A jak się czujecie fizycznie?

[hanka_m]

Bo ja poprostu fatalnie wszystko mnie boli i ledwie łażę, mam
poczucie kompletnego braku sił fizycznych na wszystko, a jak to jest
lub było u Was?

[kam.mar]

Przez pierwszy tydzień po śmierci mamy nie mogłam chodzić do pracy
ponieważ nie byłam w stanie wysiedzieć na krześle dłużej niż dwie
godziny (pracuję w biurze). Po prostu musiałam leżeć. Bo nie miałam
siły.
Przez następne miesiące moja aktywność ograniczyła się od krążenia
między pracą i domem bo na nic więcej nie miałam siły.
Zaskoczyło mnie to, że żałoba tak wykańcza fizycznie.

[halas1961]

Mnie bolało wszystko. Nogi, rece, kregoslup, zawroty glowy. Nie moglam dlugo
lezec na jednym boku bo bolalo mnie zaraz biodro. Raz jak poszlam na cmentarz (w
sierpniu) to spowrotem musieli po mnie przyjechac bo tak mnie bolal kregoslup.
Potem w pazdzierniku kregoslup szyjny, chodzilam na zabiegi. Wkolko mam albo
katar, albo cisnienie mi skacze. Jest teraz troche lepiej z tymi
dolegliwosciami, ale wciaz jakies sa. Po prostu chyba organizm wie, ze nie musi
byc w pelnej gotowosci , jak podczas choroby Agatki, ze juz moze szwankowac...
Halina-mama Agatki

[hanka_m]

Tak, masz racje Halinko, w czasie choroby mamy to była pełna
mobilizacja organizmu, tyle nieprzespanych nocy, że nie
podejrzewałabym, ze mozna tyle przetrwać, a teraz jakby podwójnie
wszystko mi szwankuje.

[grazyna1965]

Po śmierci mojej Patryni nie mogłam chodzić, miałam drżenie nóg,
zdarzyło mi sie nawet, że nogi odmówiły mi posłuszeństwa /
kilkanaście sekund /. Zresztą byłam na tak silnych prochach, że
niewiele pamiętam z tego okresu. Po 6 miesiącach wróciłam do
pracy..codziennie tyram po 10 godzin, bo to pozwala na jakieś
trwanie. Ale przychodzi sobota i niedziela, których nie znoszę
już.Dzisiaj mija 11 miesięcy i 20 dni. Po raz pierwszy od śmierci
Patryni przeziębiłam się.Tak naprawdę to nie dbam o siebie, jestem
codziennie na cmentarzu, nawet w ulewny deszcz czy siarczysty mróz.
I dopiero od kilku dni poczułam, że jestem chora. Przedtem wszyscy
martwili się, że tak zle wyglądam, że mam anemię itd. A ja nic nie
czułam, po prostu budziłam się rano, jechaŁam do pracy i tak dzień
po dniu. Tak jakbym w ogóle nie czuła swojej fizyczności.Był tylko
mój ból psychiczny,ogromny, nie do ogarnięcia...a dzisiaj po raz
pierwszy poczułam, że cos mi jeszcze dolega, że boli mnie głowa, że
mam dreszcze. Myślę sobie, że dopiero teraz ,,odblokowałam" się i
zaczęłam coś czuć fizycznie. Nie wiem jak przezyłam te 11 miesięcy i
20 dni bez mojej córeczki, nie wiem jak przezyję kolejny dzień..
mama Patryni

[mal_28]

w pierwszym tygodniu nie mialam czasu na to by czuć ból.Formalności
zwiazane z pogrzebem zrujnowały mnie i od 9 stycznia czuję sie
fatalnie.Bardzo boli mnie serce...chyba czas zrobić badania.Tylko
nie mam na to siły.W domu dwoje małych dzieci....mam nadzieję że to
tylko stres

[osmiorniczka030]

Czesc

Ja tez sie rozsypalam zdrowotnie po smierci Taty. Jednak martwi mnie
cos innego. Jestem od tamtej pory bardzo oslabiona. Choc od smierci
Taty minal juz ponad rok, ja wciaz jestem slaba. Mam dopiero 31 lat,
a czuje sie juz bardzo zmeczona moim zyciem. Nie mam sily do
wykonywania najprostszych czynnosci. I to pomimo tego, ze w tym roku
postanowilam odpoczac - ograniczylam ilosc godzin pracy. Codziennie
tez biegam lub gimnastykuje sie, by odzyskac kondycje i... nic.

Pozdrawiam.

