Dziecinstwo świetych

[isma]

Wateczek luzny, choc nie bez podtekstu.
Znacie jakies historie z dzicinstwa pozniejszych swietych? Opowiadacie
dzieciom?

M. ma dwie ulubione historie: o sw. Paschalisie, wdrapujacym sie do
tabernakulum w poszukiwaniu Jezusa, i o uciekajacej z domu w celu nawracania
pogan sw. Teresie. W tej drugiej historii podoba sie jej zwlaszcza to, ze
Teresa zdolala skaperowac dla pomyslu rowniez braciszka )).

[anies821]

Wiem że św Jan Bosco jako dziecko miał wizję Maryji, ale trzebaby doczytać.
Jako młodzieniec poszedł do szkoły i zupełnie nie radził sobie z łaciną (
wowczas nie moznabyło być ks bez łaciny) ale Bogu to nie przeszkadzało

[mader1]

Właśnie uprzytomniłam sobie, że nie opowiadamy sobie zbyt dużo o dzieciństwie
świętych.
A może szkoda... Wprawdzie historia św. Krystyny, patronki jednej z córek,
uważają za przerażającą, ale już historie z dzieciństwa bł. Zygmunta Szczęsnego
Felińskiego sprawiają mnóstwo uciechy.Lubią tę, w której bł. jako ministrant w
czasie mszy rzucił dzwonkami, by wystraszyc mysz i wspominają ze śmiechem, że
przywiązał kota za łapkę do krzesła, by nauczyć go komendy " siad".
Mnie najbardziej chwyta za serce, jak opisuje własną mamę. Miała codziennie
czas, żeby z nimi porozmawiać, przytulić. Była dobra i łagodna, nawet upominała
łagodnie.
Ja taka nie jestem
Idę się pobawić, bo mnie ciagną

[isma]

Maderku, dziekuje za Zygmunta Szczesnego.
Wlasnie o takie niezbyt krawawe i niezbyt powazne historyjki mi chodzi. Moga
byc apokryficzne, to nie chodzi o prawde historyczna, tylko raczej o pewien
schemat fabularny )).

[luccio1]

Jestem sceptyczny i wydaje mi się, że większość tych historii stworzono ex
post, gdy człowiek, już dojrzały, zaczynał słynąć świętością - albo był już u
Boga, i trzeba było "dopasować" dzieciństwo do jego późniejszego życia.
W końcu: na podobnej zasadzie "tworzono" dzieciństwo różnych tak czy inaczej
wybitnych ludzi, zgoła nie świętych, a wręcz przeciwnie - przykładem mogą być
chociażby historyjki z dzieciństwa Lenina (mając 4 lata był już genialny: sam
się domyślił, że pół godziny to jest gdy duża wskazówka obiegnie pół tarczy
budzika!).

Iii. Chyba jesteś uprzedzony :)

[minerwamcg]

Ee tam. Jeżeli za objaw geniuszu czy wielkiej pobożności uważasz ciskanie
dzwonkami za myszą albo przywiązanie kota za łapkę do krzesła (uch, urwałabym
smarkaczowi głowę!) to strach się bać ))

[a_weasley]

luccio1 napisał:

> wydaje mi się, że większość tych historii
> stworzono ex post, gdy człowiek, już dojrzały,
> zaczynał słynąć świętością - albo był już
> u Boga, i trzeba było "dopasować" dzieciństwo
> do jego późniejszego życia.

E tam. To się oczywiście zdarza i jakem u stryja czytywał pobożne broszurki o
świętych, zwłaszcza pisane z myślą o nieletnim czytelniku, to oni od początku
byli grzeczni do mdłości. Natomiast osobnik wykonujący akcje z kotem i myszą to
jest właśnie normalne żywe dziecko z normalnymi (jak na żywe dziecko) pomysłami.
To o tabernakulum też mi się podoba i zdaje mi się wcale prawdopodobnym.

[samboraga]

dziękuję za inspiracje, myślałam kiedyś aby o świętych opowiedzieć dzieciom, ale
nasi rodzinni patroni słabo się nadają do radosnego widzenia świetości
z takich lżejszych znam dla starszych dzieci - św. Jan Vianney miał Pierwszą
komunię w stodole, zastawionej dodatkowo wozem z sianem dla niepoznaki (komunia
w tajemnicy, bo czasy rewolucji francuskiej), trzymam tę historyjkę na przyszły
rok na przygotowania do I komunii mojego syna

[isma]

Oooo, Samborciu, to, to, dzieki, wlasnie o takie mi chodzi.
Bo wiecie, ja sie nie pytam tak calkiem bezinteresownie )).
Pssst...))

