Gość: córka
IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
21.03.08, 12:00
Nie umiałam Ci powiedzieć, że Twoja choroba mnie przerasta. Że brak pomocy ze
strony sióstr powoduje u mnie bunt przed opieką nad Tobą, chociaż w głębi
duszy marzyłam, że kiedyś zamieszkasz ze mną, że zaproponuje nam to mój
przyszły mąż. Ale jego Twoja choroba też przerosła. Dzisiaj wiem, że nie
podołalibyśmy nawet razem, że 24h opieka nad Tobą była nierealna.
Dzisiaj to wiem.
Ale z poczuciem winy będę żyła zawsze, bo to przeze mnie wszystko się stało
tak szybko. Tak uważam.
Przepraszam cię, że nie potrafiłam, nie umiałam, że byłam tylko córką zamiast
wszystkim.
Bardzo Cię kocham i codziennie za Tobą tęsknię.
Życie juz nie jest takie jak było, a Ty już nigdy nie zaparzysz mi gorącej
herbaty w mróz. I tego nie rozumiem.