[sohopeless]

Ośmiorniczko próbuj wszystkiego, by się choć trochę ruszyć..inaczej zdrowie
będzie szwankować ciągle:( i wiesz co właśnie te głupie codzienne czynności jak
sprzątanie, zmywanie, gotowanie w jakiś sposób np mi poprawiają humor, jakoś
zaczynam wtedy widzieć, że jestem potrzebna,że umiem coś zrobić. Właśnie 7
lutego minie rok od śmierci mojego Taty, nie wiem jakim cudem to wszystko
przerwałam, było i jest ciężko, ale nadziei na razie brak. Może Cię to zdziwi ,
może nie, ale ja w wieku 20 lat czuję się jak babcia, bez energii, motywacji,
słaba, niechętna do wychodzenia gdziekolwiek. Najchętniej to bym chyba to życie
przespała;/

[miseczka.0]

Cześć dziewczynki! Ogranizm to całość, prawie wszystkie choroby są
pochodzenia psychosomatycznego.Wasze dolegliwości to poprostu chora
dusza.Dopóki nie okrzepniecie w żalu i tęsknocie, organizm będzie
upominał się o swoje.Któraś z poprzedniczek napisała, że ucieka w
pracę czy inne zajęcia, dzięki temu wyłącza "myślenie" tylko o
jednym.Jeśli dacie odpocząć obolałej duszy, ciało też się
wyreguluje.Wiem, łatwo powiedzieć...Pozdrawiam

[halas1961]

A ja nie chce i nie potrafie przestac myslec o swojej Agatce. Sprawia m i to
ogromny bol, kiedy przychodza mysli o jej cierpieniu. Staram sie przypominac
sobie sytuacje i chwile kiedy byla zdrowa, ale wtedy tez boli ze nie zrealizuje
swoich marzen i planow. A czasem kiedy czyms sie zajme tak ze mysl o niej na
chwile odejdzie gdzies dalej to za chwile czuje sie winna, ze przestalam o niej
myslec i ze ona ma mi to za zle. Ze w jakis sposob ja krzywdze ze choc przez
momemnt myslalm o czyms innym. Nigdy o tym nie mowilam ale tak wlasnie jest.
Caly czas tez micos dolega, a poniewazna dodatek nie moge znalezc pracy choc
naprawde sie staram czasem wydaje mi sie ze powinnam polozyc sie, usnac, nic juz
nie robic, przestac o cokolwiek sie troszczyc i spac, az przyjdzie kres. Moze to
glupie bo z drugiej strony jeszcze chcialabym wrocic miedzy ludzi, cos robic.
Ale coraz czesciej mysle ze juz sie do niczego nie nadaje i zycie zmierza ku
koncowi.
Halina-mama Agatki

[osmiorniczka030]

Czesc Miseczko!

Bardzo dobrze zdiagnozowalas ta nasza "dolegliwosc"! To choroba
duszy! O jej przyczynie nie da sie tak po prostu zapomniec. Od tego
trzeba "uciekac" na rozne sposoby. Jedni uciekaja w prace, inni w
sen, jeszcze inni potrzebuja nowego sensu zycia.

Ja wlasnie najpierw uciekalam w sen. Pozniej pomogla mi odmiana
prawie w kazdej dziedzinie zycia. Tak, jakbym probawala byc kims
innym. Zmienilam wyglad pokoju Taty i mieszkania, fryzure, kolor
wlosow, styl ubierania, prace, telefon komorkowy, operatora sieci,
przyzwyczajenia, zawarlam nowe znajomosci.

Tylko, ze za kazdym razem taka "ucieczka" pomaga tylko na jakis
czas. A "powroty" sa bardzo bolesne...

Teraz wyznaczylam sobie nowy cel - zostac wolontariuszem i opiekowac
sie osobami starszymi i chorymi. Ale czy mi to pomoze odnalezc w
sobie sily do zycia? Nie wiem, ale sprobuje...

Pozdrawiam!

[osmiorniczka030]

Czesc

Dziekuje Ci za mile slowa. Ja czuje sie dokladnie tak samo. Rowniez
mam ochote "przespac" zycie, ale wiem, ze tak sie nie da. Zmuszam
sie wiec do wszystkiego, ale niewiele to daje. Ciesze sie, ze Ty
znalazlas swoj sposob na "poprawe nastroju." Ja rowniez chcialabym
poczuc, ze moje zycie czemus sluzy. Mam wielkie plany zostac
wolontariuszem i pomagac chorym i starszym ludziom. Byc moze wtedy
powroca sily.

Ciezko chyba bedzie zawsze. Przynajmniej w moim wypadku nie da sie
tak po prostu "zamknac tej ksiegi" i udawac, ze nic sie nie stalo. U
mnie roczek minal w swieta. Dokladnie wiem, co czujesz i jestem z
Toba. Sciskam mocno.

Pozdrawiam.