[samboraga]

to dodam garstkę, tylko uprzedzam, że z internetu, chociaż z dobrych stron, więc
powinno byc solidnie
dzieci-zakonnicy (tzn. nie ci, którzy zostali oddani, bo jako siódme dziecko
króla nie mieli szans na koronę) ale tacy, co sami chcieli i mieli trudności z
powodu wieku):
bł. Imelda - w wieku 10 lat (zm. 11lat), św. Marek Marconi (też 10 lat) i in.
oczywiście
św. Gabriel od Matki Boskiej Bolesnej - może być coś ciekawego, bo ma przezwisko
'śwetty uśmiechu'
św. Dominik Savio - najmłodszy święty, patron ministrantów i młodzieży
www.pawlowski.dk/swieci/sw_dominik_savio.htm
dotczytałam też o św. Janie Bosko - w dzeiciństwie oglądał co niedziela występy
kuglarzy i gdy w wieku 9 lat miał wizję, że Bóg powierza mu misję, to też robił
takie 'występy' ze sztuczkami przplatając je modlitwami, śpiewami i 'kazaniami'
(tzn. powtarzał kazania zasłyszane w kościele), uznał, że tak ma wypełniać misję
od Boga

[mader1]

To i ja poprzepisuję coś dla Ciebie Ismo
" Pamiętniki" Z. S. Felińskiego ( Pax Warszawa 1986 s. 84) :
" Władza dyrektora była tak absolutna, iż od jego wyroków nie było apelacji;
nie dziw też, iż dziatwa bała się go jak ognia, nie marząc nawet o możebności
oporu. Jedyny fortel, do jakiego malcy uciekali się niekiedy w interesie
własnej skóry, zależał na na wysmarowaniu miodem i czosnkiem wykradzionej panu
dyrektorowi dyscypliny, przez co rzemyki tak kruszały, że silniejszego
uderzenia wytrzymać nie były w stanie. Dzięki temu zapewne, że byłem młodszym z
kolegów, rzadziej od innych byłem ćwiczony; nie zmniejszało to jednak grozy,
jaką osoba pana dyrektora mię przejmowała. (...) Najdotkliwiej dałą mi się
uczuć zdwojonej dozy otrzepanka, tj. nie pięć , ale dziesięć na raz dyscyplin,
zaaplikowana mi za to, że służąc do mszy w kościele, popędziłem za myszą,
wymykającą się spod stopni ołtarza, a w myśliwskiej zapamiętałości swojej tak
się zacietrzewiłem, że cisnąłem za nią trzymanym w ręku dzwonkiem, z wielką
uciechą kolegów, a zgorszeniem zakrystiana, który tę sprawę przed trybunał pana
dyrektora wytoczył"

[mader1]

na następnej stronie " Pamiętników" :
" Podczas pobytu mojego w Nieświeżu odwiedził naszą szkołę biskup
Podhorodeński, sędziwy i bardzo przez wszystkich poważany pasterz. Wysokie
wyobrażenie o godności biskupiej tak mię onieśmieliło, że gdy egzaminując
uczniów z katechizmu, zapytał mię o to, czegośmy się jeszcze nie uczyli, nie
śmiałem mu tego powiedzieć, topiąc we łzach tajemnice nieświadomości swojej. Na
szczęście poratował mię ks. katecheta, objaśniając biskupowi, ześmy jeszcze
traktatu tego nie przechodzili; po czym dostojny pasterz z ojcowską dobrocią
mię uspokoił i nowym pytaniem nastręczył mi zręczność dowieść, że próżniakiem
nie byłem "

[luccio1]

Stara jek świat zasada szkolna: uczeń nie ma prawa wyprzedzać programu
nauczania - nie ma prawa umieć tego, czego "nie było", czego jeszcze "nie
braliśmy" (tzn.: może to wiedzieć - ale biada mu, jeśli przyzna się do tego
przed nauczycielem - to by wszak znaczyło, że jajko chce być mądrzejsze od
kury; jeszcze w latach 70. nasz polonista w liceum dawał za coś takiego ndst.).

