Boje sie smierci....jak sobie z tym pomoc??

[svj]

witam. Jestem tu nowa ale prosze doradzcie mi jak sobie pomoc...
Jestem DDA. Stresu mam od groma...ale cos co mi nie daje zyc to ten
okropny lek przed chorobami i przed smiercia. Boje sie pomyslec co
sie stanie kiedy moi bliscy odejda z tego swiata... co stanie sie ze
mna jak bede mogla zyc?... boje sie rowniez o siebie...nie wyobrazam
sobie ze kiedys moge umrzec...lezec w grobie czy dac sie spalic...to
mnie wykancza psychicznie...nie umiem sobie juz z tym
poradzic....najggorzej jest w nocy kiedy nie potrafie zasnac i mam
tysiace zlych mysli...:(...wiem ze wykanczam tym problemem sama
siebie jak i ludzi z mojego otoczenia. Wystarczy ze tylko pojawi sie
taka mysl o smierci i zaczynam plakac i panikowac....jak mam z tym
zyc? czy ktos tez tak ma? jak mam o tym nie myslec i pogodzic sie z
tym faktem ze to normalne?
pomozcie

[uhu_an]

tak ja tak mam, a raczej mialam. tak sie panicznie balam smierci, ze
nie moglam normalnie funkcjonowac. zyc, jesc, spac. rece mi sie
trzesly i mialam jakies dziwne objawy. to wlasnie z leku i stresu.
po pierwsze bylam hipochondryczka o to by "zwrocic" na siebie uwage.
tylko choroba sprawiala, ze ktos sie mna interesuje. co do leku
przed smiercia, to nie wiem za bardzo skad to sie wzielo, nie wiem,
czy to ma zwiazek ze smiercia mamy. nienawidze smierci, pogrzebow i
td. zreszta moje dzicinstwo bylo uslane pogrzebami. na wesele
poszlam 1 raz chyba w wieku 18 lat :/ wczesniej pogrzeby.

moze to lęk przed strata kontroli? ze nie ma sie na nic wpływu?
ja poradzilam sobie tak: psycholog i to od zaraz serio! a potem no
cóz, terapia i tak mi to rpzeszlo, ze nie mysle o tym wiecznie.

teksty typu nie mysl o tym, wcale nie rozwiazuja problemu. tylko tak
moge doradzic

Pogodzić się z tym,

[elam1]

że raz sie człowiek rodzi i raz umiera. Śmierc jest nierozerwalnie
związana z życiem. Myslę, ze sam moment śmierci przeraża, przeraża
to, ze ludzie traktuja ten temat jak tabu, a o tym nalezy rozmawiac,
ja jestem świadomie wierząca i wiem, że jak przejdę na druga strone
to tam zgodnie z obietnicą nie będzie bólu smutku łez, wszelkie
ziemskie troski znikną, więc tak patrząc na to codzieje sie tu na
ziemi, jak ciężko czasem przejśc dzień - tęsknię za domem Ojca ,
jest obietnica, że każdy kto wierzy w Jezusa zbawiony będzie, i jest
to obietnica w przeciwienstwie do tych ludzkich pewna.

[dziewczyneczka08]

Wiesz, ja myślę, że powinnaś iść na terapię.
Ja mam coś podobnego - nie wyobrażam sobie utraty najbliższych osób,
co kiedyś siłą rzeczy następi. Kiedy mi źle, wpadam w chorobę -
czasem to coś w rodzaju autosugestii - takie wołanie o pomoc.
A z takimi rzeczami człowiek sobie sam nie poradzi. Dlatego nie
zwlekaj, bo szkoda życia - zapisz się na terapię, specjalista na
pewno Ci pomoże!
Trzymaj się ciepło, nie jesteś sama!

a propos smierci

[uhu_an]

ostatnio zle sie czuje. mam problemy ze zdrowiem. i co sie okazalo?
lekarz mnie wyslal na markery nowotworowe. Powiem szczerze, ze sie
boje wynikow. troche zaczelam myslec (byc moze na zapas-sie
zamartwiam), ale jakos tak dziwnie.


Boje sie, mzoe to nic groznego. ale przypuszczenia sa dosyc
neprzyjemne :(

[moniay]

Nie wiem czy to ci pomoze co zaraz tutaj napisze. Ze śmiercią sie
spotkałam . Trzy bliskie osoby odeszły . Bałam się śmierci . Czasem
jeszcze sie boję gdy przyjdzie zła myśl o moich dzieciach . Stopuje
tą myśl - piosenką . Nie można śpiewać piosenki , skupić się na
wydawanych dzwiękach i myśleć jednocześnie o śmierci . Nie jest to
mozliwe . Czasem myślę sobie w ten sposób - co ma być to będzie .
Chodze na terapię i umiem już rozrożnić rzeczy na jakie mam wpływ a
na jakie nie mam . To bardzo ułatwia . Na śmierć swoją masz wpływ
dbajac o swoje zdrowie , na śmierć bliskich wpływu nie masz . Nawet
gdy bedziesz komuś mówić - idź do lekarza , zbadaj się - to nie masz
wpływu na decyzje podejmowane przez inna niż sama Ty osobę . Mozesz
jej zwrócić uwagę , mozesz jej poradzić ale na opa nie weźmiesz ,
nie zaniesiesz i nie rozkażesz . No wieć . Rozróżnij te rzeczy . Na
śmierć nie masz wpływu wiec nie ma co nad nią dumać . Co będzie to
bedzie . Trudno . Kolejna sprawa jest taka ,że z każdą śmiercią
człowiek sobie poradzi oprócz swojej :-) . Nie jest łatwo przezyć to
wszystko . Dlatego jest załoba . Trzeba swoje wypłakać , pozłoscić
się ale ... żyje się . I nie , że byle jak . Po prostu się zyje .
Inaczej ale jednak . Nie bój się więc tego co nie wiadomo kiedy
nastąpi . Nie trać życia na takie zamartwianie bo to i tak nastąpi
prędzej czy później i NIE MASZ NA TO WPŁYWU . Więc Żyj !!!!! i ciesz
się bliskimi !!!!

[iziula1]

Lęk przed utratą bliskich, przed śmiercią, choroba to są rzeczy nad
którymi nie masz żadnej kontroli i nigdy mieć nie będziesz.
Ja przeżywam codzienne lęki o zycie moich dzieci.Zmuszam się aby
codziennie wyjśc z domu do pracy, aby dzieci wysłac do
szkoły/przedszkola.

Panuj nad swoimi myslami, odpędzaj złe obrazy, kontroluj swoje
myśli, unikaj sytuacji które wywołują napady lęku i walcz z nim.
Mimo obaw i strachu rób to co robisz. Inaczej lęk zapanuje nad tobą.
Śmierć jet naturalną częścią życia a Ty życie masz b.długie przed
sobą :)