[wakacyjna_iguana]

Ja po śmierci mamy fizycznie czułam się ok ale zobojętniałam na wszystko
dookoła(a 3 lata temu straciłam też tatę). Tak jakby nie było we mnie emocji -
radości czy smutku, czuję że życie po prostu mnie niesie swoją falą i jest mo
wszystko jedno.... Jest mi wszystko jedno co do wszystkiego.Życie bez rodziców
zupełnie traci blask, mimo że mam męża i dziecko a drugie w drodze.... Brak
rodziców, ich wsparcia jest dla mnie czymś strasznym, jakby mi słońce zgasło....

[elsy]

wakacyjna_iguana,czytając to co napisałaś,jakbym siebie czytała....choć mam
jeszcze na szczęście Mamę,Tatuś zmarł 23 grudnia 2008,czuję to samo,ten
żal,smutek,wszechogarniająca mnie bezsilność i zrezygnowanie,całe życie od
dziecka ,odkąd pamiętam martwiłam się że rodzice zachorują i umrą,bałam się
życia bez nich,bez ich wsparcia,bezwarunkowej miłości i czułości,oddania bez
żadnego "ale",troski,niestety Tatuś już odszedł,miał tylko 66 lat,a ja już boję
się że i Mamusia odejdzie,bo teraz tak młodo ludzie umierają,zaczynają chorować
niespodziewanie i szybko odchodzą,nie wyobrażam sobie,jak to będzie gdy i jej
zabraknie,cieszę się że jeszcze żyje cała i póki co zdrowa,ale ten strach mnie
paraliżuje.....życie już całkiem się dla mnie,dla nas zmieniło,nigdy już nie
będzie tak samo,wystarczyło,że byli blisko i to dawało mi poczucie
szczęścia,bezpieczeństwa i miłości...tak mi źle,smutno,wiele rzeczy
prozaicznych,które wcześnie wykonywałam teraz sprawia mi ból,bo przypominają mi
wspólne chwile,nic mi się nie chce robić,robię,bo muszę,bo mam dzieci
małe,męża,nie chcę zasmucać Mamy..

wakacyjna_iguana

[elenarka_21]

Pieknie to napisalas,wszystko to smutna prawda:( tylko rodzic bedzie
zawsze przy tobie bezwzgledu na wszystko...ja mialam takie oparcie w
mojej Mamusi,ktorego teraz bardzo brak...pozdrawiam

[amberka2]

masz racje elenarko. Milosc matki jest jedyna w soim rodzaju. Moja
mamusia wyczuwala na odleglosc czy jest mi dobrze czy zle. Zawsze
moglam sie do niej zwrocic ze wszystkimi problemami. Zawsze miala
dla mnie czas. Byla moim dobrym duszkiem, wspaniala przyjaciolka,
doradczynia.
Boze juz nigdy jej nie zobacze, juz nigdy nie uslysze jej glosiku,
nie dotkne jej wloskow. Byla taka kochana, malutka, energiczna.
Ja jestem wysoka i ona tak czule mowila do mnie "ty moj kochany
wielkoludzie". Byla taka madra, oczytana, Czasami mysle sobie, ze
nie dam rady, zycie bez niej jest takie szare. Ta pusta i tesknota
sa przerazajace.
Kocham cie mamusiu, gdziekolwiek jestes pamietaj, ze zawsze bedziesz
w moim sercu. Opowiem mojej coreczce jaka miala wspaniala babcie.

[akado]

Mamę straciłam 9 mies. temu po również 9-mies. chorobie. To było traumatyczne
przeżycie psychiczne. Nie mam jakiejś fizycznej depresji, natomiast w innej
sferze się to natychmiast odzwierciedliło - po tych przeżyciach całkiem
rozregulował mi się cykl na wiele długich miesięcy(wcześniej nie miałam żadnych
problemów) a popęd seksualny spadł do minimum i tak jest do tej pory.

[dorrita79]

Od roku mam depresję, choć obecnie jest już lepiej. Praktycznie cały czas mam
totalny brak energii i sił, czuję się fizycznie jak 80letnia babcia mimo, iż
jestem młoda. Strasznie mnie to irytuje. Spię nie najlepiej, czasami budzę się w
nocy zlana potem i muszę sie kilka razy przebierac. Do tego często się budze
obolała, bolą mnie głównie plecy.
Kolejna sprawa, która uprzykrza mi życie to brak pamięci, jak to terapeuta
ładnie nazwał "nie mam zapisu pamięci", także trudno mi sobie przypomnieć co
robiłam 2 dni temu nie mówiąc już co wcześniej. Przeczytaną książke, zapominam
po 2 dniach... i tyłek. A tu nie długo trza się bronić i nie wiem jak się tego
wszystkiego do egzaminu nauczę.
pozdrawiam Was wszystkich cieplutko

