członkowie rodzin osób chorych
na raka, ale także i sami chorzy. Ja dawno przyjęłam do wiadomości, iż
drobnokmórkowy rak płuc, jest jednym z najbardziej podstępnych, że szanse na 5 -
letnie przeżycie chorego sięgają zaledwie 5-10%, ale nie przeszkadza mi to
wierzyć, że mojej mamie się uda. Dla mnie każdy dzień jej życia jest podwójnie
ważny i cenny, bo tych dni jest coraz mniej (i to nie tylko z powodu raka, ale
i z racji wieku też). Wiem, że gdyby mama nie katowała się chemią i
naświetlaniami, już dzisiaj by nie żyła. Poddanie się leczeniu było JEJ decyzją
i szanuję ją tak samo, jak uszanowałabym mamy decyzję o zaprzestaniu leczenia,
nieważne, jak bardzo by ona mnie zabolała.
A do Ciebie mam prośbę, pomyśl kilka razy, zanim napiszesz coś tak
bezwzględnego, jak w tym poście, czy w drugim wątku na temat tego raka. No
chyba, że jesteś zwyczajnie podła... ale staram się tak o Tobie nie myśleć.

[k1k2]

pierwszy raz pisze tu na forum... Tata mojego meza (a wiec i moj 'Tata') zmarl
w zeszylm roku na drobnokomorkowego raka pluc, przebieg podobny jak u taty
mamaymarysi i dlatego rozumiem skad sie wziely jej slowa... niedelikatne, ale
sadze ze nie plynace z podlosci, lecz z wlasnego bolu.

gdy tylo sie dowiedzielismy o guzach znalezionych w plucach Taty, bardzo
zaniepokojeni natychmiast przyjechalismy do Niego (mieszkamy za granica).
jeszcze przed diagnoza. diagnoze uslyszelismy doslownie zaraz po dojechaniu do
domu z lotniska...

od tego czasu do Jego smierci minely 3 tygodnie. nawet chemii nie zdazyl dostac.

Kazdy dzien byl cenny. Jestem ogromnie wdzieczna mojej terapeutce ktora, z
pewnymi oporami, gdy zwierzalam sie jej ze zmarwtienia z powodu guzow i
niepewnosci, powiedziala "byc moze macie BARDZO malo czasu". "...byc moze nawet
tylko tygodnie. nie czekaj."

to nie znaczy ze nikt nie ma szansy. dla niektorych jest szansa i dlatego
trzeba dokonywac wyboru biorac pod uwage i powage choroby, i nadzieje. mysle -
zgaduje tylko - ze mamamarysi chciala ostrzec przed spedzeniem calego tego
czasu na bieganiu za lekami, za ratunkiem. W pewnym sensie trzeba brac pod
uwage dwie mozliwosci, zeby potem nie zalowac jak sie spedzilo ten czas.

[estelka1]

To nie mamamarysi napisała słowa, które mnie tak bardzo wzburzyły, tylko omomo -
która pojawiła się, napisała dwa przykre posty w dwóch wątkach i zniknęła. Maja
(mamamarysi) mimo choroby taty, u którego rak miał bardzo szybki i ciężki
przebieg, wspierała i wspiera mnie w tym, co ja przeżywam z powodu tego raka u
mojej mamy. A muszę dodać, że przez te 17 miesięcy, które mama żyje z tą
chorobą, jest całkiem znośnie. Nie mniej mam świadomość potężnego zagrożenia,
jakie dla życia mamy niesie to choróbsko. Wiem jak źle to wszystko wygląda w
statystykach, ale dopóki mama żyje i chce żyć, nie tracę nadziei, że będzie
jedną z tych, która mimo raka przeżyje wiele lat. Dodam przy tym, że mama ma
świadomość, iż ta choroba nie jest uleczalna i będzie towarzyszyć jej już
zawsze. Mama wie jednak również to, iż można tego raka uśpić na jakiś czas,
więc walczy o jak najdłuższy czas cofnięcia się choroby. I podkreślam jeszcze
raz, gdyby w lipcu ubiegłego roku mama nie podjęła dezycji o leczeniu, ciężkim,
pełnym powikłań i zagrożeń, dziś na pewno by nie żyła. A tak nie dość, że żyje,
to funkcjonuje tak jak przed chorobą. Jest tylko ociupinę słabsza, ale nie
przeszkadza jej to pracować na działce, robić wszystko w domu itd. Nie wiem,
ile taki stan jeszcze potrwa, ale wierzę, że długo. Pozdrawiam Cię bardzo
serdecznie. Agnieszka

[k1k2]

estelka1, moze wlasnie Twoja Mama bedzie ta osoba ktorej sie uda! Calkowicie
sie z Toba zgadzam ze chemia daje wlasnie te szanse.

Pozdrawiam,
k1k2

[katerina05]

Bardzo bym chciała, żeby Mamie Estelki1 sie udało. Jak do tej
pory "drobnokomórkowy" zabiera wszystkich o którch słyszałam, że chorują, a
jednak wierzę że komuś musi się udać, jeśli ma dość siły by walczyć i są przy
nim dobrzy lekarze. Pozdrawiam i życze wiele szczęścia.