[mader1]

bł Z.S Feliński w " Paulinie córce Ewy Felińskiej
s.27:
"Obrawszy prawo Boże za jedyną normę praktycznego życia, matka nasza oceniała
postępowanie swych dzieci nie wedle zmiennych parwideł przyzwoitości światowej
lub doczesnej korzyści, lecz wedle zasługi lub winy każdego uczynku przed
Bogiem. Stąd uważając za rzecz ważną to tylko, co jest cnotą lub grzechem, na
wszystko inne mało zwaracała uwagi, chociażby opinia światowa inaczej o tym
sądziła. Nigdy też nie przemawiała do nas w imię ambicji, współzawodnictwa lub
fałszywego wstydu, ale odzywała się jedynie do naszego sumienia, starając się w
serca nasze wszczepić zasady niezależne od okoliczności; iżby wszędzie i zawsze
przewodniczyć nam mogły. Długich jednak i napuszonych morałów prawić nie
lubiła; chociaż bez ogródki wytykała nam wady i wykroczenia nasze. Strofowania
te były proste i krótkie, a że z serca płynęły, łatwo też do serca trafiały.
Poczytując otwartośc dzieci względem rodziców za głowną dźwignię wychowania,
matka starała się tak zupełne obudzić w nas zaufanie, abyśmy wszystko
najszczerzej przed nią wyznawali. Dla osiągnięcia celu starałą się tak dalece
panować nad sobą, karcąc nasze wykroczenia, by nigdy dziecko nie mogło sądzić,
że gniew chwilowy lub osobista obraza przez usta jej przemawia. Z niezakłóconym
owszem pokojem wykazywałą nam ona, w czym postępowanie nasze obrażało Boga i
jaką własnym duszom naszym wrządzało szkodę. Kary też naznaczała zawsze w duchu
zadośćuczynienia, stosując ich ciężkość jedynie do stopnia winy, a nie do
materialnej szkody, jakiej wykroczenie mogło być powodem."

[mader1]

Siostrę Antoniettę znalazłam w ogrodzie. Przesadzała do skrzynek aksamitki.
Poznała mnie i spojrzała pytająco. " O dzieciństwie bł. Felińskiego ? Dla
rodziców z forum www ?" Bardzo się ucieszyła, że takie miejsce w internecie
istnieje.
Starannie oddzielała malutkie sadzonki, umieszczała w ziemi i lekko ugniatała
palcami. Milczała przez chwilę. To dziwne, ale nie słyszałam panującego tuż za
murem klasztornym gwaru. " Bracia, także nasz błogosławiony, lubili psoty.
Zauważyli, że szczególnie strachliwa jest mała Zosia. Skonstruowali kiedyś
bałwana i zostali z nim w ciemnym pokoju. Weszła Zosia. Wtedy chłopcy ruszyli z
bałwanem w jej kierunku... Co to był za krzyk ! A jaka bura !
Innym razem bujali Zosię na huśtawce. Huśtawka świeżo zawieszona, siostra
chciała wyżej i wyżej. I bujali ją coraz wyżej... aż wpadła w gałęzie drzewa i
tam zawisła. Tym razem oberwał najstarszy. Zygmunt Szczęsny uwazał, ze zupełnie
niesłusznie..."
Wychodziłam już, żegnałyśmy się, a siostra jeszcze dodała - " Proszę pozdrowić
wszystkich z forum www Szczęść Wam Boże "

[isma]

Maderku )).
Mille grazie!

[samboraga]

miałam właśnie szukać tego wątku)))
luźny, ale w sam raz dla dzieci

[kann2]

Jeden święty (ale nie pamiętam, który!), to matczynej piersi w
piątki ssać nie chciał, by post od niemowlęctwa zachowywać.

[isma]

Bog zaplac, dobry czlowieku. Ale gdyby sie udalo wyssac (z palca)
jeszcze jakies szczegoly, to bym ponadto byla Ci osobiscie
wdzieczna )).

[kann2]

To mówił taki jeden, co niepoświęcone żarty pisał. O prałatach w
Hiszpanii, o toalecie, etc.

[isma]

Czy ja nie mowilam, ze z palca ssane?
No, juz dobrze, tego pralata mozna z rachunku odliczyc, niech bedzie
moja strata.

Beata viscera, nulla sit vobis mora!

[isma]

Ha. Musze uroczyscie odszczekac (choc nie lubie psow, i nie jestem w
tej antypatii odosobniona).

