jak dalej zyc

[dragica]

17 miesiecy temu stracilam synka, 35tc. 7 miesiecy temu-ciazw w 12tc. moje
malzenstwo sie rozpada/rozpadlo...proby rozmowy, negocjacje nic nie daly. po
stracie dwoch ciaz miedyz nami nic nie jest jak trzeba. po popronieniu
zaczelz sie moje problemy ze zdrowiem-a wlasciwie hipochondria...bralam
seroxat, nie ma jakiegos efektu. czuje sie satrasznie osamtoniona.jak
zrozumiec swiat po tzm wszytskim...mam 27 lat a czuje sie jak starzec.

[dragica]

ja rozumiem, ze zaloba ma swoje etapz...przeszlam etap obwiniania siebie,
inncyh, pogodzilam sie z tym, ze moich dzieci nie ma. teoretycznie moge miec
dziecko, jestem zdrowa, po setkach badan nie znaleziono niczego nienormalnego u
mnie. przeszlam etap, gdy chcialam kazdemu mowic o tym, gdz budzilam sie
kazdego dnia i myslalam tzlko o tym.mniej wiecej normalnie funkcjonuje,
ale...to ale...nie wiem co dalej, jak dalej. oparcia nie mam w nikim, ludzie
unikaja takich rozmow, nie wiedza co pwoiedziec. nie mieszkam w poslce, co
jeszcze bardziej utrudnia sytuacje, bo rodzina meza wini mnie za wszytsko - zaa
strate dzieci. boje sie. boje sie, ze kazda ciaza tak sie skonczy ( z porodu,
cc, mam straszna traume, traume ze szpitala, przez lekarz, ktorz mnie
traktowali conajmniej instrumentalnie, z calego okresu po operacji), boje sie
po prostu yzc. jak isc teraz dalej, sczegolnie, ze najpewniej moje malzenstwo
sie ksonczylo....

[Gość: gość bb]

Nie możesz siebie obwiniać za to co się stało.Myślę że to mąż nie dorósł do roli
męża skoro zostawił cię w takim momencie.Jesteś jeszcze młoda i całe życie przed
tobą.A rodziną męża nie przejmuj się ,najwidoczniej nie zaakceptowali cię od
początku i stąd szukanie winy w tobie.Odpuść sobie ich bo nawet jakby cokolwiek
się zmieniło oni i tak błędów w synu nie będą widzieli.Zyczę ci wiele jeszcze
szczęścia w twoim życiu...napewno je znajdziesz.Jak będziesz chciała porozmawiać
,podam ci moje gg...napisz ,ja chętnie cię wysłucham.W moim życiu też było
nieciekawie...doszła żałoba i wogóle.W każdym bądż razie trzymaj się i nie poddawaj.

[dragica]

odezwij sie...gg

[achulka1]

bardzo mi przykro jak czytam o stracie dziecka.
śmierć jest niestety częścią życia...naszego osieroconych rodziców też...
niestety wiem co przeżywasz...
mi osobiście pomogła grupa wsparcia rodzicó postracie.
może w Twoim mieście też jest taka grupa.
czy zaglądałaś juz na forum strata dziecka-chore dziecko? lub na stronę"
dlaczego"?
jeżeli chciałabyś pogadać- to proszę napisz na prv.
trzymaj się ciepło.. w ten zimny czas..