nikt tego nie rozumie... potrzebuję więcej czasu..

[kam.mar]

Moja mama zmarła prawie siedem tygodni temu. I zauważyłam, że te
osoby, które na początku rozumiały mój ból i dawały mi wsparcie,
teraz wymagają ode mnie, żebym JUŻ się pozbierała, JUŻ przestała
opowiadać o tym, jak się czuję w związku z żałobą po mamie... Tak,
jakby oczekiwali, że JUŻ przestanę ich męczyć tym trudnym tematem...
pozbieram się i wrócę do normy- czyli będe bardzo silną osobą... A
ja potrzebuję dużo czasu i dużo rozmów o śmierci, o traceniu
bliskich, o bólu jaki się z tym wiąże...Bez takich rozmów chyba bym
nie wytrzymała tego wszystkiego... Czy Wam też brakuje osób, z
którymi można rozmawiać? Które potrafią wytrzymać rozmowę o
umieraniu i samotności i pustym miejscu które zostaje po kochanej
osobie i o strasznym samopoczuciu, które towarzyszy żałobie?

[edzia764]

Doskonale rozumiem Twoją sytuację! Już niejednokrotnie pisałam o
moich przeżyciach. Zarówno po stracie Mamusi (15 lat) jak i Tatusia
(3 lata) przeżywałam ciężkie chwile, jednak wśród grona znajomych
znalazłam kilka osób, które umiały uszanować moje zachowanie,
wysłuchiwać moich odczuć... my musimy mieć możliwość "wyrzucić" ze
swego wnętrza to co nas boli, tęsknotę, ból postracie naszych
ukochanych. Mimo,że upłynęło dość czasu nie mogę zapomnieć o moich
Rodzicach. Często wracają tamte chwile, nadal oceniam negatywnie
tych, którzy mnie nie rozumieli, których komentarze denerwowały mnie
i pogarszały moje samopoczucie. Powinni przeczytać słowa, które
kiedyś znalazłam. Cytat adekwatny do sytuacji " bólu nie da się
okpić, zapomnieć, trzeba go przeżyć w pełni świadomie i w całej jego
ostrości...." życzę Ci dużo wytrwałości...

[lawendowakobieta]

Doskonale Cię rozumiem...Mój Tata zmarł nagle, zawał serca dwa
miesiące temu.Mama zmarła 6 lat temu.Każdy kto kochał wie co to
znaczy i jak trudno to przeżyć, więc straty nie będę
opisywać.Rodzice zawsze mieli duże grono znajomych ,Tata był duszą
towarzystwa z ogromnym poczuciem humoru, imieniny wyprawiane w
licznym gronie ,wizyty znajomych , wspólne wyjazdy itp.
To co chcę opisać dotyczy zachowań ludzi wobec nas , kiedy żył Tata
oraz obecnie , kiedy zmarli obydwoje Rodzice.
Przyjaciół poznaj się w biedzie ...to prawda.Część osób odsuwa się ,
czasami mam wrażenie ,że po prostu nie wie jak się zachować albo
jest im niezręcznie w tej sytuacji.
Po śmierci Mamy w naszym domu zamilkł telefon, tak naprawdę
pozostała garstka Taty sprawdzonych przyjaciół.Póżniej część osób
powróciła, zaczęto nas zapraszać itp, ale chyba po ok roku.Czasami
miałam wrażenie,że może myślą że żałoba czy śmierć jest zarażliwa.
Niektóre znajomości Rodziców ,,odrodziły się,, wówczas gdy np jeden
z partnerów zaprzyjażnionego małżeństwa zmarł.Po śmierci własnego
męża ,Rodziców przyjaciółka , przyznała się ,że wtedy nie wiedziała
jak się zachować i podświadomie myślała,że jej taka starta nigdy nie
spotka.
Na pogrzebie Taty było pełno znajomych osób , bardzo to
przeżywających i wierzę,że szczerze.
Póżniej przyszły Święta Bożego Narodzenia..i dziwne z życzeniami
zadzwoniła tylko nieliczna garstka przyjaciół.Ja , tak jak wcześniej
zawsze robiliśmy z Tatą wysłałam kartki z życzeniami do wszystkich.
Podczas tych trudnych chwil ,zawsze mogłam liczyć i wygadać się
mojej wieloletniej przyjaciółce i mężowi.
Nie epatowałam żałobą, nie opwiadam o śmierci , staram się żyć
normalnie.Nie mam do nikogo żalu, czasami jestem tylko niemile
zaskoczona.
Jak np tym,że serdeczni przyjaciele jako jedynych nie zaprosili nas
na Kolację , argumentując do męża ,że mamy żałobe.Albo siostra
Męża życzy mi wesołych i radosnych Świąt Bożego Narodzenia...nie
wiem czy to spontaniczność w słowach czy bezmyślność.
Dlatego,życzę Ci samych oddanych przyjaciół,którzy w tych trudnych
chwilach chcą dzielić Twój smutek i szczerze z Tobą rozmawiać.
A z tymi ,którzy chcą,żebyś JUŻ BYŁA NORMALNA I ŻYŁA NORMALNIE jak
przedtem....może nie warto na tematy rozmawiać.
Pozdrawiam.

