Inność...

[bellyda]

Witajcie serdecznie strasznie ))
Ja dziś tak super na poważnie. .... Inność.. ludzi, sutuacji,
oczekiwań. Jak na nią reagujecie? boicie się, schodzicie z drogi
zawstydzeni, czy może zażenowani, że ktoś wyglada inaczej niż
wszyscy. A inność poglądów, albo religii? Święta wojna, czy
rozmowa? Napiszci coś bo chyba się gubię.....

[fedorczyk4]

Jedynymi innosciami z ktorymi mam problem sa: chamstwo i wojujaca
glupota. Innosc religii, czy pogladow bywa baza do rozmowy, jesli
nie jest zabarwiona prozelityzmem. Jesli jest to sie wycofuje. Nie
mam misjonarskich, ani pedagogicznych zapedow. Zadna wojna nie jest
dla mnie swieta. Chyba ze o zycie moich najblizszych.

[mammaja]

Innosc potrafi mnie zainteresowac, zafascynowac, "zle uczucia"
budzi nie innosc, ale podlosc. Moge wzruszyc ramionami, kiedy nie
podoba mie sie jej nadmierne propagowanie, jezeli koniecznie domaga
się apluzu ( bo i tak bywa). Ale w obyczajach, religiach, innym
widzeniu swiata jest zrodlem poznania. Żawsze fascynowala mnie
kultura romska, pamietam z lat wczesnodziecinnych prawdziwe tabory -
chodzilismy na krakowskie Blonia patrzec na zycie w taborze. A
niepelnosprawnych, ktorzy byli przez lata wstydliwie ukrywani przez
rodziny, nauczylam sie ( i to niestety nie w Polsce) traktowac z
wielkim szacunku (w duchu) i zupelnie normalnie. To ide na serial

[josarna]

Odmienność zwykle mnie intryguje, nawet fascynuje, ale taka święta to ja nie
jestem. Niestety działają mi na nerwy m. in.: lenie wykorzystujący innych,
faceci bardziej "kobiecy" niż wszystkie kobiety jakie znam razem wzięte oraz
fanatycy wszelkiej maści.

[gaudia]

bellyda napisała:

Inność.. ludzi, sutuacji,
> oczekiwań. Jak na nią reagujecie? boicie się, schodzicie z drogi
> zawstydzeni, czy może zażenowani, że ktoś wyglada inaczej niż
> wszyscy. A inność poglądów, albo religii? Święta wojna, czy
> rozmowa?

1. Wygląd. Lubię różnorodność przejawiającą się także w ciuchach, fryzurze itd.
Polska ulica podobała mi się na początku lat 90. - była naprawdę kolorowa (tzn
moja Piotrkowska, w "osiedlu" juz tak fajnie nie było). Teraz jest smutno,
niemal wszyscy umundurowani. Począwszy od nastolatek z brzuchami, a skończywszy
na młodych panach z teczkami. W sklepach też mundury i mundurki.
Lubię starsze panie w kolorowych sukienkach, z wygniecionym kapelusikiem i
poddartymi rekawiczkami, lubię gejów w obcisłych sweterkach, starych hipisów, a
najbardziej - indywidualistów, choćby szokowali odejsciem od przyjętej wlasnie
mody i stadardów wyznaczanych przez media.

2. Poglądy, wiara itd - fascynuje, prowokuje do rozmowy, zdarzalo mi się żądać
rozmów lub je kupować, by dowiedzieć się najwięcej. Nie zawsze rozmowa jest
możliwa. Gdy ten "inny" jest strasznym wielepiejem - uciekam.

3. Wojna. Każda jest zła.

4. Zażenowanie. Występuje tylko w przypadkach spotkania prostackiej głupoty

5. Różne oczekiwania. Zrozumienia innych niż moje oczekiwań było się trudno
nauczyc, zrozumiec, uszanowac. Wciąż się uczę.

Super super

[bellyda]

A nie uważacie, że strac przed innością bierze się przede wszystkim
z niwiedzy. Tzn boją się osoby niepłnosprawnej bo poprostu brakuje
mi wiedzy jak jej pomóc? Inność rodzi strach wynikający z braku
wiedzy?

[jutka1]

A co Ty sadzisz?

Napisz wiecej co myslisz o "swoim" temacie.

[bellyda]

Zastanawiam się z czego sie bierze strach przed innością. Z
niewiedzy, czxy może z czegoś jeszcze?
W sumie jak patrze na ludzi jedni za wszelką ceną chcą być inni,
wręcz na siłę odróżniac się od innych ubiorem, stylem, inni
naprawdę "różni" coć by z powodu swojej fizyczność wszystko by
oddali, żeby w topić się w tłum.

[jutka1]

A Ty sie boisz innozci?
Na razie piszesz o obserwacjach ludzi i zastanawiasz sie.
A jak Ty reagujesz?
Jakies opinie w temacie?

