smutek

Ostatnio odczuwam tak silny smutek że przenosi się na ciało- czuje ucisk w gardle i w sercu tak czasem silny że wyciska mi momentami łzy. Jestem po wypadku (nie z mojej winy) ponoszę same straty wydaje na prywatne wizyty i leczenie. Jeżdżę na rehabilitacje nawet w pamięć wpadła mi rehabilitantka przez 48 godzin po rehabilitacji mam jej twarz w pamięci, miła inteligentna osoba, onieśmiela mnie trochę.. Biore leki antydepresyjne (SERONIL) ostatnio zwiększyłem dawkowanie do 40mg na dobe ...

tak się zastanawiam...chyba lepiej złość. Ale tę znowu trudno czasem opanować i można narobić głupstw. PS. kiedy ja wreszcie pójdę po zakupy i zabiorę sie za pracę!?

odejść nie pozostawiwszy po sobie niczego trwałego niczego co przetrwa ciebie i twoje pokolenia najmniejszego śladu po swoim istnieniu najmniejszego

A ja wczoraj popłakałam sobie w metrze, w drodze z pracy, tak mi się jakoś smutno zrobiło i użaliłam się nad moim ogromnym kawałkiem zmarnowanego życia i to było paradoksalnie bardzo miłe, taki zwykły zdrowy smutek, a nie jakas depresja, kiedy stupor ogranicza wszelkie emocje. A z drugiej strony to było nieco zaskakujące, bo nic tego smutku nie zapowiadało.

smutek nie pochodzi z duszy.pochodzi z ciala. bo ono tylko jest nieutulone. bo usta muwią nie takie slowa ręce robią nie te rzeczy,nogi ida nie tam gdzie trzeba. zakladasz zbyt brzydka kurtke i za ciasna czapke. masz wade wzroku i wszystko widzisz nieostro. rozlazi sie pejzaz. myjesz skure w zbyt zimnej wodzie i masz alergie na mydlo. oddychasz za plytko a kiedy spisz osuwasz sie za gleboko zwykle do krawedzi skad ciezko sie wysuplac przy pomocy konczyn sama dusza nic nie wie o tym...