Dodaj do ulubionych

Rozpieszczanie

19.08.10, 11:03
Co to wlasciwie jest rozpieszczone dziecko?
Od kiedy mozna uznac ze dziecko jest rozpieszczone?
Czy dzieci AP sa rozpieszczone?

Czy rozpieszczone oznacza wchodzacego na glowe urwisa?
Ale mowi sie ze AP to nie wylegarnia bezstresowo wychowanych (musze
uzyc tu nieparlamentarnego slowa) - gowniarzy? uncertain

Jak nie wpasc w pulapke ulegania (?) dziecku, poprzez niechec do
niedoprowadzania go do placzu - ie. pozwalania mu na wszystko?

Obserwuj wątek
    • klarci Re: Rozpieszczanie 19.08.10, 12:14
      wiesz co, ja rozróżniam dwa terminy: rozpieszczanie i rozpuszczanie.
      uważam, że w rozpieszczani nie ma nic złego, aby z głową - od tego
      jest dzieciństwo, żeby cieszy się ...
      ale juz rozpuszczanie, to dla mnie pozwalanie na zbyt dużo, tak
      zwane wchodzenie na głowę, nie stawianie jasnych granic.
      uważam też, że nie ma nic złego w płaczu - ale u starszych dzieci -
      i nie na zasadzie olewania, wyśmiewania się z dziecka. płacz jest
      naturalną formą okazywania emocji, a w tych nie ma przecież nic
      złego smile więc nie mam zamiaru specjalnie się stresować płaczem,
      pozwoloć na niego, ale starać sie być obok ze wsparciem smile, bo jak
      dla mnie idea ta zakłada, że wszystkim nam nalezy się szacunek.
      przynajmniej ja rozumiem AP, nie jako ważność potrzeb tylko dziecka,
      ale potrzeb całej rodziny smile jeżeli jestem zła na syna, to tego nie
      ukrywam, żeby zaoszczędzić mu stresu wink musi nauczyć się, że tak jak
      on, tak i ja mam prawo być radosna, wesoła, ale i zła, smutna smile


      myślę, że prawdziwe dzieci AP nie mogą być rozpuszczone
      • globus.histericus Re: Rozpieszczanie 19.08.10, 13:04
        > uważam też, że nie ma nic złego w płaczu - ale u starszych dzieci
        -

        Klarci, a od kiedy dla Ciebie jest "starsze dziecko"?

        Mrs.t, te pytania "spędzają mi sen z powiek" od około miesiąca, może
        dwóch i tak samo zastanawiam się, gdzie jest granica. Szukam jej,
        słucham intuicji, ale to pierwszy taki moment w moim macierzyństwie,
        kiedy brak mi pewności. Czasem boje się, że jednak ulegam za bardzo
        i w przyszłości córka nie będzie mnie szanowała, a tego boję się
        najbardziej. Mam nadzieję, że z czasem wyrobimy sobie jakiś system,
        i ona i ja, jakieś ramy, hierarchię, którą obie będziemy akceptować.
        • klarci Re: Rozpieszczanie 19.08.10, 13:24
          może tak - uważam, że płacz jest naturalną formą okazywania
          niepokoju, lęku, złości. u niemowlęcia wiadomo - dobrze jeżeli
          wywołuje szybką reakcje opiekuna. natomiast wydaje mi się, że trochę
          inaczej to wygląda u dziecka mówiącego, które uczy się sygnalizować
          podstawowe potrzeby na różne sposoby. tak mi się wydaje - czas
          pokaże wink
          • a.nancy Re: Rozpieszczanie 22.08.10, 16:37
            > inaczej to wygląda u dziecka mówiącego, które uczy się sygnalizować
            > podstawowe potrzeby na różne sposoby. tak mi się wydaje - czas
            > pokaże wink

            mówiące dziecko jeszcze długo nie ma na tyle rozwiniętej autorefleksji (i
            umiejętności werbalnych), żeby umieć w każdej sytuacji rozpoznać i
            zasygnalizować swoje potrzeby. czasem po prostu jest smutne - niekoniecznie wie,
            dlaczego. albo może źle rozpoznać przyczynę.
            nawet dorosły ma prawo płakać. nawet "bez powodu" - bo jest smutny, albo nie
            radzi sobie z napięciem.
      • mrs.t Re: Rozpieszczanie 19.08.10, 13:40
        ha, klarci, jak to mowia - GOOD POINT! Sluszna uwaga.
        chodzi mi o rospuszczenie w takim razie
        i obawa przed "produktem" 'wychowania bezstresowego'

        > jedno co wiem, to nie wolno ulegać,
        >bo ukręcisz bata sama na siebie. robić swoje, nie zważając na
        > hałasy i ignorować wszelkie przejawy takiego właśnie zachowania.

        No a jak takie np powyzsze ma sie do AP?
        W sytuacji buntu dwulatka ( u roczniaka;?) (u roczniaka to o tyle
        wazne ze roczniak mniej zrozumie niz dwulatek)
        Jesli wiem ze sie NIC dziecku nie dzieje, Jesli staram sie odwrocic
        uwage.
        Jesli NIE MOGE dac dziecku tego co chce (bo to niebezpieczne, czy
        inny napawde powazny powod)

        Urzadzanie scen kiedy nie dostaje tego co chce, w tej chwili...

        Co przeczytac, by zrozumiec?
        czy takie sceny to wlasnie wyprobowywanie mamy?
        • misior_biorn Re: Rozpieszczanie 20.08.10, 22:57
          mrs.t napisał:
          >
          > Urzadzanie scen kiedy nie dostaje tego co chce, w tej chwili...
          >
          > Co przeczytac, by zrozumiec?
          > czy takie sceny to wlasnie wyprobowywanie mamy?

          U nas też aktualnie są takie sceny. Jednak mimo wszystko nie wierzę w
          "wypróbowywanie mamy". Jakoś za skomplikowane mi się to wydaje na
          małą główkę mojego synka - myślę, że dzieci mimo całej swojej
          inteligencji i potencjału myślą ciągle jeszcze w prostych, nie
          "zepsutych" przez doświadczenie kategoriach.

