radioterapia

[armelia]

Witam. Po badaniu HP u mojej mamy (po operacji( rak szyjki macicy))okazało
się, ze jest juz G2. Lekarz powiedział, że będzie radioterapia, chemioterapia
i brahyterapia. I mam pytanie. Jak kobiety znosza tą radioterpię, czy to sie
da normalnie w miarę funkcjonowac? Pytam dlatego, że najprawdopodobniej mama
będzie do szpitala dojeżdżać (będę ją wozić) ale to jest 70 km. Ta
radioterapia ma byc przez 5 tygodni, codziennie oprócz weekendów. Czy to
jest "do wytrzymania" takie dojeżdżanie? Czy gorzej znosi się chemię ?(chemia
ma byc raz w tygodniu, 5 razy). Jeju, nie wiem co robic, czy lepiej żeby
została w szpitalu? Mama jest bardzo przygnębiona, jakoś miała nadzieje, ze
może się obejdzie bez tych chemii... Przepraszam, ze byc może zadaje takie
mało ważne pytania ale wiem, żę są wśród was osoby, które wiedzą, jak czuje
sie ktos po takich radioterapiach. A ja nie wiem nic, lekarze też mówią tyle
ile chcą. I jeszcze chciałam powiedzieć, że bardzo duzo inormacji zdobywam
własnie czytając wasze posty. Bardzo za to dziekuję.

[niebieski_motylek]

Moja mama miala radioterapie... miala usunieta piers..
da sie normalnie funkcjonwac... tylko trzeba przestrzegac higieny..... miejsca
naswietlanego.. przez jakisc czas nie mogla myc..tego miejsca
nie miala zadnych problemow innych....
chemie bardzo zle zniosla..nudnosci. temperatura i lezenie w lozko od chemi do
chemi ale to chyba zalezy od pacjenta.... i od chemi. Bo inne osoby zupelnie
mogly normalnie funkcjonowac.... A poza tym moja mama miala 74 lata i od lat
chorowala na serce i nadcisnienie a poza tym bardo nerwowa z niej osoba.. ale
przezyla... :) a bylam z nia w przychodni.. i musze Ci powiedziec ze nie jest
tak zle.. jak to sobie wyobrazamy.. panie i panowie. leza sobie.. czytaja
rozmawiaja...i wychodza... pewni ze nie kazdy.... bo sa rozni chorzy... ale
myslalam ze bedzie gorzej...
..Takze 3majcie sie dzielnie i glowy do gory...
aska

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Hej hej Armelio
G2 to stopień zróżnicowania nowotworu a nie jego zaawansowanie. G2 to sredni
stopień (moja mama miała G3-najbardziej złośliwy)
To bardzo dobrze, że mamie zaaplikowano chemię jako dodatek do naświetlań. Ta
chemia (prawdopodobnie będzie oparta na cisplatynie i 5FU) ma za zadanie
uwrażliwić komórki na naświetlania. Takie łączenie chemii i naświetlań to teraz
międzynarodowy standard i zwiększa szanse na wyleczenie o nawet o 30 % w
stosunku do samych naświetlań. Ta chemia nie powoduje wypadania włosów. Moja
mama miała tylko niezbyt nasilone mdłości, metaliczny posmak w ustach i w
momencie podawania chemii bolały ją nerki.Wszystko było jednak do wytrzymania.
Mama miała chemię raz w tygodniu a nastepnego dnia ją wypłukiwano.Co tydzień
robiono morfologię, ale wyniki były dobre i mama mogła wziąć całą serię.
Naświetlania są bezbolesne, natomiast mają wpływ na pracę jelit dlatego dieta
musi być lekkostrawna. W szpitalu dostaniecie jeszcze wskazówki co mama może
jeść.Niewolno na przykład surowych owoców.Naswietlania wyołują także biegunkę i
zaparcia, dlatego dieta jest ważna.
Skóra w miejscach naświetlanych zrobi się czarna, ale to przejdzie. Nie wolno
jej w tym czasie myć.
Jedyną pamiątką,którą mama ma po tych naświetlaniach są trzy wytatuowane
kropeczki na plecach. Służyły one do precyzyjnego ustawienia aparatury.
Naświetlania mają czasem długotrwałe skutki uboczne (niestety u mojej mamy tak
jest)ale to skuteczne leczenie.
Trzymaj się i pytaj :-)))