[protozoa]

Posłuchaj jak to wygląda z drugiej strony. Ludzie sie boją bo nie
wiedzą jak ich, nawet najszczersze intencje, zostaną przyjete.
Nie wiedzą czy osoba, której zmarł ktos bliski chce o tym mówic czy
pozostać sama. Czy przyjmie śmierć jako naturalna, choc bardzo
przykrą, kolej rzeczy czy też pogrąży się w rozpaczy.
Ludzie różnie reaguja na śmierć i róznie przeżywają żałobę.
Gdy zmarła moja teściowa ( spodziewalismy sie śmierci) w czasie
między zgonem a pogrzebem poszlismy z mężem do kina. Nie na komedię,
ale normalny film. Mąż tylko na pogrzebie był ubrany na czarno. Na
co dzień nie nosił żadnych widocznych odznak żałoby. Fotografia
teściowej jest na jego biurku. Chodzimy na cmentarz, wsppominamy, ze
mama to to mama to tamto. Na pierwsze święta po Jej smierci mąż
wziął dyżur ( zawze spędzalismy je w duzym gronie).
Moja przyjaciółka po śmierci matki przez rok chodziła ubrana na
czarno. W domu panował grobowy nastrój. Jej 5 potem 6 letniej
córeczce odmówiono wyprawienia urodzin ( jako jedynej w przedszkolu).
Święta spędzano głównie na cmentarzu .
Ludzie powoli się odsuwali, bo taka jest kolej rzeczy. Człowiek żyje
tak długo jak długo się o nim pamieta, a pamięć można wyrazać w
różny sposób .
Uważasz, że ludzie traktuja śmierć i żałobe jak chorobę zakaxną?Byc
może, ale tak samo postepuja gdy zachoruje ktos na ciężką
nieuleczalną chorobę np. na nowotwór. I często robia to także tzw.
osoby bliskie.

[lawendowakobieta]

Protoza , zgadzam się z Tobą w 100%.Tylko widzisz , moje zachowanie
jest bardzo zbliżone do postępowania Twojego męża.Dlatego
napisałam,że nnie epatuje żałobą .Czy wiem, jak wygląda zachowanie
przy nowotworze?Znam to z autosji .Moja mama zmarła na raka po 3
miesiącach choroby w wieku 52 lat.Ale to nie miejce na takie
porównania i nie o to w tym wątku chodzi.
Moja przyjaciółka ,która była przy mnie wówczas i jest teraz
powiedziała badzo prosto,,Zawsze możemy porozmaiać lub pomilczeć
powiedz tylko czego oczekujesz,,
I po to ma się przyjaciół min.I dlatego też w takich chwilach
poznaje się na kim można polegać.
Więc myślę,że z drugiej strony wystarczy się poprostu zapytać ,
czego dana osoba potrzebuje?

[kall3]

Odczuwam to samo. Ja niestety nie znalazłam w swoim otoczeniu osób, które
chciałyby rozmawiać o ostatniej fazie zycia, o odchodzeniu, cierpieniu.... gdy
podejmowałam temat zazwyczaj mówiły "nie przejmuj sie, dobrze będzie".. itp.
Bardzo mnie to denerwowało i zniechęcało do rozmów z innymi. A ja chciałam mówic
o tym, co czułam. O tym, ze boję się, ze nie wiem jak to będzie, że to wszystko
jest takie trudne...

[mamalgosia]

Poruszyłaś bardzo ważną rzecz. Ludziom starcza cierpliwości na
współczucie tylko prtzez jakiś czas. W początkowej fazie żałoby
bywa, że są bardzo blisko, służą pomocą, wsparciem, dodawaniem
otuchy. To bardzo, bardzo ważne. Ale potem wracają do swoich spraw
(czemu trudno sie dziwić, sami tak robimy wobec nieszczęść innych
ludzi, prawda?). A ból pozostaje ten sam, tylko jakby odbiera się
prawo do okazywania go. A po jeszcze kolejnej porcji czasu - odbiera
się nawet prawo do odczuwania go. Ze to już za długo, że w ogóle
nieproporcjonalne, że przeciez jest tyle rzeczy, z których można się
cieszyć...

