Sama

[marguy]

W sobote wieczorem moj maz odszedl tam gdzie nie ma bolu ni cierpienia.
Mialam nadzieje, ze dotrwamy razem do dwudziestej piatej rocznicy slubu.
Niestety, zabraklo mu sil choc wole mial ogromna.

[felinecaline]

Margu Kochana!
Wiem, ze w tej chwili czujesz sie jak w obliczu "czarnej dziury", ale nie jestes sama.
Jest z Toba wspomnienie Stefa i wszystkich wspanialych, przezytych razem chwil, wszystkich wspolnych wzruszen. Na razie sprawiaja one bol a wlasciwie bol sprawia swiadomosc, ze to wszystko minelo bezpowrotnie, juz nigdy glosu, musniecia reki, smiechu...
Ale "Non omnis moriar" - zostaje tez swiadomosc przezytej wzajemnej milosci i tego, ze Stef z pewnoscia chcial Twojego szczescia.
Kiedy ochloniesz, zbledna "since na duszy" bedziesz musiala przezyc trudna lekcje czerpania szczescia z tej czesci zycia, ktora przyszlo Ci zyc bez Niego.
I wtedy - jesli istnieje jakas "jednostka szczescia" to zycze Ci, bys nauczyla sie przezywac kazda podwojnie - za siebie sama i za Niego.
No i nie jestes sama, bo nasze wspolczucie i sympatia sa przeciez z Toba... choc to tak niewiele...

[metodiw]

Biedna Marguy... Co mogę napisać? Wiem, że żadne słowa nie ukoją Twojego bólu i cierpienia. Od wczoraj niezliczoną ilość razy myślałam o Tobie i jest mi Ciebie tak bardzo żal...
Jeżeli to cokolwiek pomoże, to wiedz, że nie jesteś sama ze swoim cierpieniem... Współczuję Ci z całego serca.
Trzymaj się i bądź dzielna. On zawsze zostanie z Tobą, w Twoim sercu, we wspomnieniach...

[kwiatek_leona]

Kochana Marguy, nie znam slow, ktore moglyby w tej chwili w czymkolwiek pomoc. Sciskam Cie wiec na odleglosc ale bardzo goraco i mam nadzieje, ze troche tego ciepla ogrzeje Ci choc na chwile serce. Chcialabym rowniez zebys wiedziala, ze czytajac Twoj blog i wypowiedzi na forum bylam i jestem zbudowana Twoja, Wasza Miloscia - nie glosna i ostentacyjna a taka oczywista, jak oddychanie. Moze i inni czytelnicy dzieki tej lekturze przypominali sobie czasem o malej warstwie kurzu na wlasnych uczuciach, niewykorzystanych okazjach do usmiechu, przebaczenia, pocalunku... Mocno, mocno tule!

[krzysztof_wandelt]

Z Basia pogodziliśmy sie ze jesteśmy w ostatnim etapie zycia. Przygotowujemy się, przy planowaniu bierzemy pod uwage to ze jesteśmy już krótkiego dystansu, ale nie potrafimy pogodzic się z mysla ze któreś z nas przezyje drugie. Jest to strata niewyobrazalna, niepowetowana… nawet jeśli jakis czas polowa pozostajaca zdaje sobie sprawe z nieuchronności losu. Nie ma slow,
możesz wspominac i realizowac zamierzenia których nie zdążyliście wspolnie…

[marguy]

Z calego serca dziekuje Wam wszystkim za cieple slowa i wsparcie.

Coz, trzymam sie jak moge. W dzien jest tyle biegania, ze nie mam czasu na zal i tesknote.
One przychodza wieczorem wraz z cisza i spokojem, ktorych nie przerywa juz oddech Stefana i jego ciche pojekiwanie przez sen.
Cierpial bardzo ale trwal tyle ile mogl dla mnie, bo "przeciez tobie obiecalem, ze nigdy cie nie zostawie".
Od poczatku, od chwili gdy uslyszalam "rak w IV stadium" wiedzialam, ze zostalo nam niewiele czasu i jedyne co moge zrobic to dzialac tak aby czas ktory mu pozostal spedzil jak najlepiej. Mysle, ze wywiazalam sie z tej misji bez zarzutu.
Jednak pomimo calej tej wiedzy odczulam jego odejscie jako straszna krzywde. A przeciez mielismy dla siebie tyle czulosci, tyle milosci. Przeciez to niemozliwe, zeby przerwac taka milosc.
A jednak mozliwe. Nie jestesmy juz razem ale i tak wciaz sie kochamy tak samo jak wtedy gdy grajac w noge na podworku pobilismy sie po raz pierwszy i ostatni w zyciu.