          Tak więc owszem, mój synek potrafi rozpłakać się rzewnymi łzami bo
          nie dostał czegoś tam i od razu uspokoić jak to dostanie. Ale myślę,
          że dla niego w danym momencie to naprawdę było takie super ważne, a
          świat (rodzic) niesprawiedliwy nie dając mu upragnionej rzeczy.
          Staram się o tym pamiętać i trochę mi to pomaga przeżyć te jego
          bunty. Ale też nie ustępuję, właśnie dlatego, że myślę, że w końcowym
          rozrachunku dziecko mające jasne granice czuje się bezpieczniej. No i
          w końcu w dorosłym życiu też będzie się spotykał z jakimiś zasadami,
          zakazami...
        • margonik Re: Rozpieszczanie 28.08.10, 00:41
          > > jedno co wiem, to nie wolno ulegać,
          > >bo ukręcisz bata sama na siebie. robić swoje, nie zważając na
          > > hałasy i ignorować wszelkie przejawy takiego właśnie zachowania.
          >
          > No a jak takie np powyzsze ma sie do AP?

          Mrs.t, przychodzi mi do głowy jeden fragment z książki (W głębi
          kontinuum) - gdy ojciec wychodził na polowanie, syn płakał, bo nie
          chciał iść z ojcem, a oczekiwano po nim, że pójdzie. Ojciec wówczas
          nie zawrócił, nie zmienił swoich planów, nawet nic nie tłumaczył.
          Nie obejrzał się nawet. Zignorował płacz syna i poszedł.

          Z praktyki matki 4-latki wiem, że ignorowanie jest rzeczywiście
          najlepszą metodą. Na ile się da, tłumaczę co i jak - w wielu
          sytuacjach skutkuje, ale w sytuacji wymuszania, złości i histerii -
          nie skutkuje. Najlepiej robić wówczas swoje - tak, jak ten ojciec.
          Inaczej dziecko się najkręca, a matce w pewnym momencie nerwy
          puszczą.

          Oczywiście nie chodzi o ignorowanie potrzeb. Chodzi o
          ignorowanie zachcianek, próby sił, chimerów... Może to jest kluczem,
          żeby starać sie rozpoznawać rzeczywiste potrzeby?
          Czasami niegrzeczne zachowanie może je sygnalizować nie wprost.
      • globus.histericus Re: Rozpieszczanie 19.08.10, 14:55

        > pozwoloć na niego, ale starać sie być obok ze wsparciem smile

        Ja też, tylko, że... jeśli ja jestem źródłem tego nieszczęścia i
        płaczu (zabraniam czegoś), to moja córka nie chce ode mnie
        pocieszenia, przytulenia i wsparcia. Wkurza się i mnie odpycha
        (zresztą, w sumie logiczne; jak ja się na kogoś zdenerwuje, to też
        nie wypłakuje mu się na ramieniu, tylko omijam do czasu załagodzenia
        sporu, ew. rozmowy). Tłumaczę jej, że rozumiem ją i jej emocje, ale,
        że ona też musi mnie zrozumieć, że nie mogę jej na to pozwolić, bo
        ... Nie działa sad
        • klarci Re: Rozpieszczanie 19.08.10, 18:07
          Globus, miałam na myśli dokładnie: bycie obok ze wsparciem. jeżeli
          on zechce się przytulić, to zapraszam, ale sama nie zabiegam o to. w
          końcu ma prawo byc zły. ja jak jestem na kogoś zła, to też nie mam
          ochoty sie przytulać, chociaż oczywiście od każdej zasady bywaja
          wyjatki ... wink, ale ... właśnie, jak już emocje opadną smile tak samo z
          mówieniem i tłumaczeniem - moim zdaniem to tylko zaognia sytuację,
          na to przychodzi czas "po", chociaż w przypadku dziecka, trudne może
          być znaleźć ten odpowiedni moment, kiedy już emocje opadły, a
          jeszcze jest sens wracać do sprawy i dziecko jeszcze 'pamięta
          sytuację'
          wiem, że teoria jest piękna, a rzeczywistość niestety mniej chłodna
          i przewidywalna - piszę raczej o tym do czego staram sie dążyć.
    • joalma Re: Rozpieszczanie 19.08.10, 13:18
      myślę, że można wiele rzeczy zabronić i dalej być blisko dziecka.
      zamiast krzyknąć i dać klapsa - tłumaczyć w prosty i spokojny
      sposób, 1000 razy i aż załapie wink pamiętać, że emocje dziecka to
      taki jeden wielki PMS wink) wszystko przeżywa dużo mocniej niż
      dorosły, liczy się dla niego tu i teraz, a mega zmienne nastroje i
      histeria to norma wink głęboki oddech, łyk melisy, policzyć do
      dziesięciu i znów mamy świętą cierpliwość wink

      moim zdaniem - wbrew pozorom rozpieszczanie/ rozpuszczanie dzieci to
      ich krzywdzenie, bo później mają ogromne kłopoty np w odnalezieniu
      się w grupie, relacjach z innymi dorosłymi (przedszkole, szkoła).
      jeśli zawsze spełniamy ich zachcianki nawet kosztem ich zdrowia (np
      słodycze zamiast obiadu) byle się nie rozpłakały, ulegamy we
      wszystkim byle się uśniechnęło - dziecko w sercu będzie
      nieszczęśliwe bo nie czuje się bezpieczne, pomyśli że samo
      musi "panować" nad rodziną, skoro rodzice są "słabi", że musi
      rządzić, wtedy wchodzi w nie swoją rolę.

      dziecko ma czuć się dzieckiem i być pewne że w razie czego to
      rodzice je obronią, podejmą ważną decyzję, wyjaśnią konsekwencje
      czegoś. może na nich polegać zawsze i wszędzie. że potraktują je z
      szacunkiem, ale jak dziecko.