[issy25]

Moja Mama zmarla trzy tygodnie temu, a u mnie telefon jak zepsuty. Ciężko tak
samemu być z wlasnymi myślami i bólem. Tak strasznie potrzebuje z kimś
porozmawiać, wyplakać sie po raz kolejny, wykrzyczeć ten ból i strach. Tylko nie
mam z kim. Wszyscy starają się być dzielni, nie plakać, a ja bardzo potrzebuję
tych lez.
Przecież to dopiero trzy tygodnie, przecież jeszcze mam prawo do placzu...

do issy25

[kam.mar]

Pewnie, że masz prawo do płaczu.W naszej tradycji (kulturowej i
religijnej), przez rok po śmierci bliskiej osoby mamy prawo płakać,
być w żałobie. Nie wiem, czy pisanie na forum pomaga Tobie trochę
się wypłakać, mam nadzieję, że tak...

[ma.ria]

Rozumiem Cię wiem co czujesz i jak to przeżywasz.Moja Mamusia
zmarła 20 lipca 2007 roku. Ja z dnia na dzień cierpie mocniej i ból
nie goi moich ran.A ludzie mówią czas pomoże Tobie stanąć na nogi i
musisz normalnie funkcjonować bo musisz żyć!!!!!!!!!!!!!!!! Nic nie
musze bo oni nie są w mojej skórze nie wiedzą jak to jest gdy nagle
odchodzi ktoś kto był dla Ciebie wszystkim!!!!!!!!!!..... Nie
wiedzą jak ranią wspomnienia nie wiedzą jak strasznie boli gdy
wchodzisz do pustego domu i już nikt Cię nie wita tak serdecznie i
szczerze jak MAMA nic nie wiedzą i nie rozumieją i nie czują tego
co my. Ale niestety tak już jest i obojętnie co nie powiesz czy
zrobisz oni i tak będą mówić otrząśnij sie już ... albo jak długo
tak będziesz się zachowywać...?????? Ja odpowiadam na zawsze bo już
nie będe nigdy tą samą osobą część mnie umarła gdy odeszła moja
MAMUSIA!!!!!!!!!!!!!!!! I czy minie rok trzy,dziesięć ja nigdy się
z tym nie pogodze nigdy!!!!!!!!!!!!

[monique1111]

a mi każdy się pyta jak się czujesz? a jak powinnam? Straciłam Męża którego
naprawdę kochałam chyba nigdy tak nikogo nie pokocham . był moim wielkim
szczęściem i radością. Odebrał sobie życie. zostawił mnie, samą jak mam żyć?
staram się żyć normalnie czasami się to udaję ale nie zawsze . Wierze że jest
przy mnie i że się mną opiekuje a także wierze że się kiedyś spotkamy tam na
Górze. Tęsknię bardzo mocno. Czasami myślę że po prostu gdzieś wyjechał i czekam
na jego powrót. chyba długo będę czekać. Każdy mi powtarza "jesteś młoda ułożysz
sobie życie"(mam 23 lata) ale ja chce mojego męża

[digirec]

..........Pewnie, że masz prawo do płaczu.W naszej tradycji
(kulturowej i
religijnej), przez rok po śmierci bliskiej osoby mamy prawo płakać,
być w żałobie.......
a co potem jak mija rok...popełniamy przestepstwo?
nie zgadzam sie z tym od smierci mojego meza minał rok i 2
miesiace..i tez płacze..Mysle ze kazdy człowiek indywidualnie to
wszystko przechodzi,jedni po 3 mies umieja przeobrazic dom a inni po
roku jeszcze nawet szczoteczki do zebow nie umieja wyrzucic.zostałam
wdowa majac 34 lata...wieksza czes mojego zycia spedziłam najpierw z
nim jako moim chłopakiem a nastepnie mezem(14 lat i poł roku)
bylismy małezenstwem,wiec moje wspomnienia nawet te z wczesnej
młodosci sa zwiazane z nim!!! ..J spakowałam jego rzeczy 11 miesiecy
po Jego smierci,zmusiłam sie do remontu pokoju..a bodzcem były
dzieci ..widziałam ich ból gdy otwierały szafe....wiec z wielim
bolem,płaczem spakowałam je do kartonow i wyniosłam na strych..jak
mi bedzie tak strasznie zle to moge tam zawsze pojsc i otwrzyc
karton....ech to dalej boli

[annmaria]

