tak trudno...

first.marionetka Re: tak trudno... 10.02.10, 07:49

.... nie zamykaj się w Sobie, to najgorsze co można zrobić.
Ja straciłam ukochanego syna. Nadal w to nie wierzę, nie pogodziłam
się... ale to właśnie wśród tych osób na forum wykrzyczałam swój
ból.Otworzyłam się. Pomaga, bo wszyscy tu nadal kochamy i szukamy
odpowiedzi jak dalej żyć, jak udźwignąć ten ciężar, który los na nas
nałożył.
Pisz, po malutku, tak jak potrafisz,bo zostawienie bólu w sobie jest
nie do udźwignięcia.
Przytulam Cię.

edzia764 Re: tak trudno... 10.02.10, 11:15

Gwiazdeczko ... wszyscy, którzy jesteśmy na tym forum połączeni
jesteśmy "wspólnym problemem" ... stratą ukochanej osoby,
przezywaniem tego wielkiego cierpienia, bólu, tęsknoty ... a czasem
niemocy z poradzeniem sobie z tą nową sytuacją. Każdy przechodzi
etapy żałoby zadając pytania : dlaczego!!!!! ... jak dalej
żyć !!!... jak unieść ten ciężar, jaki został włożony na nasze
barki. To miejsce jest odpowiednie, żeby, jak napisała marionetka
wykrzyczec swój ból. My od osób wśród których przebywamy nie
otrzymamy takiego wsparcia, jak tu na forum., bowiem wielu z nich
nie straciło bliskiej osoby, wiec nie rozumie co my przeżywamy.
Zaufaj nam - "wyrzucaj" z siebie ten ból, bo tu na pewno znajdziesz
zrozumienie i wspracie .... i ja przytułam Cie mocno Irena

tilia7 Re: tak trudno... 10.02.10, 11:28

Gwiazdez_zko,ja też opłakuję ukochanego mężczyznę.Zdaje się,że z
podobnej przyczyny.Jeśli masz ochotę pisz na prywatnego maila
tilia@gazeta.pl
Na ile będę w stanie to pomogę.Na pewno wysłucham.
I nie bój się tu pisac.To pomaga.Internet jest dobrym do tego
narzędziem,bo znajdziesz tu na forum prawdziwe wsparcie i bliskośc a
jednocześnie możesz zostac anonimowa i czuc się bezpiecznie.

gwiazdec_zka Obiecał mi... 10.02.10, 13:03

Kiedy widziałm sie z Nim ostatni raz... Przytulilam Go, i poprosiłam zeby obiecal mi, Zeby obiecał ze bedzie o siebie dbac...
Obiecał mi...

Gdybym wtedy wiedziała to, co wiem teraz, gdybym umiala zrozumiec moje wlasne uczucia wtedy... Gdybym dala nam jeszcze jedna szanse...
nie umiem wybaczyc sobie...
Mial 25 lat...

Tak Tilio, to wlasnie taka tragedia...
Boje sie mowic, bo ja tak bardzo siebie obwiniam, chociaz nikt wiecej tego nie robi, ani Jego mamusia, tata, rodzenstwo, moja rodzina... Ale ja wiem...
Nie chce zyc bez niego... Żyje wiec w przeszlosci...
Powolutku, moze uda mi sie opowiedziec wszystko, moze latwiej bedzie wybaczyc sobie...
Przeciez chcialam zeby o siebie dbal, zeby uwazal na siebie...

mocnakrysia Re: Obiecał mi... 10.02.10, 16:15

Kochana chyba każdy po stracie bliskiej osoby o coś się obwinia, Ja wiedziałam
że moja mama umiera i obwiniam siebie o to że nie byłam przy jej śmierci i nie
odprowadziłam ją na tamtą stronę mimo że kochałam ją i kocham bardzo. Wszystko
mnie przerosło, pożegnałam się z nią wieczorem ,rano zmarła a mogłam jechać
wcześniej może bym zdążyła,ale się panicznie bałam tej śmierci i potem było za
póżno. Cóż nie wybaczę sobie tego nigdy.
tilia7 Re: Obiecał mi... 10.02.10, 16:32

Trudno będzie poradzic sobie z poczuciem winy.Trudno będzie w
ogóle.Pisz powoli,w takim tempie,w jakim potrzebujesz.Staraj się
tego nie dusic w sobie,płacz,krzycz,pisz,wyrzucaj to z siebie na
wszystki możliwe sposoby.
- gwiazdec_zka Zimna...? 26.02.10, 12:31
  
  Nie wiem, co się dzieje...
  Zaczynam sie robi na wszystko zla, rozdrazniona i taka obojetna...
  Brakuje mi sily, tak bardzo dotkliwie ze czuc az fizycznie...
  Moglabym polozyc sie na ziemie i nie wstawac... Mam ochote wcisnac sie do mysiej dziury, ale i tak wiem, ze to miejsce tez by mi nie pasowalo jak kazde inne...
  Na poczatku bylam strasznie krucha, wrazliwa na wszystko, tak wrazliwa bo wszystko sprawialo mi bol...
  Nadal jestem wrazliwa, bardziej niz przecietny czlowiek, ale teraz na wiekszosc reaguje zloscia, albo sie zamykam w sobie na innych...
  Boję sie, że zrobie sie zimna dla innych i niewrazliwa na krzywdy innych... Sama nie wiem... Nie chce byc taka... Nie chce stac sie zgorzkniala zimna osoba...
  A jesli taka sie stane?...
  - annubis74 Re: Zimna...? 26.02.10, 14:13
    
    To raczej normalne. Jest taki moment gdy człowiekowi wydaje się że
    skamieniał. Ja mam swoją teorię na ten temat, że mózg człowieka
    zostaje zniezulony żeby mógł w ogóle przetrwać to co się dzieje. Bo
    gdybyśmy musieli tak od razu zmierzyć się z tym co nas spotkało
    chyba byśmy nie podołali. Pamietam taki okres kiedy skamieniałam,
    nic nie potrafiło mnie wzruszyć, zasmucić, rozbawić, w jakikolwiek
    sposób obejść. To mija...

Najnowsze z forum Żałoba, strata, osierocenie

Zaloguj się