[jutka1]

"innosci" mialo byc

[gaudia]

jakos podskórnie czulam, że zmierzasz do niepełnosprawności

masz racje - strach wynika z niewiedzy

ale niepełnosprawni nie są bez winy

czasem są wyobcowani trochę na własną prośbę, żądając wiedzy tam gdzie jej być
nie może; czasem obrażają się za współczucie myląc je z litością

inność szokuje, bo musi - jesteśmy przyzwyczajeni do ludzi chodzących, mających
wszystkie kończyny, pojmujących świat circa about jak my. Różnie sobie radzimy z
tym szokiem - jedni uciekają, inni chcą pomóc (czasem niestety na siłę),
niektórzy umieją to uczucie oswoić i traktować innego zwyczajnie.

Niestety szkoła uczy o okrytozalążkowych, a nie o radzeniu sobie z emocjami

Rozmowy w toku

[bellyda]

A jeszcze jedno, obejrzałm dziś ED TVN rozmowy w Toku, nie da się
ukryć, że byli ludzie inni. Człowiek co przeistacza sie w kota,
tatoo to nuda norma, implanty poskórą. No i dobrze tylko zaskoczyło
mnie zdanie jednego z nich: Bo mnie nikt nie akceptuje,,,,
no super ale chyba w jakiś sposób oni tego chcą być innymi,
zauważonymi kontrowersyjnymi, a ja moga chyba ich nieakceptować???

[gaudia]

aha
czyli deczko się rozrzewniasz nad własną innością, ale nie jestes gotowa
akceptowac cudzej?

[bellyda]

W pewnym sensie zawsze byłam inna. Nigdy nie rozumiałam
rówieśników, wydawali mi się (sorki) trochę dziecinni, konsekwencją
tego było to, że nigdy nie byłam w grupie rówieśniczej. Moi rodzice
podjęli tez decyzję o tym, że nie byłam u chrztu u 1 komuni itp, to
poglębiało moją inność.
od jakiegoś czasu zaczęło być normalnie.
hmmm
teraz chyba jestem pozornie jak inni
ale nie toleruję unifikacji i robienia czegoś, bo inni tak robją

[foxie777]

Innosc zupelnie mi nie przeszkadza, a czuje smutek patrzac na ludzi
ulomnych, czy uposledzonych i na ich rodzicow.
Jesli chodzi o rogi na glowie, czy "kocice" z NY tez nic dziwnego.
Mieszkam za granica od wielu lat i taki sprawy to normalka.
Uwazam jednak, ze milo byc zaakceptowanym przez spoleczenstwo,i
zal mi ludzi, ktorzy musza uciekac sie do drastycznych sposobow, aby
te swoja innosc na sile udowodnic.

pozdr

[dado11]

hmmm, inność w sensie fizycznym nie stanowi dla mnie powodu do
jakichkolwiek reakcji... przecież ludzie dotknięci jakimkolwiek
zniekształceniem w stosunku do przyjętego schematu, nie są temu
winni... przy inności w sensie psychicznym, mam, czasem, problem,
nie zawsze wiem, jak się zachować, ale na ogół staram się być... nie
wiem, jak to nazwać... oczywista?, po prostu? no, coś w tym rodzaju.
W każdym razie, niczego nie udaję... Inność religijna właściwie mnie
nie dotyczy, bo nie jestem religijna, natomiast wszelki rodzaj
nadgorliwości, czy inaczej, ortodoksji, powoduje mój natychmiastowy
odwrót, bo o dyskusji przecież nie ma mowy...
i tu właściwie wracam do mojego życiowego motta, stworzonego w
czasie "parszywym", że tak powiem...
jeśli nie masz na coś wpływu, to znaczy, że problem nie istnieje,
jeśli masz wpływ, to po prostu to załatw...

Pochwala innosci

[luiza-w-ogrodzie]

Uwielbiam innosc i czuje sie wsrod niej dobrze. W Australii jest
mnostwo ras, narodowosci, orientacji seksualnych, wyznan a takze
niepelnosprawnych. Ci "Inni" sa widoczni wszedzie na ulicach i w
pracy. Poziom tolerancji spoleczenstwa w miastach jest zaskakujaco
wysoki (choc oczywiscie istnieje rasizm i nietolerancja, jako typowe
ludzkie mechanizmy radzenia sobie z innoscia).

U mnie w firmie sa katolicy, anglikanie, buddysci, niewierzacy i kto
wie, jacy inni (o religii zazwyczaj sie nie dyskutuje w towarzystwie
a juz na pewno nie nawraca). Pracuje z lesbijkami i
homoseksualistami, Azjatami, Europejczykami i Amerykanami. W innych
zespolach sa ludzie niepelnosprawni (ruchowo, nieslyszacy i
gluchoniemi - ci ostatni porozumiewaja sie glownie emajlami i
czatami).

Innosc jest fascynujaca i otwiera oczy na inne sposoby postrzegania
i rozumienia swiata.

Luiza-w-Ogrodzie
.¸¸><(((º>¸¸.·´¯`·.¸¸><(((º>
Australia-uzyteczne linki

[kamfora]

Zawsze czułam się (byłam/jestem) "inna" i może dlatego wyczuwam pewien fałsz w
tych "peanach dla inności" i zapewnieniach o super tolerancyjności/akceptacji i
cotamjeszcze.