Moj ukochany Tatus odszedl prawie pol roku temu. Jedno co minelo to taki stan
kiedy boli cie wszystko. Malo sypiam i wciaz staja mi w oczach wszystkie sceny z
naszego wspolnego zycia. Bol nie mija a raczej teraz jest bardziej dotkliwy bo
na poczatku byla faza zaprzeczania. Nie to nieprawda On jest spi u siebie w
pokoju. Teraz odretwienie minelo i wiesz ze to SIE STALO! Ze juz nigdy... Czas
nie leczy raz przymanmniej w moim przypadku. Mam momenty kiedy mi sie wydaje ze
zwariowalam. Mowie do Niego opowiadam wszystko co uwazam za wazne radze sie
Go.Malo opowiadam znajomym co sie ze mna dzieje bo wiem ze uslysze bedzie lepiej
zobaczysz. A jak moze byc lepiej kiedy On juz nigdy nie powie Anusiu....

do digirec

[kam.mar]

Intencją mojej wypowiedzi nie było stwierdzenie, że po roku musimy
zakończyć żałobę. Chodziło mi o to, że skoro nasza kultura akceptuje
roczną żałobę, to przez rok od śmierci bliskiej osoby mamy prawo
oczekiwać akceptacji naszej żałoby (smutku, płaczu, złego
samopoczucia) nawet ze strony osób, które nigdy nie przeżyły żałoby
i które nie wiedzą, jakie emocje się z nią wiążą. A po roku? Jeżeli
moja żałoba będzie trwałą dłużej niż rok, to pytania dotyczące
długości jej trwania lub sugestie dotyczące konieczności
natychmiastowej poprawy mojego samopoczucia pewnie będzie mi łatwiej
ignorować... Bo sobie pomyślę, że po prostu ci, którzy wywierają na
mnie presję po prostu nie mają pojęcia, o czym mówią...
Dzisiaj są dokładnie dwa miesiace od śmierci mojej mamy. A ja nadal
źle śpię, nie mam siły, czasem czuję ucisk w klatce piersiowej i nie
chcę sama jeździć na cmentarz, bo to dla mnie za trudne...

[digirec]

przepraszam moze sie troche uniosłam,
wiesz moj ojciec tez nie zyje spadł z drabiny i ..przez 10 dni był w
spiaczce..zmarł..to było trudne...ale był przy mnie moj mąz
pocieszał mowił mi te wszystkie rzeczy ktore sama sobie teraz
powtarzam,(on jest w niebie,jest mu tam dobrze itd)jak zginał moj
mąz w wypadku samochodowym..to czułam bol taki fizyczny..widziałam
reanimacje .. bol czuje jeszcze dzis ,,cały ten dzien ,pmietam
minuta po minucie..jego telefon z pracy jego słowa ktore mi
powiedział...i sam wypadek to było 100m od domu...straze
pogotowia... helikopter i On biedny w tym samochodzie..żył..nie wiem
czy wiedział co sie stało..ufam ze nie i ze go nie bolało!najgorsza
rzecza była moja bezsilnosc...strażacy walczyli z samochodem zeby
go wyciagnac ..lekarze ..o jego zycie a ja tylko stałam!!!i
patrzyłam jak umiera!!!! Minał rok i nie jest lepiej..tesknie i
KOCHAM

[gotan_2008]

a ja jeszcze musialam uslyszec po smierci Mamy komnetarze, ze w sumie to dobrze, ze umarla niz mialaby lezec miesiacami pod respiratorem. Codziennie mi sie przypomina jak ja znalazlam, jak malo nie pobilam lekarza z pogotowia, ktory na moja sugestie, ze czas ucieka (szukal jej zyly ze 40 minut) i przy udarze to kazda minuta jest wazna, powiedzial, ze takiego chamstwa to nie spotkal (moze malo kulturalnie mu zwrocilam uwage, ale widzialam, ze ona odchodzi). Potem jeden szpital, potem nastepny - mama na chwile odzyskala przytomnosc i potem juz do konca byla nieprzytomna - lekarze mnie oszukiwali, ze stan sie nie pogorszyl, ale niestety bylo coraz gorzej. ostatnie 2 dni - to byl koszmar. Drgawki, wysoka tempertaura i tetno 200. Do konca z nia bylam. Umarla wlasciwie przy mnie. To niestety wraca caly czas. I wszyscy mi mowia, ze mam sie trzymac, placz i tak mi nie pomoze. Ze zycie toczy sie dalej. Moze sie toczy, ale mam to gdzies. Ja juz nigdy nie porozmawiam z Mama, nigdy nie bede mogla jej powiedziec, ze sie martwie, ze nie dba o siebie; nigdy sie juz z nia nie pokloce o duperele, nigdy juz nie pojedziemy na zakupy. Male rzeczy, ale bardzo wazne; i teraz pierwsze swieta bez niej; ze mna tez juz nikt nie chce rozmawiac na temat Mamy. Wszyscy uwazaja, ze przesadzam. Ja sie czuje, jakby czesc mnie umarla. Mam momenty, ze nie mysle o niej, ale za chwile lapie sie na tym, ze dzwonie do niej, zeby jej powiedziec, ze widzialam piekne tulipany. Nigdy nie pogodze sie z tym, ze jej nie ma.