      ja może zaproponuję inny podział: mam nadzieję, że mój synek będzie
      wypieszczony ale nie rozpieszczony wink
      • globus.histericus Re: Rozpieszczanie 19.08.10, 14:06
        Joalma, zgadzam się w całej rozciągłości, tylko naprawdę, jak
        dochodzi co do czego, to zaczynam się gubić. Weźmy na przykład taką
        sytuację: córka uwielbia mnie szczypać i to bardzo mocno, najmocniej
        jak potrafi. Mnie to bardzo boli, ale ze spokojem powtarzam 1000
        razy, że nie wolno, że mamę boli, że przecież ja jej tak nie robię,
        ała, itp i odciągam jej rękę. Ale ona uparcie, z szelmowskim
        uśmiechem, im więcej razy powtarzam, tym coraz mocniej mnie szczypie
        w szyję (zazwyczaj jak się nosimy). Więc ja mówię, że jak jeszcze
        raz mnie uszczypnie to ją wyjmę z chusty i odstawię na podłogę.
        Oczywiście szczypie, a jak ją odstawiam jest przeogromny krzyk i
        ryk, dochodzący do spazmów. Taka sytuacja powtarza się prawie
        codziennie, więc żadnych wniosków moja córka nie wyciąga. Wiem, że
        ze szczypaniem, ciągnięciem za włosy nie mogę odpuścić, bo to po
        prostu mnie boli, ale to tylko przykład. Tak samo jest jak mówię,
        żeby nie waliła w klawiaturę komputera (ryk jak ją zabieram od
        komputera), nie rzucała różnymi rzeczami (potrafi rzucić bardzo
        mocno) itp. Generalnie zawsze na wiele jej pozwalałam, nie stałam
        nad nią, nie mówiłam co drugie słowo nie wolno, bo nie chciałam,
        żeby była takim "zniewolonym" dzieckiem. Ma dużo swobody, ale są
        pewne rzeczy, a jest ich naprawdę niewiele, których jednak nie mogę
        zaakceptować i chcę, aby córka przestrzegała tych zasad. No i nie
        umiem tego jakoś dobrze ustawić. Mary ma 15,5 miesiąca i ma bardzo
        silny charakter. Jak jej się coś nie podoba to strasznie krzyczy, a
        ja nie mogę tego słuchać, poza tym ciężko mi zachować spokój w takim
        krzyku. Może to też taki wiek, że wszystko chce, a jeszcze nie umie
        pojąć, że coś jest nie dla niej. Mi chyba pozostaje tylko cierpliwie
        tłumaczyć, ale czasem się we mnie nieźle gotuje.
        • joalma Re: Rozpieszczanie 19.08.10, 14:24
          oj czuję że córcia będzie z zawodu dyrektorem wink)))

          może spróbuj biorąc ją do chusty zaproponować jakąś zabawę np,
          głosno liczysz do 10 i dajecie sobie buziaka, potem bijecie brawo że
          się udało. i znów do 10 i buziak, brawo. potem do 10 i coś innego -
          np wierszyk (zamiast buzi) i brawo. a potem odwrotnie, liczycie do
          10 - ma wytrzymać bez szczypania i znów brawo. chodzi o to
          żeby "nagrodzić" pozytywne zachowanie. zaproponuj jej jakieś
          czynnosci które mogłaby w chuście robić, jej się chyba nudzi? a
          szczypanie jest takie ekscytujące! przeciez wtedy zwracasz na nią
          100% uwagi wink
        • mrs.t Re: Rozpieszczanie 19.08.10, 14:35
          O o o to to globus.
          I to poczucie zagubienia wlasnie..

          Moze znow problem w stylistyce, I nie chodzi o rozpuszczenie ani
          rozpieszczenie
          Tylko o to by nie pozwalac dziecku na wszystko – I jak to
          egzekwowac w duchu AP?
          Tlumaczyc, , pozwalac na zlosc (=w tym wieku placz) ? Bo to
          naturalny sposob okazywania zlosci przez takie maluchy?

          > Więc ja mówię, że jak jeszcze
          > raz mnie uszczypnie to ją wyjmę z chusty i odstawię na podłogę.
          >Oczywiście szczypie, a jak ją odstawiam jest przeogromny krzyk i
          > ryk, dochodzący do spazmów.
          Zdaje sobie sprawe, ze jak pisze globus, ostrzezenie jest wazne,
          Ale nie ukrywajmy, niewiele to zmienia (poki co)

          Inna sprawa, w ktoryms momencie maluchy zaczna rozumiec,
          Zaczna sluchac (a nie tylko slyszecwink
          Ale dokladne, przy 14miesieczniaku ( a i domyslam sie przy twojej
          15misiecznej corci to samo) – to poczucie ze gadamy do slupa jest
          takie zniechecajacesmile


          > Joalma, zgadzam się w całej rozciągłości, tylko naprawdę, jak
          > dochodzi co do czego, to zaczynam się gubić. Weźmy na przykład
          taką
          > sytuację: córka uwielbia mnie szczypać i to bardzo mocno,
          najmocniej
          > jak potrafi. Mnie to bardzo boli, ale ze spokojem powtarzam 1000
          > razy, że nie wolno, że mamę boli, że przecież ja jej tak nie
          robię,
          > ała, itp i odciągam jej rękę. Ale ona uparcie, z szelmowskim
          > uśmiechem, im więcej razy powtarzam, tym coraz mocniej mnie
          szczypie
          > w szyję (zazwyczaj jak się nosimy). Więc ja mówię, że jak jeszcze
          > raz mnie uszczypnie to ją wyjmę z chusty i odstawię na podłogę.
          > Oczywiście szczypie, a jak ją odstawiam jest przeogromny krzyk i
          > ryk, dochodzący do spazmów. Taka sytuacja powtarza się prawie
          > codziennie, więc żadnych wniosków moja córka nie wyciąga. Wiem, że
          > ze szczypaniem, ciągnięciem za włosy nie mogę odpuścić, bo to po
          > prostu mnie boli, ale to tylko przykład. Tak samo jest jak mówię,
          > żeby nie waliła w klawiaturę komputera (ryk jak ją zabieram od
          > komputera), nie rzucała różnymi rzeczami (potrafi rzucić bardzo
          > mocno) itp. Generalnie zawsze na wiele jej pozwalałam, nie stałam
          > nad nią, nie mówiłam co drugie słowo nie wolno, bo nie chciałam,
          > żeby była takim "zniewolonym" dzieckiem. Ma dużo swobody, ale są
          > pewne rzeczy, a jest ich naprawdę niewiele, których jednak nie
          mogę
          > zaakceptować i chcę, aby córka przestrzegała tych zasad. No i nie
          > umiem tego jakoś dobrze ustawić. Mary ma 15,5 miesiąca i ma bardzo
          > silny charakter. Jak jej się coś nie podoba to strasznie krzyczy,
          a
          > ja nie mogę tego słuchać, poza tym ciężko mi zachować spokój w
          takim
          > krzyku. Może to też taki wiek, że wszystko chce, a jeszcze nie
          umie
          > pojąć, że coś jest nie dla niej. Mi chyba pozostaje tylko
          cierpliwie
          > tłumaczyć, ale czasem się we mnie nieźle gotuje.