PS. Moją mamę woziła na leczenie moja ciocia 50 km w jedną stronę. Da się to
zrobić, musicie tylko pamiętać, że jak mama będzie po chemii, to musicie być
przygotowane że mam będzie często chciała iść do toalety. Nerki mocno wtedy
pracują.
Co do całego leczenia, polecam ci książkę Chemioterapia i Radioterapia. Bardzo
nam ona pomogła zrozumieć całe leczenie.

[b_a_l_b_i_n_k_a]

www.gwp.pl/add2cart.php?product=235
Tak wygląda ta książka.

[armelia]

Dziewczyny dziękuję wam bardzo za informacje. Balbinko, książkę właśnie sobie
zamówiłam, dziekuję za namiary. Nie miałabym pojęcia, że taka istnieje. Własnie
G2, lekarz mówił, że to jest dość złośliwe i że guz był duzy bo 2,5 cm i 1 cm
głebokosci i dlatego ta chemia musi byc. Starsznie się tym wszystkim
denerwujemy, mama jest przygnębiona. Z dietą tez będzie ciężko, mama ma
dodatkowo refluks i przepukline przełykową. Ale bardzo mnie pocieszyły i
podbudowały te informacje, że to jest do wytrzymania i że przecież to leczenie
jest skuteczne, musi być! Teraz tylko musimy pocekac aż wygoi się rana po
operacji (zrobiła się martwica i lekarz powiedział, ze musi ją "ściąć" bo nie
chce sie goić).
Pozdrawiam serdecznie i jeszcze raz dziekuję.

[b_a_l_b_i_n_k_a]

NIe jestem pewna, ale przy refluksie powinna być też dieta lekkostrawna, więc
przy refluksie też jak najbardziej wskazana.
Guz u mojej Mamy miał 4 cm, tak więc sytuacja była niewesoła. A jak węzły
chłonne u Twojej Mamy?

[armelia]

Węzły, te które jej wycięto miała czyste i wszystko inne też było czyste. Nie
wiem jak inne, nic o tym lekarz nie mówił, nie wiem czy to można jakoś
sprawdzić. Mamę często bolą nogi i to pod kolanami, nie wiem... Jak to jest z
tymi węzłami?

[estelka1]

A ja armelio trochę "postraszę" w kwestii radioterapii. Fakt, że moja mama
miała naświetlaną głowę i klatkę piersiową, więc na pewno trochę różnic będzie.
Ale lepiej wiedzieć zawczasu, jaki jest najbardziej pesymistyczny wariant i
nastawić się na niego. Nas nikt nie przygotował. Chemię (4 cykle po 3 dni) mama
zniosła nadspodziewanie dobrze. Owszem nie obyło się bez mdłości, wypadania
włosów i tym podobnych sensacji, ale po każdym cyklu dochodziła do względnej
równowagi. Od początku grudnia miała naświetlaną klatkę piersiową (27 razy) i
potem głowę 12 razy. W szpitalu wszystko było w miarę dobrze, a po powrocie do
domu (ostatnich 7 tygodni) zaczęły się dziać bardzo niedobre rzeczy. Poparzona
skóra (głowy i twarzy), niby nie mocno, ale skóra ciągle się łuszczy i piecze i
mama utraciła ledwo "odrośnięte" włosy. W przypadku włosów łonowych będzie to
mniejszy dyskomfort. Przez ponad tydzień bolała ją skóra brzucha i pleców i tak
jakby tkanka podskórna oraz mięśnie. Ból był tak silny, że mama nie mogła się
wyprostować, odkaszlnąć, ani wykonać bardziej gwałtownego ruchu. Po leczeniu
przeciwzapalnym to ustąpiło. W ciągu kilku ostatnich dni nasiliły się bardzo
dolegliwości żołądkowe, mdłości, odbijanie. Leki przeciwwymiotne typu atossa,
zofran, które zalecił onkolog nie pomagały, za to powodowały zaparcia. W
konsekwencji mama całkowicie straciła apetyt, opadła z sił, a wczoraj wieczorem
zemdlała i upadła w przedpokoju. Zawieźliśmy ją do szpitala, ale jeszcze nie
wiem nic konkretnego. O innych dolegliwościach typu uszkodzenie słuchu, zawroty
głowy, czy problemy z koncentracją oraz pamięcią nie będę sie rozpisywać. To
raczej ma związek z naświetlaniem głowy, więc Twojej mamie nie grozi. I
zobaczcie, ledwie półtora tygodnia temu cieszyłam się po kontroli u onkologa,
że raczysko u mojej mamy jest "uśpione" :-( , a tu takie przykre niespodzianki.
I podobno tak może sie dziać nawet do pół roku po naświetlaniach. Armelia, co
do wożenia mamy codziennie... niech ona sama lepiej zdecyduje, co woli i w
razie czego pozwól jej zmienić zdanie. Dojeżdżanie jest męczące, pobyt w
szpitalu obciąża strasznie psychikę.