do gotan_2008

[kam.mar]

Też mi się przypominają różne straszne sytuacje ze szpitala (moja
mama przed śmiercią była ponad dwa miesiące nieprzytomna).Bardzo źle
wspominam rozmowy z lekarzami, miałam wrażenie, że ich zdaniem
rodzina chorego nie powinna o nic pytać (pomimo tego, że byłam
rzeczowa i spokojna).
Ja też mam gdzieś to,że życie toczy się dalej. Nie chcę robić nic na
siłę, unikam spotykań z ludźmi, przy których nie mogę być smutna.
Kiedy chcę płakać to płaczę i staram się nie mysleć o tym, co sobie
ktoś na temat pomyśli.

[gotan_2008]

no wlasnie mam wiele zastrzezen do lekarzy i do pielegniarek. I to nawet nie chodzi o to, czy mowia prawde, czy nie, ale z gory zakladaja, ze rodzina pacjenta to glupki i niewiele zrozumieja. moja mama byla lekarzem, zajmowala sie tez pacjentami udarowymi. umiala rozmawiac z rodzinami pacjentow i nigdy ich nie traktowala jak potencjalnych debili. umiala w jakis sposob pocieszyc w tak strasznych momentach rodziny umierajacych pacjentow. byla po prostu wspanialym czlowiekiem. i najbardziej mi brakuje tego jej ciepla, cierpliwosci i spokoju.
codziennie rycze i ogladam jej zdjecia. mam konfitury, ktore zrobila i oszczedzam je, bo juz nigdy nie dostane niczego tak dobrego.
tez unikam ludzi przy ktorych musze sie trzymac i byc w dobrym humorze. bo nie jestem i nie bede.

[asia.3]

ROZUMIEM. I wiem też,jak trudno jest "wziąć się w garść". Pytałam i
nadal pytam,co ze mną jest nie tak, że czuję ból i rozpacz. A
przecież to "już" 8 lat od śmierci Taty i 6 od odejścia Mamy. Ludzie
odsuwają się. Usłyszałam, że... jestem nienormalna,bo przecież
ludzie umierają... A zwłaszcza rodzice umierają wcześniej niż
dzieci. I o co mi chodzi?
Czemu boję się świąt? Co roku tak samo? Czemu ciągle tęsknię tak
rozpaczliwie/

nikt tego nie rozumie... potrzebuję więcej czasu..

[kam.mar]

Dzisiaj mija pięć miesięcy od śmierci mojej mamy. A ja się czuję
nienormalna. Bo jeszcze nie jestem w stanie sama jechać na cmentarz,
bo jeszcze ta śmierć budzi we mnie emocje, które powodują, że
potrzebuję oparcia w innych ludziach... bo nadal płaczę...

[basia2012]

jak bardzo ciebie rozumiem kiedy człowiek nagle ot tak zostaje
sam,ale to zupełnie sam jak dalej sobie radzic mnie np.nikt nie
powiedział że nie kupuj butów bo musi starczyc na chleb żeby nie
głodowac może to proza życia ale jak najbardziej realna rosterki
jak postąpic w danej sytuacji żeby wyjśc z niej zwycięsko,ale powiem
tak jak wyciągasz wnioski to i pomyłki są mniejsze. POZDR.BASIA

[osmiorniczka030]

Czesc

Nie tylko brakuje, ale moje miejsce jest teraz przy umierajacych,
tych, ktorzy cierpia i tych, ktorzy poszukuja...

Od smierci Tatusia minely niedawno 4 miesiace. Mam wrazenie, ze nie
tylko znajomi juz w ogole nie widza problemu, wciaz zapraszajac mnie
na radosne imprezy, ale odnosze takze wrazenie, ze moja rodzina juz
zapomniala... Tylko tu (na tym forum) wszyscy czujemy podobnie. Co
wiecej, ja wiem, ze moj smutek nie minie. Moge ubrac na twarz maske-
nieplaczke, a w sercu juz zawsze bedzie smutek. I niech sobie ludzie
mysla, co chca. Dla mnie moj Tata nie bedzie nigdy zamknietym
rozdzialem ksiazki. On byl, jest i bedzie calym moim zyciem. I nikt
tego nie zmieni. Nie rob niczego wbrew sobie. a jesli potrzebujesz
sie wyplakac, zawsze mozesz napisac do mnie.

Pozdrawiam.

