Co to za samogłoski?

[al.1]

Przeglądając ilości samogłosek różnych języków, znalazłem takich rekordzistów jak francuski, niemiecki i szwedzki. Mają ich siedemnaście. Nie spodziewałem się aż takich ich ilości we francuskim i w niemieckim (szwajcarskich dilektów chyba nie liczą). Jakież to samogłoski mogą być w tak ogromnej liczbie w dwóch pierwszych jezykach?

[arana]

al.1 napisał:
Jakież to samogłoski mogą być w tak ogromnej liczbie w dwóch pierwszych jezykach?

O to chodzi?

[al.1]

Tak. Dzięki. Sprawdziłem francuski. Różnicują według zapisów, a nie wymowy, bo:
a à
a â
ai ei
o, au, eau (mot, peau, beau)
nie ma róznicy w brzmieniu.
W polskim jest 6 (zapewne a e i o u y) ale bez ó i nosówek które wliczają we francuskim.

głoski czy litery?

[keekees]

al.1 napisał:

> Przeglądając ilości samogłosek różnych języków, znalazłem takich rekordzistów jak francuski, niemiecki i szwedzki. Mają ich siedemnaście. Nie spodziewałem się aż takich ich ilości we francuskim i w niemieckim (szwajcarskich dilektów chyba nie liczą). Jakież to samogłoski mogą być w tak ogromnej liczbie w dwóch pierwszych jezykach?

Zalezy, co się rozumie przez samogłoski - głoski czy litery.

[horpyna4]

Co do głosek, to w języku polskim jest pewna niekonsekwencja dotycząca samogłosek nosowych. Istnieje głoska, dla której nie ma litery, a mianowicie nosowe "a". W języku mówionym często się pojawia, ale litera "ą" odpowiada nosowemu "o".

No i jakiś czas temu przekonałam się, że nie tylko ja tak to widzę. Podczas mojego ulubionego zajęcia, czyli wędrówek po Polsce, staram się odczytywać różne teksty sprzed wielu lat, np. na starych nagrobkach, czy kapliczkach. Zwłaszcza kapliczki bywają ciekawe, bo stawiali je często ludzie niewykształceni i nie bardzo radzący sobie ze słowem pisanym.

Wpadłam więc w dziki zachwyt, jak zobaczyłam w Tomaszowie Lubelskim napis, w którym nie było "ą", tylko "o" z ogonkiem. I chyba więcej, niż jeden raz, czyli konsekwentnie - ktoś tak pisał, jak słyszał...

[keekees]

horpyna4 napisała:

> Co do głosek, to w języku polskim jest pewna niekonsekwencja dotycząca samogłos
> ek nosowych. Istnieje głoska, dla której nie ma litery, a mianowicie nosowe "a"
> . W języku mówionym często się pojawia, ale litera "ą" odpowiada nosowemu "o".

Nosowe a występuje w polskim???

> No i jakiś czas temu przekonałam się, że nie tylko ja tak to widzę. Podczas moj
> ego ulubionego zajęcia, czyli wędrówek po Polsce, staram się odczytywać różne t
> eksty sprzed wielu lat, np. na starych nagrobkach, czy kapliczkach. Zwłaszcza k
> apliczki bywają ciekawe, bo stawiali je często ludzie niewykształceni i nie bar
> dzo radzący sobie ze słowem pisanym.
> Wpadłam więc w dziki zachwyt, jak zobaczyłam w Tomaszowie Lubelskim napis, w kt
> órym nie było "ą", tylko "o" z ogonkiem. I chyba więcej, niż jeden raz, czyli k
> onsekwentnie - ktoś tak pisał, jak słyszał...

Pisze się a z ogonkiem zamiast o z ogonkiem na nosowe o podobno tylko dlatego, że o ma już znak diakrytyczny (o kreskowane czyli ó). Chciano więc uniknąć sytuacji jak z z (ź i ż).

[horpyna4]

Keekees, wydaje mi się, że nie chodziło o dodatkową taką samą samogłoskę z innym znakiem diakrytycznym, tylko o podobieństwo do Q.

[keekees]

horpyna4 napisała:

> Keekees, wydaje mi się, że nie chodziło o dodatkową taką samą samogłoskę z inny
> m znakiem diakrytycznym, tylko o podobieństwo do Q.

Tak, możliwe...

o z ogonkiem

[arana]

horpyna4 napisała:

> Wpadłam więc w dziki zachwyt, jak zobaczyłam w Tomaszowie Lubelskim napis, w którym nie było "ą", tylko "o" z ogonkiem. I chyba więcej, niż jeden raz, czyli konsekwentnie - ktoś tak pisał, jak słyszał...


Ja też wpadłam w dziki zachwyt, bo już dawno temu napisałam: Ogonek - tak, ale nie przy a, jak postanowił jakis ortograficzny przodek ze słoniowym uchem, tylko przy o, co wyraźnie słychać.
[m-aya to ja, bo miałam wtedy jakieś trudności z zalogowaniem jako arana.]

[al.1]

horpyna4 napisała:

> Wpadłam więc w dziki zachwyt, jak zobaczyłam w Tomaszowie Lubelskim napis, w którym
> nie było "ą", tylko "o" z ogonkiem. I chyba więcej, niż jeden raz, czyli konsekwentnie - ktoś
> tak pisał, jak słyszał...

Jest to uzasadnione, bo a z ogonkiem w j. p. możnaby zaprzykładować słowami: "wyłączac", przełączać. Czyli to samo brzmienie, co np. w portugalskim słowie são.

--
poraziką

[randybvain]

We francuskim znam szesnaście:
ɔ̃, ɛ̃, œ̃, ɑ̃ (on, hein, un, an)
ɔ, ɛ, œ, ɑ (mot, c'est, neuf, pas)
o, e, ø. a (eau, ces, deux, la)
u, i, y, ə (sou, si, su, se)

[keekees]

randybvain napisał:

> We francuskim znam szesnaście:
> ɔ̃, ɛ̃, œ̃, ɑ̃ (on, hein, un, an)
> ɔ, ɛ, œ, ɑ (mot, c'est, neuf, pas)
> o, e, ø. a (eau, ces, deux, la)
> u, i, y, ə (sou, si, su, se)

A czym się różni w wymowie ta samogłoska eu w neuf i deux? W polskim jest 8 samogłosek: a, e, o, u (ó), i, y, ą, ę.

[randybvain]

œ powstaje, gdy się powie ɔ (polskie o), potem ɛ (polskie e), a potem wargami ɔ, a językiem ɛ. Powstaje coś pośrodku.
ø powstaje w ten sam sposób między o i e. Francuskie o jest pomiędzy ɔ (polskie o) i u, a e pomiędzy ɛ (polskie e) i i. Wargi są bardziej stulone i zaokrąglone, a język wyżej niż przy œ, ale nie aż tak jak przy u.

[keekees]

randybvain napisał:

> œ powstaje, gdy się powie ɔ (polskie o), potem ɛ (p
> olskie e), a potem wargami ɔ, a językiem ɛ. Powstaje coś p
> ośrodku.
> ø powstaje w ten sam sposób między o i e. Francuskie o[
> /b] jest pomiędzy ɔ (polskie o) i u, a e pomiędzy [
> b]ɛ (polskie e) i i. Wargi są bardziej stulone i zaokrąglone,
> a język wyżej niż przy œ, ale nie aż tak jak przy u.
>
>

E tam, dla mnie eu w neuf i deux jest takie samo.