[b_a_l_b_i_n_k_a]

Jeśli wszystko inne było czyste to OK :-)

[estelka1]

balbinko, próbuję się tym pocieszać, ale widok cierpiącej, obolałej mamy
powoduje, że zaczynam czarno widzieć :-( Szczerze mówiąc ta ciągła huśtawka
mnie wykańcza. Raz jest super, mama doskonale sie czuje i wszystko jest jak
przed chorobą, a za dzień czy dwa taki zimny prysznic, jak ostatnie dni. Pewnie
wszystkie osoby tu bywająće doskonale to znają, ale powiedz jak sobie z tym
radzisz?

[b_a_l_b_i_n_k_a]

W ogóle sobie nie radzę. Mama zakończyła leczenie trzy lata temu, a ja wciąż
nie mogę pozbyć sie strachu o to, co będzie jak choroba wróci :-( Przechodzę
terapię, mam leki antydepresyjne. Wcale nie byłam dzielna, jak mama chorowała.
Bywało tak, że to mama mnie pocieszała, że wszystko będzie dobrze :-((( Tak to
wyglądało u mnie.... Mam z tego powodu okropne wyrzuty sumienia.
Nie wiem, co bym zrobiła, gdybym była na miejscu wielu z Was. Wiem co
chciałabym zrobić i co warto zrobić i o tym piszę, ale jak zareagowałabym sama
nie wiem...

[armelia]

Estelko, dzieki za "postraszenie", to przecież bardzo ważne. I słowa otuchy są
ważne ale i realne spojrzenie na wszystko również. Zdaję sobie sprawe, że moze
być bardzo średnio. Ja sobie radzę też kiepsko. Wczoraj jak rozmawiałam z
lekarzem to w ogóle stwierdził: "dlaczego pani jest taka przerażona..?" W Ogóle
schudłam juz okropnie i wyglądam gorzej niż mama. I mam poczucie winy, ze nie
potrafię znaleźc w sobie tyle siły, żeby być wsparciem dla niej, wydaje mi się
wszystko co mówię "pocieszającego" do mamy brzmi idiotycznie i że nie potrafię
gotować dietetycznych potraw.. I przede wszystkim drżę ze strachu, jak tylko
mama mówi że coś ją boli, że może TO już gdzieś przelazło, że może jest w
nerkach albo w kościach albo nie wiem gdzie..Dobrze, że jest to forum, ze nie
jestem sama. Dzięki raz jeszcze.

[estelka1]