[malg_malg]

Stracilam Mame kilkanascie lat temu. Ze strata poradzialm sobie niedawno...teraz dopiero potrafie ogladac Jej zdjecia.

Zaluje, ze wtedy nikt nie zaprowadzil mnie to psychoterapeuty...

[basia2012]

tak naprawdę zawsze będziesz tęsknic i będzie smutno tylko z czasem
ból będzie trochę inny,to co ludzie mówią typu nie martw się to
nawed tego nie przyjmuj do siebie,jest powiedzenie nikt nie wie jak
boli dopuki sam się nie potłucze,sama popracuj nad sobą żeby mniej
bolało uda się tylko trzeba pracowac. POZDR. BASIA

[ow.ca]

znam to. niestety. ludzie nie rozumieją... powiem więcej: moja mama
zmarła prawie 11 lat temu. Jako 10 letnie dziecko stałam nad jej
zimnym ciałem, jednocześnie wiedząc juz (!) że teraz będę musiała
stanąc twarzą w twarz z życiem. Jako 10 latka wiedziałam że nie jest
łatwo. Dzieciństwo się skończyło. Nie umiałam o tym rozmawiać
długich 9 lat, najmniejsza wzmianka o mamie powodowała mój potworny
żal i płacz. Teraz już umiem rozmawiać i też tego potrzebuje.
Wszyscy, kto by to nie był, na początku twierdzą, że tak, rozumiem
wiem że to musi być straszne i tak dalej. Ale ja potrzebuje powracać
do tego tematu bo to jest tak przeogromna strata że ja nigdy tego
nie pojmę, moje łzy za każdym razem są tak smo gorzkie a rana coraz
głębsza. przeżyłam już 11 lat bez swojej mamy i ja się nigdy z tym
nie pogodze. to jest nieopisany żal, ostry i bez dna... lecz
wracając do tematu, często ktoś zarzuca mi że się użalam nad sobą...
nic mnie bardziej nie denerwuje bo nauczyłam się żyć od nowa, śmiać,
jestem radosna i kocham życie a chwilowe słabości po stracie tak
ważnej osoby to chyba nie przejaw użalania się...
z żadnych chłopakiem nie byłam dłużej niż 7m-cy gdyż nie czuje
zrozumienia z niczyjej strony.. nie potrzebny mi koleś który mi
powie żebym przestała się użalać... to wszystko tak mnie zahartowało
że ja nie potrafie sie otworzyć na kogoś, a życie jest dla mnie
polem walki...

Z jednego się cieszę, że nie jestem sama. I w końcu obok mnie może
stanie ktoś kto mnie zrozumie.

pozdrawiam Cię ciepło :* damy sobie rade!

[ezwa]

moja mama zmarła prawie rok temu i cały czas lubię opowiadać o niej.
również spotkałam osobę (nie jedna), która mi powiedziała, że
powinnam już przestać i zacząć żyć. mi strasznie pomaga jak
opowiadam o mamie, mam wtedy wrażenie, że jest obok mnie. również z
mamą rozmawiam w myśli a nawet na głos. wszyscy mi mówili, że z
czasem będzie lepiej. może trochę z czasem lepiej jest,bo na
początku ryczałam codziennie, później trochę mniej. ale pamięć jest
cały czas taka sama.

[halas1961]

I ja uwielbiam po prostu mówic o swojej córce. O tym co lubiła, co by zrobiła,
jakby skomentowała tę czy inna sytuację. I jak juz pisałam przestałam się
przejmować zażenowaniem innych, kiedy mam ochote mówie i nie pozwalam sobie
przerwać! Rozmawiam tez z nia na głos.
Dziś mąż mówił, że chyba Agatka nie chce aby pracował z dala od domu bo od jej
pogrzebu cały czas mu cos nie wychodzi z pracą. Bardzo się ucieszyłam że od
dawna pierwszy raz coś takiego powiedział, zawsze unikał mówienia o Agatce. I
kiedy powiedziałam ,że ona wciąż jest ze mna w domu, wciąż mi pomaga i daje
znaki, to zaczął sie zastanawiać, czy nie wrócic do kraju. Nie mówił żebym
przestała. A więc chyba całkiem nie stracił wiary, że nasze dziecko nadal żyje.
Jest to dla mnie niezwykle ważne...
Dobrej nocy wszystkim
Halina-mama Agatki

[justynakm1]