[m-i-l-v-a]

>A tu nie długo trza się bronić i nie wiem jak się tego
> wszystkiego do egzaminu nauczę

Myślę, ze wszyscy tu będziemy trzymać za Ciebie kciuki i życzyć Ci
powodzenia....musi się udać... uda się...A potem się z nami podzielisz swoim
szczęściem... Pozdrawiam...też cieplutko

[kasik2222]

ja od śmierci męża (11/2007) cały czas jestem przeziębiona, kiedyś
nigdy nie chorowałam, teraz łapię dosłownie wszystko, włosy wychodzą
garściami.No i miałam przez kilka miesięcy ogromne problemy ze snem,
a mam małe dziecko i pracuję, więc fizycznie byłam wyczerpana.
Teraz, po prawie 16 miesiącach, zaczynam dochodzić do siebie.

[0_paulinka_1]

osobiscie mam najwiekszy problem ze snem... nie moge zasnac, a kiedy
juz mi sie uda mecza mnie koszmary wiec budze sie znow... i tak cala
noc, a dzien wiadomo w pracy wiec jakos leci... sa dni kiedy nie
pamietam zeby cokolwiek zjesc, nie czuje glodu. ogolnie jestem
oslabiona i najchetniej nie wychodzilabym z domu. ale zycie toczy
sie dalej wiec staram sie nie zostawac w tyle

[halas1961]

A mnie niestety nadal co chwilę cos boli. Na zmiane , raz to , raz tamto. Ale
podobno jak boli, to dobrze, bo znaczy ze zyje :)
Mam takiego znajomego lekarza co tak mówi:)
Nie narzekamy dziewczyny, nie narzekamy...
Halina-mama Agatki

[hanka_m]

A ja sie czuję coraz gorzej fizycznie, ostatnio nogi mi odmówiły
posłuszeństwa na ulicy. I jestem słaba, tak cos jak dorita wyżej
napisała, komletny brak energii.

[kasik2222]

brak energii... u mnie normalka. Z jedzeniem już problemy przeszły.
Jak mąż leżał w szpitalu tydzień,schudłam 12 kilo, potem po Jego
śmierci tylko piłam herbatę i paliłam fajki. Trwało to ok 5
miesięcy.Nawet zupa była ciężka do przełkniecia...

[formacjatv]

Witam,
jestem dziennikarką nowo powstałego TALK SHOW w jednej ze stacji
komercyjnych. Bohaterami naszego programu będą ludzie, którzy
przeszli w życiu ważne, przełomowe wydarzenie, które miało
decydujący wpływ na ich dalsze losy.
Do jednego z pierwszych odcinków chciałabym zaprosić osoby, które
udźwignęły krzyż, jakim jest śmierć swojego dziecka.
Nagrania realizowane będą w maju. Zainteresowane osoby proszone są
o kontakt:
[e-mail]

697-667-712

Z wyrazami szacunku,

Anna M.

Studio Produkcji Telewizyjnej FORMACJA.

[tilia7]

A ja fizycznie wysiadam, po prostu wysiadam.Na początku byłam chyba w takim
szoku, że poza zawrotami głowy jakoś było.A teraz, szkoda słów.W ciągu niecałych
czterech miesięcy miałam już zapalenie pęcherza, anginę, zrobił mi się jakiś
okropny czyrak i do tego dwa razy całkiem się wyłożyłam , kiedy zaczynałam brać
nowe leki antydepresyjne.Teraz i tak spokojniej ale za pierwszym razem
zastanawiałam się tylko czy wyląduję w zwykłym szpitalu czy w
psychiatrycznym.Brak energii to norma, boli mnie wszystko z tej rozpaczy, czasem
mam wrażenie, że bolą mnie nawet włosy.Wysiadają oczy od płaczu. A najgorszy
jest ten stan permanentnego lęku, że już tak będzie zawsze, że nie ma sensu w
ogóle z tym walczyć, że nie ma o co walczyć, bo w ogóle nic nie ma sensu:(((

[7.aga]

Źle bardzo źle.Jest mi cały czas zimno.Oczy podpuchnięte.I emocje z którymi nie
radze sobie.Potrafię raptem się rozpłakać.Serce pobolewa.Wszystko świeże.Mój
Dziadziuś zmarł 4 lipca tego roku.Nie mogę się pozbierać.

[annubis74]

u mnie jednak ciągle fizyczna mobilizacja
chyba ze względu na Tatę i na moją córeczkę
właściwie tylko permanentny ból głowy lub raczej nieustająca migrena
od miesiąca, spuchnięte oczy twarz
staram się maksymalnie zaorać moje ciało tak aby fizyczne zmęczenie
i ból przyćmiły ten ból w środku, stępiły pamięć