Fajnie dziewczyny, że jesteście i że rozumiecie, to co ja czuję, choć
wolałabym, żebyśmy poznały się w lepszych okolicznościach:) Ja, dotąd raczej
płaczliwa, w tej chwili nie pozwalam sobie na chwile słabości. Prawdę mówiąc i
nie mam za bardzo przed kim wylewać swoich żali. Tata sam jest przerażony
chorobą mamy. Tyle, co musiałam, powiedziałam, ale oszczędzam mu wiadomości
typu, że średnia przeżycia z tym nowotworem wynosi 2 lata. Tata czasem potrafi
chlapnąć coś bez zastanowienia przy mamie, a mamie aż taka brutalna wiedza nie
jest do niczego potrzebna. Nie jest to oczywiście zła wola taty, tylko jego
osobisty strach o mamę i o siebie samego, gdyby czasem mamy zabrakło. A że
dotąd to on był chory i słaby i z każdego problemu zwierzał się mamie, to teraz
też mu się czasem wyrwie. Mama z obawy o stan zdrowia taty (tata jest po
poważnej operacji serca) niewiele mówi mu o tym, co się z nią dzieje, jak się
czuje itd. Wszystko "przyjmuję" ja. Mój mąż dużo pomaga moim rodzicom. Kiedy
tylko czegoś od niego potrzebują, rzuca wszystko, pracę (na szczęście ma taką
możliwość), przyjemności i jedzie do nich. Więc w tym momencie ja też nie chcę
dodatkowo obarczać go swoimi obawami, troskami o rodziców. Kiedy już całkiem
nie mam siły, wtedy dopiero przy nim pękam. Mam też siostrę, ale ona mieszka
daleko i ma przekichane życie z mężem alkoholikiem, ktory przez chlanie
niedawno otarł się o śmierć i niestety pije dalej. Też nie chcę jej dostarczać
problemów. Owszem informuję ją na bieżąco co się dzieje, ale to mniej więcej
wszystko. Przyjaciele :) oni są kochani, ale dopóki ich takie problemy nie
dotyczą (i oby nie dotyczyły), w zasadzie nie do końca zdają sobie sprawę z
tego, o czym ja mówię. Ja sie oczywiście nie skarżę, na to jak ciężko mnie
życie doświadcza :) Wiedziałam od zawsze, że kiedyś nastąpi moment, że role się
odwrócą i to ja będę wspierać rodziców. I to, że muszę im pomóc mnie nie
przeraża, bo są najcudowniejszymi ludźmi na świecie i ja lubię z nimi być
niezależnie od okoliczności. Ale przeraża mnie świadomość, że nasz wspólny czas
coraz bardziej się kurczy. I zamiast wykorzystać to, nacieszyć się sobą
wzajemnie, to walczymy z jakimś cholernym choróbskiem, które może przyśpieszyć
nasze rozstanie.
Dobrze dziewczyny, juz się nie rozklejam, bo tylko wystraszę swoją córkę :-)
Pozdrawiam Was, trzymajcie się dzielnie. Agnieszka

[ulaw2]

Agnieszko przeżywam dokładnie to samo co Ty i wiesz podziwiam moją mamę że,
mimo tej paskudnej choroby cały czas się nie poddaje.Mnie nie chce się już
nic.Znajomi mówią mi że wyglądam gorzej niż mama.
A ktoś tu niedawno radził aby cieszyć się wiosną.

[estelka1]

Ja też podziwiam moją mamę. Trzyma się na ogół dzielnie. Dopiero teraz, kiedy
jest taka słabiutka i nie może robić tego wszystkiego, na co ma ochotę, trochę
się podłamała. Moja mama jest typem "mróweczki", ciągle coś robi, nie potrafi
usiedzieć bezczynnie. Jest bardzo ciężko "chora", jak musi zwolnić tempo, czy
tak jak teraz leżeć w łóżku. Jeszcze tydzień temu dłubała coś na działce,
sprzątała mieszkanie na święta, chodziła z tatą na kilkukilometrowe spacery.
Lekarz, który tu na miejscu opiekuje się mamą (to on latem wykrył u mamy raka)
twierdzi, że to jest przejściowy kryzys. Organizm jest wyczerpany radioterapią,
do tego dochodzi przesilenie wiosenne i brak apetytu na skutek dolegliwości
żołądka związanych z naświetlaniem. Tak się podobno może dziać nawet do pół
roku po radioterapii. Trochę mi dzisiaj lżej, bo mama próbuje jeść, wstała
dzisiaj i poszła się wykąpać. Zmęczyła się okrutnie, ale to i tak już jest
postęp, bo wczoraj leżała plackiem :) Mam nadzieję, że codziennie będzie
lepiej. Najważniejsze, że onkologicznie jest wszystko ok.