Kubus odszedł 4 tygodnie temu. Oboje byliśmy bardzo towarzyscy, ale
ja teraz uciekam od ludzi, przebywam jedynie z moimi i jego
rodzicami oraz Jego siostrą. Odzywam sie do nielicznych kolezanek i
naszych wspólnych znajomych- ale musze przyznać, ze kobiety-
koleżanki/znajome bardzo mnie wspierają i dzwonią/piszą smsy. Kuby
kolegom zapewne jest niezrecznie odywać sie do mnie (szczególnie tym
samotnym) i jestem im za to wdzięczna, choc wiem, ze sie martwią i
im również bardzo Kuby brakuje. Ja , podobnie ja Pani Halina-mama
Agatki- ciagle o Nim opowiadam, wiem jakby zareagował, co
powiedział, czy to by go rozsmieszyło. I o tym co lubił, czego nie.
teraz maluje sciany na takie kolory jakie razem wybraliśmy i nie ma
mowy o zmianie. Kuba był całym moim zyciem, każdy zakatek Warszawy,
który lubiliśmy to ja i ON... i jak miałabym o NIm nie mówic, nie
smiac sie ze wspólnych przygod, nie tesknic, nie plakac?? Mnie
najbardziej drażni fakt, ze wiele osób JUZ układa mi zycie - ze
jestem przed 30-tka, ze kogos poznam...a czy nikt nie rozumie, ze TO
NIE CZAS, a po 2-ze moze ja wcale nie chce??? ze przezylam
najpeikniejsza milosc, otrzymala najpeikaniejsza milosc i moze
wystarczy? ? ze nie chce miec z nikim dziecka, bo ja i Kuba mielismy
w planach naszego Maksia??? ze juz nie chce ogladac dzialek,
mieszkan, bo mi samej wysraczy to co mam??? ze nie przeraza mnie
samotnosc, bo zaden mezczyzna 9za wyjatkiem taty), nie bedzie mi tak
bliski???
A bark zrozumienie? nalezy odciac sie od takich znajomych, choc
czesc z nich rzeczywiscie nie umie odnalezc sie w sytuacji, nie ze
zlej woli... ja -ku mojej radosci- "stracilam' 'przyjaciolke" (tak
ja traktowalam): wolala wyjazd na narty niz bycie ze mna, gdy
zegnalimsy Kubusia. I nie jest mi zal. ani troche. Bo od
takich 'przyjaciol' - uchron nas Boze.
Coz,

[halas1961]

Justynko mój syn jest tylko rok młodszy od Ciebie.
A ja jestem pełna podziwu dla Ciebie, mlodej dziewczyny. Dopiero 4 tygodnie, a
pomimo bólu i rozpaczy potrafisz madrze pisać o tym co Was dotknęło.
Napisałaś juz po raz drugi jak zawiodła Cie osoba, którą uważałaś za
przyjaciółkę. Ja też zawiodłam sie na paru osobach, od których oczekiwałam
zrozumienia, wsparcia. I nie spodziewałam się nawet, że to tak strasznie będzie
bolało, że tak mnie dotknie. Widzę, że i Ty masz takie odczucia.
Nie mam z tymi ludźmi teraz zadnego kontaktu. 3 maja bedzie rok jak Agatka
odeszła do Pana. Gdzies ze dwa tygodnie temu stwierdziłam, że nie odczuwam już
żalu do tych ludzi. Poczułam sie dziwnie wolna, udało mi się chyba wybaczyć. Ale
mimo że znaliśmy się prawie 9 lat i nie czuje juz na nich złości, żalu to są mi
całkowicie obojętni. Czasem wspomina sie osoby z którymi się długo przebywało, a
oni dla mnie jakby nie istnieli, zupełna obojętność, bez zalu, złości... Aha i
jeszcze chciałam Ci napisać , że ja nawet szykuję często potrawy które lubiła
Agatka, nawet jesli na nie nikt nie ma ochoty albo kupuje coś co ona lubiła.
Święta tez będą tak szykowane (pewnie z płaczem) jak wtedy gdy Agatka była z
nami. Jej ulubione ciasta, sałatki. I nawet jak kupuje synowi cos do pokoju to
do Agatki pokoju tez. A ona wiem , że to widzi. Dziś pół dnia przepłakałam. A
potem ktoś mi powiedział: Jak dobrze, że Pani tej decyzji nie podjęła. MA Pani
bardzo dobrego Anioła ktory Panią kieruje(osoba ta nie wiedziała, że moja córka
odeszła). I już zaświeciło malutkie słoneczko. I potem jakis inny wczorajszy
problem już dziś nie istnieje, a wydawło sie że znów bedzie morze kłopotów. I
tak jest ciągle:)
I tak sobie myślę jakie TAM musi być piękne Zycie...
Przepraszam ,ze tak piszę chaotycznie raz o tym, raz o tamtym, ale taki dziś mam
dzien dziwny.
Dobranoc
Halina-mama Agatki

[justynakm1]