Moja ex-teściowa miała taką "dewizę": "dzieci powinno być widać, ale nie powinno
być ich słychać". Podobną dewizę wyznają prawie wszyscy w stosunku do "innych":
ma być wiadomo, że są inni(nie powinni tej inności w żaden sposób maskować) i z
racji swojej inności powinni "siedzieć cicho", nie próbować nawet zająć miejsca
przeznaczonego dla "normalnych".

[fedorczyk4]

kamfora napisała:

> Zawsze czułam się (byłam/jestem) "inna" i może dlatego wyczuwam
pewien fałsz w
> tych "peanach dla inności" i zapewnieniach o super
tolerancyjności/akceptacji i
> cotamjeszcze.
>
Nie Kamforo, w tym nie ma z naszej strony falszu. I nie zapewniamy o
super tolerancyjnosci gremialnie. Wydaje mi sie ze po prostu
wyrazamy pewna dojrzala, kazda na swoj sposob, forme wlasnego
postrzegania "innosci". Dla mnie np. innosc wynikajaca z ulomnosci
fizycznej nie istnieje, przyzwyczailam sie do niej od dziecka.
Innosc wynikajaca z seksualnosci takoz objawila sie oczkom moim
wczesnie i tez jej nie ma. Innosci kulturowej nauczylam sie sama
bedac "inna" przez lata spedzone we Francji. Religijne mnie nie
dotycza dokladnie z tych samych powodow co Dado. To wszystko. Nie
zaliczam siebie do osob megatolerancyjnych.

[ewa60.11]

Inność - szerokie pole do dyskusji. Pięknie piszecie o poznawaniu,
tolerancji, akceptacji itd. A ja widzę granice. Arab mi nie
przeszkadza: może mieszkać obok, pracować, możemy się sobie kłaniać
itd ale ....... Wara od mojej córki. I nie dlatego że inaczej
wierzy. Cała kultura! Jestem w takim przypadku tolerancyjna ale o
ile mnie to nadto nie dotyczy. A gej? Nie wadzi mi. Nie obchodzi
mnie kto z kim śpi - pełna tolerancja. Ale manifestacje, pochody i
pomysły na adopcję dzieci - tu kończy sie moja tolerancja. I można
by tak jeszcze długo.

[fedorczyk4]

No to tu sie roznimy, bo dla mnie kulturalny, wyksztalcony,
muzulmanin, czy nie, Arab, Zyd, Afrykanczyk, Chinczyk buddysta, lub
hobbysta, jest mile widziany jako ziec. Parady, manifestacje, tak
dlugo jak dlugo nie ma rownouprawnienia, tez prosze bardzo, popieram
i chadzam.I wole pare gejow w roli adopcyjnych i kochajacych
rodzicow, niz to co dzieje sie z dziecmi w polskich bidulach i
niektorych "prawidlowych" rodzinach zastepczych.

[gaudia]

ja jak Fedo

[mammaja]

Poczytalam wasze posty i jeszcze w miedzyczasie zastanowilam sie
nad problemem. Otoz mialam dwa razy poczucie innosci, dajace
przezycia prawie traumatyczne. Raz - kiedy niebacznie znalazlam sie
w okolicach stadionu Legii, nie majac pojecia ze niebawem rozpocznie
sie jakis "wazny" mecz. Zostalam otoczona przez
tysiace "szalikowcow", z ktory kazdy mial poczucie przynaleznosci do
swojej kompanii, czulo sie emocje wzbierajace w grupach - w tym
wszystkiem ja -zupelnie z innej bajki i niezrzeszona - przestraszona
tym napierajacym tlumem. Poczucie zagrozenia, czy bylo racjonalne
czy nie owladnelo mna bez reszty.
Drugi raz kiedy odstalam od swojej grupy na suku w jakims miescie
arabskim, oblegana przez spojrzenia ludzi o zupelnie innym
wygladzie, stroju, kulturze, mowiacych cos do mnie po arabsku,
ciagnacych mnie do swoich wyrobow, znowu poczulam sie zagrozna.
Czyli to poczucie zagrozenia budzi sie w nas kiedy jestesmy
tymi "innymi" - nawet jesli teoretycznie nie powinno. Nie wiadomo
czy nie wzbudziloby we mnie w koncu agresji, ktorej przeciez niby
nie mam ))

[foxie777]

Ja nawet nie rozumiem, ze kolor skory, lub wyznanie moga byc
przeszkoda do zaakceptowania wybranki mojego syna.
Jedyna rzecza, ktora moze mi przeszkodzic to charakter, lub
wyrazne cechy negatywne, klamstwo, zaklamanie itp.
Argument, ze inna kultura zupelnie mi nie pasuje.Dlaczego nie Arab
jesli kocha moje dziecko i jest porzadnym czlowiekiem?.
Natomiast rozumiem, uczucie strachu przed duza grupa ludzi o
ktorych nie wiem czy zywia wobec mnie przyjazne uczucia.