          • globus.histericus Re: Rozpieszczanie 19.08.10, 14:47
            Joalma, dzięki za rady, spróbuję, ale mam wrażenie, że moja córeczka
            nie odpuści tak łatwo. Straszna szkoda, bo przez to rzadziej się
            nosimy (na biodrze szczypie, na plecach ciągnie za włosy) sad

            – to poczucie ze gadamy do slupa jest
            > takie zniechecajacesmile

            Haha, no właśnie smile

            A może macie jakieś fajne lektury traktujące o tym problemie. Ja
            zakupiłam ostatnio "Kiedy pozwolić? Kiedy zabronić? R.J. MacKenzie -
            ale, na ile zdołałam przejrzeć, dotyczy starszych dzieci.
            • joalma Re: Rozpieszczanie 19.08.10, 14:59
              trzymam kciuki smile mam nadzieję, że uda się córcię przekonać wink
            • falka32 Re: Rozpieszczanie 20.08.10, 01:29
              Globus - mój najmłodszy syn był taki sam, jak miał 1,5 roku i teraz mając 3 lata
              i mówiąc - jest nadal taki sam - rozkoszny drań z dołeczkami na policzkach z
              diabelnie silnym charakterem a rzucania przedmiotami do dziś go nie oduczyłam -
              bo mu się to rzucanie podoba i co mu zrobisz.
              Ze szczypaniem czy innymi hobby związanymi z bólem u matki - wchodziło w grę
              tylko i wyłącznie zestawienie na ziemię/odsunięcie na bezpieczną odległość i
              total ignor na ryk. Żadne tam zabawy w mówienie Nie Wolno. Ryk był dramatycznym
              rykiem skrzywdzonego niewiniątka, ze spazmami i czołganiem sie u stóp. Trzeba
              było być twardym, bo inaczej musiałaś go za chwilę przepraszać, że nie
              pozwoliłaś sobie wyrwać połowy włosów big_grin A nieraz, jakkolwiek to nie zabrzmi,
              jedynym co przynosiło efekt na dłużej niż kilka godzin było
              uszczypnięcie/pociągnięcie za włosy/ oddanie dziecku w analogiczny sposób z
              głośnym "Ał, boli!", co mąciło nieco jego przekonanie, że niniejszym świetnie
              się bawimy w Nie Wolno. Najpierw zaczął to stosować jego starszy o półtora roku
              brat, a ja za nim, zachwycona efektami tongue_out
              Więc ja ci nie powiem, że z wiekiem przechodzi big_grin - z wiekiem zmienia formę. Jak
              masz taki model, jak mój, to musisz wymyślać autorskie metody intuicyjne a nie
              szukać w podręcznikach, bo podręczniki są dla statystycznych a nie dla
              ekstremistów smile
              • globus.histericus Re: Rozpieszczanie 20.08.10, 14:19
                Tak myślałam, że to nie minie ot tak. W sumie to cieszę się, że wie
                czego chce, że jest uparta, nie jest uległa, dąży do celu. Ma pewne
                cechy, których mnie brakuje i całe życie zazdrościłam tym, którzy
                tacy byli właśnie. Choć, jak wszystko, ten charakterek ma też i
                wiele "niedostatków".
                A co do oddania, myślałam nad tym...Czasem, jak już bardzo bardzo
                zaboli, to widzę, że jest to naturalny odruch, który po ułamku
                sekundy i uprzytomnieniu sobie, że przecież to dziecko, mija. Nie
                potrafię jej oddać tak porządnie, a jak pociągnę za włosy
                delikatnie, to się uśmiecha, jakby było przyjemnie. Zresztą w takim
                napadzie, jak mówię, że przecież to boli i ja jej tak nie robię, ona
                zaczyna sama siebie ciągnąć za włosy (oczywiście lżej niż mnie) i
                się uśmiechać, jakby mi chciała powiedzieć: "ale przecież to w ogóle
                nie boli, fajne jest, więc co się wkurzasz!"
                No cóż, będę pracować nad autorską metodą, tylko, żeby nie zabrakło
                mi cierpliwości.
                • falka32 Re: Rozpieszczanie 20.08.10, 23:14
                  > A co do oddania, myślałam nad tym...Czasem, jak już bardzo bardzo
                  > zaboli, to widzę, że jest to naturalny odruch, który po ułamku
                  > sekundy i uprzytomnieniu sobie, że przecież to dziecko, mija.

                  Jego braciszek się nie certolił, tylko w zdrowym odruchu samoobrony oddawał. Nie
                  wpłynęło to na razie na ich relację, tzn nadal bardzo się kochają i żyć bez
                  siebie nie mogą, starszy nadal jest lalusiem a młodszy zadymiarzem, ale młodszy
                  już się zastanawia, zanim poleci do niego z zębami czy szczypem. Wobec mnie też
                  zaczął mieć chwile refleksji. Teraz idzie do przedszkola i sądzę, że jeżeli tam
                  komuś wbije zęby w pośladek, to też będzie się musiał liczyć z przykrością w
                  odwecie. Ot, jak to w dżungli smile
            • barb.d Re: Rozpieszczanie 20.08.10, 15:47
              Globus, widzę, że nasze Maryśki mają nie tylko wspólne imięsmile)
              Powiem Ci, że u nas też miały miejsce podobne sytuacje. Bardzo
              wtedy pomaga "spotęgowanie" Twojego zakazu wsparciem ze strony męża.
              Pamiętam, że ja sama mówiłam, że nie można, że to mnie boli. Trochę
              przestała, trochę nie. Ale dopiero wtedy, jak mąż spontanicznie
              podszedł do niej i stanowczo ale spokojnie powiedział, że: mamy nie
              wolno szczypać ani bić... Pamiętam, że posmutniała wtedy i
              przestała. Innym razem chciała uszczypnąć tatę, więc wtedy ja
              stanęłam w obronie i powiedziałam: taty nie wolno bić, nie wolno bić
              nikogo. Wtedy taki zakaz ma o wiele większą moc, serio.

              Teraz też zdarza się, że chce mnie uszczypnąć lub ugryźć, ale trochę
              na innej zasadzie: Maria teraz mnie ostrzega. Z czarującym uśmiechem
              uprzedza, że teraz to ona będzie robić "ała". Wtedy ja się nie
              potrafię powstrzymać i się śmieje i bawimy się, że ona chce mi
              zrobić ała, a ja się bronięsmile)) Ale teraz to już jest tylko zabawa.
              W takiej formie jej zachowania, nazwijmy: agresywne, zostały przez
              nas zaakceptowane.