Pani Halino, wczoraj bylam na spacerze w miejscu, gdzie często z
Kubusiem spacerowaliśmy bądż robilismy przystanki w naszych
rowerowych eskapdach... serce mi pekało i strasznie płakałam...
widąc tyhc wszytskich szczęśliwych ludzi wokół, a sama tonąc w
rozpaczy... czułam się taka samotna, taka sierotka po prostu.
Kubusia kochałam nad życie, był moim wielkim przyjacielem i
wspaciem, miłością od 1 wejrzenia... a teraz Go nie ma, nie mam
nawet do kogo zadzwonić, bo do niego dzwoniłam po 100 razy
dziennie...
Niektórzy się dziwią, że codziennie jeżdze na cmentarz. Przecież to
takie oczywsite! Codziennie jedziłam do Kubusia, czy do domu, gdy
było lepiej, czy do szpitala, przez 3.5 roku, więc dlaczego miałoby
byc inaczej? Tam placzę, rozmawiam z NIm, dotykam pomnik-jakbym
chciała dotknać Jego...bylimśy bardzo 'dotykowa' parą, Kuba był
strasznym pieszczochem, a ja uwielbiałam go dotykać, gladzić,
przytulać, całować...a teraz nie mogę, nie mam jak..... i ta
świadomość jest dla mnie straszna, przytłaczająca... i tak strasznie
za Nim tęsknie....
pozdrawiam serdecznie

[jaska222]

Justynko, jak czytam twoje mysli, to jak by to byli moje. Pan Bóg
darował mi taką miłość, za krórą jestem mu wdzięczna. I gdy ktoś
mysli, a nawet wprost mi to muwią, patrząc jak przeżywam, jak się
smuce, że jestem nieszczęśliwa, to ja się niezgadzam i z całego
serdca im życzę takich pięknych przeżyć, tak pięknej miłości, która
była krótka tu na ziemi, ale będzie wieczną w niebie. Wszystko robię
tak jak planowaliśmy z Heńkiem. Tyle rozmawialiśmy tyle planowaliśmy
i teraz staram się aby te plany zrealizować. Tak samo jak i ci,
ludzie mi muwią że jestem młoda i spotka jeszcze mnie miłość. I nikt
tego nierozumie ze mnie jusz spotkała miłość, moje serce jest
zajęte.I to taka miłość która śmierć pokonać niemoże. Tak uwielbiam
nosić w domu jego ubrania, czuje się pewna, gdy siadam do jego
samochodu. Tak tęsknie za Heńkiem ale niejestem nieszczęśliwa bo
wiem że on na mnie czeka.
Pozdrawiam wszyskich
Janina z Litwy

[justynakm1]

Droga Jasiu!Masz racje, peiknych chwil bylo wiele, ale z drugiej
strony-dlaczego tak krotko (bylismy razem 3.5 roku, choc bardzo
intensywnie i caly czas razem)... teraz nadchodzi wiosna, chodze na
spacery i widze te wszytskie radosne pary - i ciesze sie,ze sa
szczesliwi.. ale tesknota za Kubusiem mnie przerasta, na cmentarzu
zawsze tak styrasznie mi smutno.. ze JEgo nie ma przy mnie, ze juz
Go nie uslysze, nie dotkne... funkcjonuje tylko dlatego,ze chodze do
pracy, ale poza nia jest strasznie. najchetniej zasnelabym i
obudzila sie za 10 lat.. nie ma juz Kubusia, nie ma nas-choc kocham
Go nadal calym sercem! i na zawsze pozostanie moja najwieksza
miloscia.
Usciski.

[halas1961]

Jak pieknie napisała Jasia. Taka miłośc, której śmierc nie jest w
stanie pokonać, bo ona wciąż trwa i będzie zawsze trwać. I jeszcze
świadomośc ,że ten lub ta, którą tak bardzo się kochało jest mimo
wszystko obok i na Ciebie czeka. Czasem (bardzo żadko ) udaje mi sie
usmiechnąć, że nie pójdę w nieznane, bo jest ktoś kto po mnie
wyjdzie, kto mnie weźmie za rękę i przywita po tamtej stronie.
Halina-mama Agatki

[radomilu]

Każdy z nas swój czas, którego w żaden sposób nie pogoni...
nikt nie jest w stanie nikomu kazać przestać płakać albo zacząć się śmiać...
to wszystko znajduje się we wnętrzu każdego człowieka, i każdy sam znajdzie
właściwy klucz we właściwym czasie...
każdy osobiście musi znaleźć to co sprawia, że żyje w zgodzie z samym sobą, bo
to jest jedynie najważniejsze...
Twoje JUŻ widocznie jeszcze nie nadeszło, przyjdzie kiedy uzna, że jesteś gotowa
je przyjąć...
pozdrawiam Cię serdecznie