Wiec, swiety osesek poszczacy od mleka faktycznie istnial (no,
przynajmniej w hagiografii), i byl to znany nam skadinad sw. Mikolaj
z Miry. Z tym, ze moje pobozne zrodlo podaje, ze on nie tylko w
piatki, ale i we srody w ten radykalny sposob post zachowywal. Dodam
jeszcze, ze sw, Mikolaj byl jedynakiem, albowiem czcigodna jego
rodzicielke, Nonne sama natura w ten sposob zabezpieczyla, azeby ta
pobozna niewiasta nie miala juz wiecej dzieci podobnych do sw.
Mikolaja. Ow wyjatkowy mlody czlowiek ponadto po zanurzeniu w wodzie
chrztu sw. przez trzy godziny stal na wlasnych nogach, dajac tym
samym dowod przywiazania do Przenajswietszej Trojcy ))!

No, ale, wracajac do jedzenia, juz w X wieku w Saint-Germain-des-
Prés zakonnik spozywal w dzien powszedni co najmniej 6882 kalorie...
A Bernard z Clairvaux, o ktorym oficjum powiada "za kazdym razem,
gdy mial cos spozyc, wydawalo mu sie, ze przechodzi tortury",
nalezal jednak chyba do wyjatkow )).

[mader1]

M. Gogacz w" Christianitas 1,2/1999 o Sw. Teresie

"Św. Teresa wprost nie mogła przeżyć sprawienia przykrości rodzicom.
Zaraz przyznawała się do winy, zaraz przepraszała. Czuła, że to
przyznanie się do winy i jej wyznanie jest sposobem uproszenia
przebaczenia. Przygotowało ją to do korzystania ze spowiedzi, do
żalu za grzechy. Uczyło ją także podejmowania trudu walki ze swoimi
wadami. I uczyło ją potrzeby stałej, zgodnej z życzeniami Boga więzi
z Bogiem. Z kolei jej modlitwa, którą jako dziecko zawsze odmawiała
z matką, uczyła ją jawnego wyznawania Boga, tak przecież dziś
potrzebnego u nas. Główna modlitwa, majowe nabożeństwa w domu, gdy
była za mała, by chodzić do kościoła, a czasem udział w liturgii
Mszy świętej, wypełniały jej dziecięce myślenie tematyką religijną.
Za tym myśleniem szło działanie. Wszystko, czym żyła, dostosowała do
życzeń rodziców, z czasem do życzeń Boga. I może doznawanie czułości
rodziców uwrażliwiało ją na te fragmenty Pisma św., w których prorok
Izajasz mówi, że Bóg będzie nas pieścił jak "matka pieści swe
dzieci", że "zgromadzi małe baranki i do łona je przytuli" (Iz
40,11). Z tych akcentów zbudowała później swą "małą drogę",
propozycję życia religijnego dla wszystkich, łatwą, gdyż polegającą
na pełnym powierzeniu się miłosierdziu Boga."

św. Gemma Galgani

[mader1]

Za Vox Domini
"Urodziła się 12 marca 1878 w okolicach Lukki, w Borgonuovo, jako
piąte z ośmiorga dzieci, w rodzinie Henryka i Aurelii Galganich.
Nazajutrz została ochrzczona. Imię Gemma oznacza po włosku klejnot.
Matka martwiła się, iż imienia tego nie nosiła żadna ze świętych,
ale zaprzyjaźniony z nią ksiądz pocieszał ją, iż może to oznaczać,
że dziecko stanie się pewnego dnia rajskim klejnotem.

Zaledwie w miesiąc po jej narodzinach cała rodzina przeniosła się do
miasta, na ulicę Borghi. Pod czułą opieką matki i Carlotty Landucci,
która uczyła ją pisać i czytać, w wieku pięciu lat odmawiała już
oficjum ku czci Najświętszej Maryi Panny, a także za zmarłych, z
łatwością dorosłej osoby. Matka przed swą przedwczesną śmiercią
zaszczepiła w niej pragnienie nieba i nauczyła wiele o Bogu.

Pewnego dnia zastano Gemmę w pokoju, klęczącą przed obrazem
Najświętszego Serca Maryi. Modliła się w skupieniu, ze złożonymi
rękoma. Wujek, który ujrzał tę scenę był nią uderzony i zapytał ją
cicho: „Co ty tu robisz?” Dziewczynka odpowiedziała: „Odmawiam
Zdrowaś Maryjo. Pozwól mi się modlić.”