              Ale powiem Ci, że w takich sytuacjach mąż jest niezwykle
              przydatnysmile))
              • globus.histericus Re: Rozpieszczanie 20.08.10, 17:14
                Męża nie mam smile, ale partner włącza się do sytuacji jeśli tylko jest w
                domu. Mówi dokładnie tak jak napisałaś i na odwrót, kiedy córka go
                szczypie ja potwierdzam zakazy taty. Niestety, nic to nie daje...
          • aphoper1 Re: Rozpieszczanie 19.08.10, 18:45
            Ja mam masę kłopotów ze swoim macierzyństwem. Ale jedno mi wychodzi póki co -
            konsekwencja w rzeczach ważnych i luz w mało istotnych (to oczywiście
            indywidualna kwestia, co określimy jako ważne, a co jako nieważne). Np. póki co
            mamy w domu bardzo mało zabezpieczeń, zamiast tego jasno, wyraźnie, spokojnie i
            stanowczo mówię Ani, że nie wolno tego i tamtego, i uwierzcie, działa! Pod
            krzesła próbowała wchodzić przez 2-3 dni i już, z kontaktami miała fazę przez
            kilka dni, a teraz podchodzi pod gniazdko i macha sobie rączkami, że nie
            wolno!!! I ma z tego radochę!
            Nie wiem, jak będzie dalej, ale wiem, jakie to ważne. Znam bardzo fajną dorosłą
            osobę, która została wychowana w totalnym chaosie - raz nic nie było wolno,
            innym razem mama ulegała w każdej sprawie. I ten ktoś ma lat 30 i do dziś nie
            umie sam sobie stawiać celów, być konsekwentny, dążyć do czegoś. Ani docenić
            swoich sukcesów. Wydaje mi się, że to ma znaczenie...
    • basiak36 Re: Rozpieszczanie 19.08.10, 14:07
      mrs.t napisał:

      > Co to wlasciwie jest rozpieszczone dziecko?
      > Od kiedy mozna uznac ze dziecko jest rozpieszczone?

      Dla mnie rozpieszczone to takie ktore wyrasta na czlowieka ktoremu sie wydaje ze
      wszystko mu sie nalezy, ze jest biedny bo musi pracowac (bo przeciez wszystko
      powinno sie nalezec), ze rodzice sa od tego aby zachcianki spelniac. Nie szanuje
      czyjejs pracy, wysilku, uwaza ze sie nalezy, bez wysilku.

      AP z tym nie ma nic wspolnego, to raczej kwestia tego jak rodzice wychowuja
      dziecko... Czyli daja kase bez uczenia o wartosci pieniadza, nie stosuja zasady
      'oczekiwania' czyli np dziecko nie czeka do swiat na ulubiony prezent, uczac sie
      cierpliwosci, tylko dostaje od razu. Etc.
      Nie ma nic wspolnego z zaspokajaniem potrzeby bezpieczenstwa i bliskosci.
      No chyba jeszcze ze sie np tak jak u znajomych 9 latek zabrania rodzicom
      wychodzenia z domu wieczorami, ze on nie zostanie z babcia, bo nie i juz.
      Rodzice poswieceni nigdzie nie wychodza. Dziecko rzadzi.
      • klarci Re: Rozpieszczanie 19.08.10, 18:20
        coś w tym jest smile
    • kooa Re: Rozpieszczanie 20.08.10, 09:12
      na rowiesniczym forum zastanawialysmy sie ostatnio jak postepuje
      mama AP w sytuacji histerycznej reakcji dzieckawink
      takiej, ze rzuca sie na ziemie, wrzeszczy, kopie, bo nie moze dostac
      tego co chce.
      czy mama AP pozwoli sie wyplakac bedac obok (placz to ujscie emocji
      wszak) i potem wytlumaczy dlaczego 'nie wolno', czy ulegnie i da
      dziecku to czego ono chce czy sprobuje odwrocic uwage od problemu i
      zajmie dziecko czyms innym (o ile sie uda) wink
      wlasnie, czy odwracanie uwagi to dobry pomysl? u mnie czasem udaje
      sie na chwile, ale moj synek i tak pamieta - po chwili wracamy do
      punktu wyjscia i sytuacja zaczyna sie od nowa. czy powinnam wiec
      wytrzymywac ten jego placz i konsekwentnie na pewne rzeczy nie
      pozwalac?
      ostatnio nie daje juz radycrying
    • irima2 Re: Rozpieszczanie 24.08.10, 10:48
      Czytałam kiedyś super artykuł pewnego psychologa dziecięcego. Pisał,
      że teraz bardzo duzo dzieci cierpi na stany lękowe, depresje. dzieje
      się tak, bo nie mają poczucia bezpieczeństwa. Bo wielu rodziców nie
      wie o tym, że poczucie bezpieczeństwa stwarzają....zakazy. Dziecko
      widzi w rodzicu kogoś kto ma kontrole nad rzeczywistością. Wiadomo
      że większość dzieci protestuje przeciw wszelkim zakazom ale tak
      naprawdę ich potrzebuje. Tak samo szkodliwe jest ponoć pozwolenie
      dziecku zeby decydowało. To nie do udźwignięcia dla dziecięcej
      psychiki. Tu znowu chce widzieć w rodzicu przewodnika, który wie co
      robić. Oczywiście pewną swobodę trzeba zostawić ale nie pytac "co
      chcesz na obiad?" tylko "zjesz ziemniaki czy makaron?". Dziecko
      powinno tez znac i respektować zasady, które mają tworzyć jego
      własny mały mur obronny przed "wielkim" światem.
      Tyle teorii - a praktyka - nie wiem smile
      Ja postępuję intuicyjnie. Jeszcze do niedawna dostosowywałam się
      zupełnie do młodszego synka. Teraz powoli stawiam mu granice - teraz
      nie idziemy do piaskownicy tylko do domu. Myślę, że naturalnym
      momentem jest kiedy dziecko zaczyna samo chodzić - bo to znacznie
      ułatwia mu posiadanie własnego zdania smile
      • madzioreck Re: Rozpieszczanie 25.08.10, 01:06
        > Czytałam kiedyś super artykuł pewnego psychologa dziecięcego. Pisał,
        > że teraz bardzo duzo dzieci cierpi na stany lękowe, depresje. dzieje
        > się tak, bo nie mają poczucia bezpieczeństwa. Bo wielu rodziców nie
        > wie o tym, że poczucie bezpieczeństwa stwarzają....zakazy. Dziecko
        > widzi w rodzicu kogoś kto ma kontrole nad rzeczywistością.