Dziekuje za sliczna roze dla Stefana.

[felinecaline]

Margu, napisalam do Ciebie na Fb tego samego wieczoru, ktorego przyslalas mi wiadomosc...cos jednak widac poknocilam, bo nie jestem z FB w najlepszej komitywie i moje pisanie chyba nie dotarlo, dlatego post tutaj to wlasciwie jego powtorka.
Wiele bym dala, zeby moc Ci ulzyc - to jednak moze tylko jeden "tubib" - czas. A i to nie calkiem...

[goskaa.l]

Dopiero dziś mogłam zajrzeć na forum. Smutne, choć nieuniknione. Tylko ból został - Twój ból. I pytania niewypowiedziane.
Sama napisała, że On już jest tam, gdzie nie ma bólu ni cierpienia. A Twój ból uleczy najlepszy z lekarzy - czas.
[*]

[izabella1991]

Marguy.Zawsze z przyjemnoscie czytalam Twoje posty-zycze Tobie duzo sily. Trzymaj sie Ty i Twoja tesciowa....duzo ciepla.Iza

[janou]

Chère Marguy,
Je pensais à vous souvent,je me disais; ils sont plus jeunes,il est plus jeune il a plus de chance pour vaincre cette saloperie de maladie,mais la vie est si souvent cruelle...
Je te souhaite beaucoup de courage,je t'embrasse très très fort Janou
ps.przepraszam wszystkich ze pisze po francusku.

[mysiulek08]

Margu, wspolczuje, ogromnie wspolczuje.

Daliscie sobie piekny kawalek zycia, wspolnego zycia. Wasza Milosc bylo widac w kazdym Twym slowie, na kazdym Waszym zdjeciu. Takiej Milosci smierc nie przerywa, Ona trwa poza wszystkim.

Przetrwasz ten najgorszy czas jaki jest Ci dany dzieki Waszej milosci. Sciskam i tule.

"Oh well, I'm tired and so weary
But I must go alone
Till the lord comes and calls, calls me away, oh yes
Well the morning's so bright
And the lamp is alight
And the night, night is as black as the sea, oh yes

There will be peace in the valley for me,
some day
There will be peace in the valley for me,
oh Lord I pray
There'll be no sadness, no sorrow
No trouble, trouble I see
There will be peace in the valley for me, for me"

Niech swiadomosc, ze Stef jest spokojny w Dolinie daje Ci sile.

[fettinia]

nie umiem tak pieknie napisac jak zostalo napisane..
jestem z Toba...
www.visiantis.com/images/ecards/visi/beileid/engel_trauer.jpg

[marguy]

Dziekuje, jeszcze raz bardzo Wam dziekuje.

Janou,
de tout mon coeur je suis avec toi. Merci.

[kasik68]

Bardzo, bardzo wspolczuje.

[jolix]

Dopiero dzisiaj zajrzałam na LES... B
Bardzo mi przykro z powodu Twojej straty... Tak sobie jednak myślę, że nigdy nie będziesz sama, mimo że bez Męża - taka miłość nie odchodzi, ona się tylko zmienia i wciąż trwa, tak jak Twój mąż zmienił sposób bycia przy Tobie!

[jan.kran]

Bardzo czesto myslalam o Was... Tule Marguyu najmocniej.
Ula

[fedorczyk4]

Uyu, jest mi strasznie, strasznie przykro.

[ewa9717]

Och, jak mi przykro.

[marguy]

Jeszcze raz bardzo Wam wszystkim dziekuje.

Matko Przelozona,
prosze, zdejmij juz ta smutna fotografie. Stef martwilby sie, ze psuje nastroj i wszystkich zasmuca.

[felinecaline]

Margu Kochana! Z fotografia czy bez bedzie nam smutno tak dlugo, jak Tobie bedzie smutno.
Ale przez ciezkie, czarne chmury coraz czesciej bedziesz dostrzegala blekit nieba i promienie slonca.
To dosc okrutne, ale tego, co bylo zadna moc nie przywroci, Ty masz to szczescie, ze zachowujesz skarb wielkiej milosci przezytej ze S. i On, gdziekolwiek jest nie pozwoli, bys trwala w nieszczesciu.
Zyj narazie dniem biezacym, potem przyjdzie "smak" na przyszlosc.
Caluje mocno.