annubis74
14.07.10, 14:32
Odszedł mój przyjaciel z lat szkolnych, moja młodzieńcza miłość...
Nie wiem jak to powiedzieć, jak to wyrazić... Nasze drogi się
rozeszły i od kilku lat nasz kontakt był przypadkowy, ale zostały w
nas ciepłe uczucia, wspomnienia i szczerze mówiąć miałam nadzieję,
że "jeszcze zdążymy w dżungli ludzkości siebie odnaleźć..." i
pogadać tak jak kiedyś od serca.
Miał zaledwie 38 lat, nie wiem co się stało... Żył z pasją i tego co
robił w życiu wystarczyłoby do obdzielenia kilku osób.
Kojarzy mi się z niezliczonymi spacerami po miejscach nieodkrytych,
książkami, które razem czytaliśmy, muzyką, której słuchaliśmy. Z
niezliczonymi rozmowami do rana... Myślę że miał niesamowity wpływ
na mnie, miał w sobie siłę, charyzmę, czułość. pamiętam, że dla mnie
była to miłość od pierwszego wejrzenia, choć akurat natura poskąpiła
mu urody. Ale przez dość brzydką powierzchowność przeświecało
wewnętrzne światło...
Wczoraj dowiedziałam się przypadkiem, ale mam wrazenie, ze los tak
pokierował moimi krokami, abym się dowiedziała... Myślałam że mojego
serca już nic nie jest w stanie poruszyć... Mam poczucie, że oto
kolejny raz śmierć się myli i wskazuje nie tego co trzeba, że nasze
życie to rosyjska ruletka, że odchodzą ci, kórzy jeszcze długo
powinni być tu na ziemi i wnosić dobro w życie innych.
Taki był A. Mam nadzieję, że na rajskich wrzosowiskach odnajdziesz
spokój. [*].