        Sedno wink Na tym właśnie miało polegać "bezstresowe wychowanie", tylko, że ktoś
        to zrozumiał tak, jak jest to ogólnie przyjęte dziś smile A zaoszczędzenie stresu
        polega właśnie na tym, że człowiek, mały i duży, wie, czego się spodziewać... a
        nie na tym, że wszystko wolno wink
    • irima2 Ciekawy artykuł 25.08.10, 13:58
      www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/1,53664,8272726,Zabron_mi_wreszcie_.html?as=1&startsz=x
      • dzikiedzieci Re: Ciekawy artykuł 09.09.10, 23:55
        Ten artykuł jest straszny sad
        i pełno w nim ogólników

        a poczucie bezpieczeństwa bierze się z relacji ze stabilnym emocjonalnie i wiedzącym czego chce dorosłym
        a nie z zakazów

        to wielka różnica czy nie zgadzamy się na coś, bo narusza to NASZE granice, albo zagraża bezpieczeństwu dziecka, albo jest po prostu niemożliwe

        czy tworzymy zakazy, bo wydaje nam się, że dziecko ich potrzebuje

        dzieci potrzebują struktury, ale jeśli my jesteśmy uporządkowani to same sobie ją tworzą
        i to jest OK
        • diuszesa Re: Ciekawy artykuł 10.09.10, 13:41
          dzikiedzieci napisała:

          > Ten artykuł jest straszny sad

          Dlaczego?



          > i pełno w nim ogólników
          >
          > a poczucie bezpieczeństwa bierze się z relacji ze stabilnym emocjonalnie i wied
          > zącym czego chce dorosłym
          > a nie z zakazów

          Zgadza się. Tam tez o tym piszą przecież. Podaja przyklad, że rodzic, który krzyczy na dziecko, a potem je przeprasza, nie jest stabilny i konsekwentny - z jednej strony chce zdyscyplinować dziecko, z drugiej zas ma wyrzuty sumienia, że powiedzial do niego ostrzejszym tonem. I wtedy taka niestabilnośc jest dla dziecka niedobra.
          >


          > to wielka różnica czy nie zgadzamy się na coś, bo narusza to NASZE granice, alb
          > o zagraża bezpieczeństwu dziecka, albo jest po prostu niemożliwe
          >
          > czy tworzymy zakazy, bo wydaje nam się, że dziecko ich potrzebuje


          Ja tu nie widzę opozycji. Raczej jedno wynika z drugiego, tzn. jesli jesteś stabilny emocjonanie i wiesz, że cos jest dla dziecka niedobre, niebezpieczne, to tworzysz zakaz, bo jestes pewien, że dziecko go potrzebuje (dla jego dobra i bezpieczeństwa). Oczywiscie, że niestabilny rodzic może dawac zakazy bezsensowne - bo tak (i pewnie to miałaś na mysli, pisząc swoja wypowiedź), ale z tego artykułu nie wynika, abyśmy mieli tak postepować - "dawać zakazy dla zasady" - tylko raczej w tym artykule stawia sie na stabilność emocjpnalna rodzica własnie, i to chyba dobrze, nie?
          Ja przynajmniej tak zrozumiałam ten artykuł.
          >
          > dzieci potrzebują struktury, ale jeśli my jesteśmy uporządkowani to same sobie
          > ją tworzą
          > i to jest OK

          Ten artykuł temu nie zaprzecza
          • dzikiedzieci Re: Ciekawy artykuł 11.09.10, 08:16
            każdy (prawie) rodzic czasem krzyczy na dziecko i nie widzę nic złego w tym, że je za to przeprosi, dorośli w końcu też popełniają błędy

            artykuł jest bardzo nieprecyzyjny, komentarze pod nim są zachwycone - wszyscy piszą: no tak, super artykuł, dziecko musi wiedzieć kto tu rządzi
            każdy czyta w nim to w co wierzy i pisze, że się zgadza

            tymczasem nie jest dobrze, gdy relacje w rodzinie opierają się o relację władzy

            sam początek artykułu zaczyna się od tego, że dziecko, które je co chce i śpi kiedy chce jest nieszczęśliwe
            moim zdaniem to normalne
            bo oprócz granic rodziców są jeszcze granice dziecka a o tym ani słowa

            dalej jest przykład jak dziecko kładzie się i płacze a rodzic powinien powiedzieć: uspokój się
            czy tak reaguje troskliwy, wrażliwy na potrzeby dziecka rodzic?

            granice, granicami, ale jeśli nie ma relacji i bliskości to całe stawianie granic jest bez sensu

            wszystkie symptomy które opisuje autor są raczej symptomami tego, że szwankuje relacja,
            tak zachowują się dzieci które są rozpuszczane, czyli które zamiast bliskości i zainteresowania dostają prezenty i gadżety
            albo, których rodzice boją się emocji dziecka i boją się powiedzieć mu nie nawet jeśli tego bardzo potrzebują
            • diuszesa Re: Ciekawy artykuł 11.09.10, 14:42
              dzikiedzieci napisała:

              > każdy (prawie) rodzic czasem krzyczy na dziecko i nie widzę nic złego w tym, że
              > je za to przeprosi, dorośli w końcu też popełniają błędy


              Zgadza się, można przeprosić dziecko za to, że się krzyczało, bo nerwy puściły. Ale moim zdaniem autor mial na mysli sytuację, kiedy rodzic przeprasza za zasadne zwrócenie uwagi bądź upomnienie, które było konieczne. Jesli rodzic jest pewien tego, że ostra reakcja była konieczna, nie powinien potem przepraszac dziecka. W świecie dziecka zależności sa bardzo proste: krzyczysz - jesteś zdenerwowany - coś jest źle- nie mogę tego robić; mówisz łagodnym tonem - jest dobrze - mogę to robić. Niekonsekwencja jest mieszaniem w głowie dziecku - gdy wobec jednej sytuacji rodzic przyjmuje różne postawy (najpierw upomina, a potem za to przeprasza), to ono nie wie, czy może tak dalej postępować czy nie. Ono oczekuje odpowiedzi jednoznacznej - albo cos jest złe, albo dobre; albo za coś się je upomina, albo nie. W przeciwnym razie dziecko nie ma poczucia bezpieczeństwa i może reagować złosliwością, zdenerwowaniem, agresją, buntem.
              >



              > artykuł jest bardzo nieprecyzyjny, komentarze pod nim są zachwycone - wszyscy p
              > iszą: no tak, super artykuł, dziecko musi wiedzieć kto tu rządzi
              > każdy czyta w nim to w co wierzy i pisze, że się zgadza


              Faktycznie, nie spojrzałam na to z tej strony.