Dominik Savio

[mader1]

za M. Chmielewskim " Don Bosco" w Magazynie Salezjańskim 1-2/2001

" W pewną niedzielę Wielkiego Postu w 1855 r. ks. Bosko wygłosił
kazanie na temat świętości młodzieńczej i z naciskiem zaznaczył, że
naprawdę łatwo jest ją osiągnąć. Ta idea trafiła na podatny grunt.
Dominik był przecież chłopcem dobrym z natury, otrzymał nienaganne
wychowanie religijne i od dzieciństwa wyrastał w klimacie bojaźni
Bożej. Jeśli dołożymy do tego ogólną atmosferę entuzjazmu dla sprawy
Królestwa Bożego, jaka panowała na Valdocco, to nie należy się
dziwić, że już po pierwszych zachętach do stawania się świętymi,
Dominik oddał się gorączkowym marzeniom i planom zdobycia nagrody w
niebie. Z tego też powodu nie usłyszał ostatniej części kazania, w
której ks. Bosko mówił o środkach niezbędnych do osiągnięcia
świętości: o dobrym wypełnianiu codziennych obowiązków, o radości,
pobożności, czystości, o miłości Boga i bliźniego, czyli - jak
spuentował swe wystąpienie ks. Bosko - o służbie Bożej właściwej
wiekowi młodzieńczemu.
Podczas gdy ks. Bosko kończył kazanie, Dominik opracował już plan
zażyłej przyjaźni z Bogiem. Być świętym - myślał - to tyle co być
blisko Boga, cieszyć się błogosławieństwem ludzi i doświadczać
boskich natchnień. Był przekonany, że droga do takiej świętości
biegnie poprzez umartwienia, samotność, modlitwy i srogą pokutę.
Wystarczyło jednak kilka dni takich praktyk, żeby popadł w
melancholię, chodził rozmarzony, senny, przestał jeść. Nie cieszyły
go lekcje w szkole i nie odczuwał zupełnie smaku zabawy i
towarzystwa rówieśników.
I wtedy wkroczył ks. Bosko. Myślałem, że łatwo zostać świętym -
tłumaczył się speszony Dominik. - Ja muszę być świętym. Wychowawca
pochwalił jego zapał, a potem powoli sprowadził go na właściwą
drogę. Trzeba byś był wesoły - mówił - byś dobrze wypełniał swoje
obowiązki szkolne i przeżywał właściwie sakramenty i praktyki
pobożności. I nigdy nie zapominaj o zabawie z rówieśnikami."

[luccio1]

Dla porządku:
Istnieją też Święci bez biografii - w tym zwłaszcza bez jej początków.
Wystarczy zajrzeć do obu "Żywotów" św. Stanisława Biskupa, aby spostrzec, że ich
autor (Dominikanin, Wincenty z Kielczy) w kwestii pochodzenia Świętego świadomie
ściemnia. Punktem wyjścia jest tam stwierdzenie, że rodzice świętego Stanisława
są nieznani - no ale skoro zasiadł na krakowskim stolcu biskupim, to musiał być
z urodzenia szlachcicem. Potem dopiero pojawia się zdanie o Szczepanowskich
herbu Prus I (Turzyna), którzy przyznają się do Świętego jako do rodowca - potem
przygody samego Wincentego w Szczepanowie: jak to mu pokazano fundamenty dworu,
w którym Święty miał przyjść na świat; jak to jeden ze Szczepanowskich wypadł na
niego z pyskiem, jakim prawem odprawia Mszę św. w jego kościele (był tegoż
kościoła świeckim patronem - ponosił odpowiedzialność za stan budynku i
utrzymanie proboszcza, mając równocześnie prawo przedstawiania biskupowi
kandydata na probostwo, którego biskup mógł najwyżej odrzucić - do następnej
kandydatury) - i inne jeszcze historie coraz dalej odchodzące od sprawy zasadniczej.
Wszystko to miało najprawdopodobniej pokryć fakt, że św. Stanisław był nieprawym
potomkiem królewskiego domu Piastowskiego...

[ekan13]

Swieta Teresa od Dzieciatka Jezus obfituje w takie perełki, które moje dzieciaki rozbawiają.
Gdy była mała, jak twierdzi, nie była grzeczna nawet w czasie snu i często wiercąc się uderzała się o łózko, a potem wołała " mamo jestem stuknieta".
Albo mówiła mamie " o jakbym chciała zebyś jaknajszybciej umarła mamusiu" a gdy ja za to karcono, tłumaczyła, że przecież tylko wtedy mamusia będzie mogła iść do nieba

Polecam tu książkę w opracowaniu Ewy Skarzyńskiej "Dzieje Białego Kwiatka".

[samboraga]

podciągam