              >
              >
              >
              > dalej jest przykład jak dziecko kładzie się i płacze a rodzic powinien powiedzi
              > eć: uspokój się
              > czy tak reaguje troskliwy, wrażliwy na potrzeby dziecka rodzic?

              Gdy ten płacz jest efektem agresji i dziecko stara sie wymusić cos na rodzicu, to nie widzę nic złego w takiej postawie. Może dlatego, że ja nie mam innego pomysłu na to, jak reagować, by dziecko nie czuło się osamotnione, ale jednocześnie aby w ten sposób się nie zachowywało. Może coś podpowiesz?

              >
              > granice, granicami, ale jeśli nie ma relacji i bliskości to całe stawianie gran
              > ic jest bez sensu

              zgadzam sie w zupelności
              >
              > wszystkie symptomy które opisuje autor są raczej symptomami tego, że szwankuje
              > relacja,
              > tak zachowują się dzieci które są rozpuszczane, czyli które zamiast blis
              > kości i zainteresowania dostają prezenty i gadżety
              > albo, których rodzice boją się emocji dziecka i boją się powiedzieć mu nie nawe
              > t jeśli tego bardzo potrzebują

              A czy nie właśnie o tym jest ten artykuł? wink O szwankujących relacjach, braku bliskości, rozpuszczaniu. Tak ja odebrałam ten artykuł.
              • dzikiedzieci Re: Ciekawy artykuł 12.09.10, 13:36
                > Zgadza się, można przeprosić dziecko za to, że się krzyczało, bo nerwy puściły.
                > Ale moim zdaniem autor mial na mysli sytuację, kiedy rodzic przeprasza za zasa
                > dne zwrócenie uwagi bądź upomnienie, które było konieczne. Jesli rodzic jest pe
                > wien tego, że ostra reakcja była konieczna, nie powinien potem przepraszac dzie
                > cka.

                zawsze można dziecko przeprosić za to w jaki sposób się zareagowało
                nawet jak się na coś słusznie nie zgadzamy to mamy wybór tego jak zareagujemy
                czy ostro czy łagodnie i z szacunkiem, czy stanowczo, ale ze zrozumieniem perspektywy dziecka

                W świecie dziecka zależności sa bardzo proste: krzyczysz - jesteś zdenerwo
                > wany - coś jest źle- nie mogę tego robić;

                to nieprawda, dziecko zawsze odczytuje nasze zachowanie jako komunikat o relacji
                często też komunikat: coś jest źle jest niewystarczający, bo nie przekłada się na to co dziecko może z tym zrobić
                bardzo też często nasza "ostra" reakcja wynika z tego, że nie rozumiemy pewnych uwarunkowań i na wyrost oceniamy możliwości dziecka

                mówisz łagodnym tonem - jest dobrze -
                > mogę to robić.

                mogę czy nie mogę, pytanie które jest równie ważne: czy potrafię

                Niekonsekwencja jest mieszaniem w głowie dziecku - gdy wobec je
                > dnej sytuacji rodzic przyjmuje różne postawy (najpierw upomina, a potem za to
                > przeprasza), to ono nie wie, czy może tak dalej postępować czy nie. Ono oczekuj
                > e odpowiedzi jednoznacznej - albo cos jest złe, albo dobre; albo za coś się je
                > upomina, albo nie. W przeciwnym razie dziecko nie ma poczucia bezpieczeństwa i
                > może reagować złosliwością, zdenerwowaniem, agresją, buntem.

                te słowa: agresja, złośliwość, bunt w ogóle nie są zbyt pomocne, bo są naszą oceną tego co dziecko robi
                a oceny mają to do siebie, że kształtują nasze reakcje
                inaczej zareagujesz jeśli zinterpretujesz zachowanie dziecka jako agresję a inaczej jako próbę pokazania ci co jest mu potrzebne, prawda?

                tu też widzę taką myśl, że jedynym źródłem informacji o tym co można robić a czego nie jest informacja od rodziców (tłumaczenie itp)
                to nieprawda
                więcej - to najmniej ważne źródło informacji
                poza tym jest cała sfera takich zachowań w której nie da się mówić o tym, co jest "dobre" a co "złe"
                to sfera obyczaju
                a obyczaje są różne
                może być tak, że mi coś przeszkadza a innej osobie już nie
                może być też tak (i jest bardzo często)
                że coś mi właściwie nie przeszkadza i widzę, że moje dziecko inaczej nie potrafi
                ale słyszę tysiąc razy, że dziecko tego nie powinno i zabraniam, reaguję ostro
                bo jest mi głupio że moje dziecko się tak zachowuje

                > Gdy ten płacz jest efektem agresji i dziecko stara sie wymusić cos na rodzicu,

                (to też jest ocena)

                > to nie widzę nic złego w takiej postawie. Może dlatego, że ja nie mam innego po
                > mysłu na to, jak reagować, by dziecko nie czuło się osamotnione, ale jednocześn
                > ie aby w ten sposób się nie zachowywało. Może coś podpowiesz?

                W AP (rodzicielstwie bliskości) jest kilka podstawowych założeń:
                zachowanie dziecka zawsze ma sens
                płacz i uczucia dziecka zawsze są OK
                nawet jeśli dziecko wyje i kładzie się na ziemi ma do tego prawo i jest to najlepszy dostępny mu sposób na przeżywanie trudnych emocji
                ale rodzic ma prawo na pewne propozycje i zachcianki dziecka się nie zgadzać
                podstawowym celem rodzica nie jest, aby dziecko "się w ten sposób nie zachowywało"
                ale żeby to zachowanie sprzyjało rozwojowi i relacji a nie odwrotnie
                dlatego pierwszym krokiem jest akceptacja pewnych zachowań jako naturalne
                i zobaczenie w nich tego czym są: sposobu wyrażania emocji właściwego dla małych dzieci

                wtedy można powiedzieć do dziecka spokojnie: rozumiem, że się złościsz, jesteś smutny, jest ci trudno, jak potrzebujesz mogę cię przytulić, pocieszyć, ale nie mogę dać ci tego o co mnie prosisz

                to nie spowoduje, że dziecko natychmiast ucichnie, ale jest kapitałem na całe jego przyszłe życie
                • diuszesa Re: Ciekawy artykuł 13.09.10, 21:20
                  dzikiedzieci napisała:

                  >
                  > te słowa: agresja, złośliwość, bunt w ogóle nie są zbyt pomocne, bo są naszą oc
                  > eną tego co dziecko robi
                  > a oceny mają to do siebie, że kształtują nasze reakcje
                  > inaczej zareagujesz jeśli zinterpretujesz zachowanie dziecka jako agresję a ina
                  > czej jako próbę pokazania ci co jest mu potrzebne, prawda?

                  Zgadza się. Ale czy to oznacza, że ocenianie jest złe? Przecież musimy sobie jakoś ten świat kategoryzować. I od nas dziecko uczy się tego. W ten sposób odróżnia złe zachowania od dobrych i potem wie, czego należy się wystrzegać, aby jego relacje z otoczeniem były dobre.
                  >
                  > tu też widzę taką myśl, że jedynym źródłem informacji o tym co można robić a cz
                  > ego nie jest informacja od rodziców (tłumaczenie itp)
                  > to nieprawda
                  > więcej - to najmniej ważne źródło informacji
                  > poza tym jest cała sfera takich zachowań w której nie da się mówić o tym, co je
                  > st "dobre" a co "złe"
                  > to sfera obyczaju
                  > a obyczaje są różne
                  > może być tak, że mi coś przeszkadza a innej osobie już nie
                  > może być też tak (i jest bardzo często)
                  > że coś mi właściwie nie przeszkadza i widzę, że moje dziecko inaczej nie potraf
                  > i
                  > ale słyszę tysiąc razy, że dziecko tego nie powinno i zabraniam, reaguję ostro
                  > bo jest mi głupio że moje dziecko się tak zachowuje

                  Ja właśnie uważam, że to rodzice grają kluczową rolę w informowaniu dziecka o tym, co dobre, a co złe. Zgadza się, że obyczaje sa różne - niemniej jednak naszym zadaniem jest nauczenie dziecka zachowań powszechnie akceptowanych. Wtedy nasze dziecko nie będzie odrzucane.

                  Wracając do meritum sprawy - czyli tego, czy artykuł jest dobry czy zły -
                  myślę, że skoro wynikła między nami taka dyskusja na temat rozumienia tego tekstu, to nalezy przyznac Ci rację - jest on nieprecyzyjny i kazdy czyta, co chce.
                  Tak w ogóle Twoja wypowiedź dala mi wiele do myslenia. Dostrzegam, że formułowanie naszych przekonań dokonuje się jakby na innych poziomach - ja patrzę powierzchniowo, a Ty glębiej. Ja mówię o zachowaniach, które są reakcja wtórną, Ty mówisz o źródłach. Zaczynam widzieć, że w rodzicielstwie zaangażowanym jest sporo takich punktów, które wymagają przerobienia i wcale nie jest je tak łatwo przyjąć - choćby to, że dziecko ma prawo do każdej reakcji. Mam nadzieję, że trochę mi sie jeszcze rozjasni po lekturze "W głebi kontinuum", ktore właśnie zakupilam wink
                  Pozdrawiam i dzięki za wypowiedzi smile
                  • dzikiedzieci Re: Ciekawy artykuł 14.09.10, 16:54
                    jest fantastyczna polska książka "wychowanie bez klapsa"
                    wbrew pozorom to jest o Porozumieniu bez przemocy (NVC) i jego wykorzystaniu w rodzicielstwie

                    może jeszcze pogłębi i rozjaśni smile
                    • diuszesa Re: Ciekawy artykuł 14.09.10, 20:54
                      O, dzięki, poszukam.
                      • donkej Re: tak z innej strony 15.09.10, 17:30
                        Czytam i podczytuję i mam kilka refleksji z zupełnie innej strony.
                        Kombinujemy wszystkie, zastanawiamy się i dzielimy włos na czworo, może za bardzo.
                        Rodzice którzy naprawdę dobrze wychowują swoje dzieci (na dobrych, stabilnych ludzi) najczęściej robią to intuicyjnie.
                        Często są to rodziny w których dzieci jest kilkoro. Uważam, że ludzie, którzy mają sporo rodzeństwa (nie mam na myśli oczywiście rodzin niewydolnych wychowawczo) są bardziej odpowiedzialni, stabilni, mają poukładaną hierarchię wartości.

                        Przyglądam się znajomym - mamom pierwszych dzieci, albo w ogóle jedynaków (sama na razie też mam jedno), które bardzo dużo myślą i czytają o tym jak dziecko dobrze wychowywać, bardzo przejęte. I widzę, że jednak, choćby nie wiem co, to dziecko jest całym światem, że "mama jest tylko dla mnie". Mama wcale nie musi ulegać, rozpuszczać, ale jej uwaga jest jednak skupiana tylko na dziecku i ono to czuje i uważa za normę.

                        To taka refleksja - nie odczytajcie tego jednoznacznie jako peanu dla wielodzietności wink))))))))
                        • fasolka3 Re: tak z innej strony 19.09.10, 23:41
                          Dla mnie rozpieszczone dziecko, to niezdolne do samoistnego egzystowania bez rodzicow.
                          To np. 10-latek, ktory bez mamy nie potrafi spakowac tornistra ani dojsc do szkoly,
                          - ktory nie potrafi sie sam soba zajac, bo od rana do wieczora jest zaparkowany na kursach, majacych go rozwijac, a ktore zabily w nim samodzielnosc,
                          - ktory jest w cetrum wszechswiata swoich rodzicow i nie potrafi zrozumiec, ze inni ludzie maja inne "punkty ciezkosci" (takie dzieci sa czesto b. niesmiale albo agresywne albo zbyt absorbujace)

                          Mieszkam na tzw. zachodzie i widze takie dzieci niestety b. czesto. Smutny widok...

                          FFF

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka