mój brat umiera

[anna.brzozowska]

Mój brat, 39 lat, umiera. 15 lat miał recesję w czerniaku, w listopadzie rak
zaatakował ze wzmożoną siłą. Przerzuty sa wszędzie w środku i na zewnątrz, na
oku, watrobie, sledzionie i innych miejscach. Wiem że to jego ostatnie dni -
lezy w domu, pod opieką lekarza z hospicjum. Jest strasznie chudy, nic nie
je, przyjmuje tylko mocne środki p/bólowe, teraz już tylko dozylinie -
doustne wymiotuje. Nie mieszkamy razem, więc pojechałam tam z rodziną ma
weekend, by się pożegnac. Wiem, że bardzo cierpi, widze jaka ma wykezywioną w
bólu twarz, i modlę się o dobrą i szybką śmierć. Najgordza jest jednak ta
bezradność - że poza modlitwą nie mogę NIC zrobić, patrzę na wrak młodego,
nie tak dawno przystojnego, silnego mężczyzny, którego kocham, i nie mogę się
z tym pogodzić. Zostawia tu żonę i syna. Pomóżcie proszę - czy ktoś był
kiedyś w takiej sytuacji ze swoim bliskim? Czy do końca umiera się w bólu? A
jeśli jest się zamroczonym morfiną? Jak moge mu pomóc, poza modlitwą????

[brucha]

Aniu, przytulam Cię mocno. bardzo chciałabym napisać Ci coś madrego, ale czuję
się tak samo bezradna jak Ty. nie ma słów, które byłyby w stanie ukoić ból i
zabić bezradność.
Chyba rzeczywiście pozostaje tylko modlitwa. zresztą dla jednych to 'tylko'
modlitwa, dla innych 'aż' modlitwa.

[malgosiader]

tulę Cię mocno i nie bardzo wiem co powiedzieć...
4 marca minie rok jak odeszła moja mamusia, dla której też szukaliśmy pomocy,
bezskutecznie ...
czytając Twój smutny wątek, łzy pokulały mi się po policzku,
wiem co czujesz....
zgadzam się z bruchą - pozostaje modlitwa....
bądź silna....

[flora2007]

15 lat miała recesję-ale to znaczy, że mając 15 lat miał wycietego czerniaka,
czy 15 lat temu miał czerniaka lub jego nawrót?

[anna.brzozowska]

Wykryli mu czerniaka na skórze w wieku dwudziestuparu lat. Potem była chemia,
naświetlania, etc.etc., i prawie 15 lat spokoju....lekarze mówią że to i tak
cud, ze tak długo żył z takim wyrokiem.
Nie chodzi mi o to, że umiera - każdy umrze, wczęsniej czy później. Nie chodzi
mi o mnie - czym jest mój ból w porównaniu z jego bólem, z bólem syna i żony,
których opuszcza? Chodzi mi włąśnie o niego, o znoszenie w milczeniu tej
straszliwej śmierci na raty, w nieopisanym cierpieniu.
Kiedy jest jeszcze nadzieja - tak, jak było 15 lat temu - ból w chemioterapii,
cierpienia z tym związane sa w jakiś sposób konstruktywne. Bo po nich MOŻE być
lepiej.
A ból przy odchodzeniu? kiedy guzy ze wszystkich sił uciskują Ci na narządy
wewnetrzne, i nawet morfina juz nie pomaga? Kiedy traci się świadomość z bólu?
po co komu, po co nam czy Bogu taki ból? Niech mi tylko nikt nie mówi, że
cierpienie uszlachetnia.......Na pewno nie takie.

Dziękuję wszystkim gorąco za słowa otuchy.

Ból fizyczny + psychiczny

[jedruch]

Zapewne obydwa nakładają się na siebie.
W zdecydowanej większości przypadków fizyczny ból da się opanować lekami.
Ja w mojej trzyletniej pięknej 'przygodzie' jako lekarza hospicjum domowego
miałem niejeden raz okazję leczyć ból w rozsianym czerniaku i to da się zrobić.
W momencie, kiedy chory nie daje rady połknąć leków mamy trochę mniej możliwości.
Moim 'ulubionym' zestawem leków są wtedy sterydy (np. Dexaven podawany dożylnie
lub domięśniowo - ładnie znosi ból związany z obrzękiem, który zawsze tworzy się
wokół przerzutów, co zawsze nasila ucisk na okoliczne nerwy) oraz oczywiście
Morfina. Sterydy mogą zmniejszyć zużycie morfiny, więc jest to grupa leków,
które mogą zdecydowanie poprawić sytuację. Warto porozmawiać z lekarzem
hospicjum na ten temat.

Druga sprawa to ból psychiczny - brat zapewne ma/miał świadomość, że opuszcza
świat młodo, osieraca dziecko, utrudnia zapewne sytuację materialną rodzinie,
nie zobaczy wielu ważnych momentów w dalszym życiu dziecka, na co zapewne
liczył. To też jest ważny element składowy całego jego cierpienia, którego
farmakologia nie ukoi. To jest element, który może zmodyfikować jedynie
POGODZENIE samego chorego z własnym stanem.

Pozdrawiam, życzę wytrwałości. W tym momencie wychodzę z domu, ale po 21.00
wracam i mogę odpowiedziec na dalsze pytania - optymalnie na e-mail (priv).

[boccadirosa]

Chciałam coś napisać, ale nie mam słów... :-(((

[liina]

Ja też.

[mania60]

Aniu. Jestem cztery lata po czerniaku i tym bardziej łączę się z Tobą w bólu. Módlmy się wszyscy za Anie i jej brata. mania

[kingaxx11]

Ja mam przerzuty do kości wiem co to ból potworny, nie do opisania, postarajcie
się może właśnie o lekarza z hospicjum domowego który by podawał środki
przeciwbólowe, bo ja czasami sobie myślę niech będzie cokolwiek byle tak nie
bolało. Skąd jesteście? Bo ja w Warszawie mam kontakt z kilkoma hospicjami
domowymi i mogłabym dać kontakt

[namsto]

Moja droga przed dwoma miesiącami byłam w takiej samej sytuacji co Ty.
Umierał mój Brat /miał 47 lat /,bardzo cierpiał my jako rodzina mogłysmy
wspierac jego do końca modlitwą i opieka ,ale bardzo pomógł nam tez lekarz
z hospicjum domowego we Włocławku .Trudno jest pogodzic sie z tym jak umiera
ktos bardzo bliski ,a zwłaszcza w tak mlodym wieku.
Pozdrawiam Ewa.

[anna.brzozowska]

Raz jeszcze dziękuję za otuchę. To dobrze, mieć świadomośc, że nie jest się
samotnym w takich chwilach.

Jutro jadę do brata. Mam taką wewnetrzną potrzebę aby być teraz blisko, zanim
straci świadomość....... wieczorem postaram się coś więcej napisać.

[monia.ja]

Mój Tato też bardzo cierpi z powodu bóli, też ma przrzuty do kości. Jak sobie z
tym radzisz co lekarze podają? My tez jesteśmy z Warszawy
[e-mail]

[manuskrypt]

Prawie 8 miesięcy temu umarł mój mąż. Miał niecałe 32 lata. Umierał w mękach.
Oczywiście ból fizyczny można próbować złagodzić, ale niestety do czasu. Mój
mąż miał systematycznie podawaną morfinę. Przerzuty też już występowały
praktycznie wszędzie. Dzień przed śmiercią zaczęły się kłopoty z oddychaniem i
tej męki nic już nie mogło złagodzić. Druga sprawa to ból "duszy". Jacek
wiedział od początku co mu dolega (obiecaliśmy sobie kiedyś, że zawsze bez
względu na okoliczności będziemy sobie mówić całą prawdę) i bardzo rozpaczał,
że nasz opuszcza. Mam wrażenie, że ten ból był większy niż fizyczny i niczym
nie udało się go ukoić. Byłam z nim cały czas. Trzymałam go za rękę, gdy
przechodził w inny świat. Mam nadzieję, że Jemu jest tam lepiej, bo nam tu
niestety źle.

[winner2006]

Aniu i Manuskrypt - tak mi przykro ...... Nie ma słów .......

[attenna11]

Nie umiem nic napisać...poza tym , że bardzo wam współczuję...

[emgoro]

Czytając ten wątek przechodziły mnie dreszcze. Tak bardzo jesteśmy besilni i
bezbronni w obliczu takich sytuacji. Człowiek jest tak kruchy, kiedy choroba
niszczy go fizycznie. Bardzo mi przykro, że tyle musisz znieść doświadczając
takich chwil. Bądź z bratem do końca, bo ta bliskość chociaż trudna jest mu
bardzo potrzebna. Trzymaj się mocno. Dużo siły i wytrwałości na ten trudny
czas. Robert

[tuuska1]

Kilkanaście lat temu umierała moja babcia- człowiek mi najbliższy. Miałam w
tedy 19 -lat. Było strasznie. Wierzyłam ,że cud sie zdarzy, że medycyna cos
wymysli.Nowotwór był wszędzie , przezuty , przeżuty i okropne cierpienie.
Lekarz powiedział że albo nerki nie odtrują organizmu albo nie wytrzyma serce.
Dostała morfinę . Pierwsza dawka - serce nie wytrzymało.Parę godzin przed
śmiercią gdy nie umiałam ukryć łez babcia powiedziała , że juz nie może , że
naprawde chce odejść .W tedy wydawało mi sie , że jej słowa to tylko
pocieszenie. Długo , długo potem zrozumiałam że ona naprawde chciała juz
odejść. Przez najblizszy rok pytałam i krzyczałam - dlaczego tyle bólu , po co
to cierpienie.Przecież niektórzy odchodzą nawet o tym nie wiedząc. Minęło wiele
lat . Mój ból lekko "przysechł". Nadal jednak nie wiem po co tyle
cierpienia ???? Ja nie zrozumiałam - moze ty znajdziesz odpowiedź.

[pawelfurman]

Droga Aniu. Przede wszystkim łączę sie z Tobą w cierpieniu, jestem z wami..
Jedynie co mogę powiedzieć to to że modlitwa jest bardzo ważna, jeżeli zaś
chodzi o komfort w tych ostatnich dniach to morfina jest ważna. Kiedy tylko brat
daje znak że go boli lub coś to dawać morfine - to naprawde jeden ratunek - on
wtedy nie czuje STRASZNEGO bólu , jest mu "dobrze". Pozdrawai mPaweł. Jeżeli
chcesz pogadać to napisz do mnie na gg 7141336. Pisz w każdej chwili

[anna.brzozowska]

Dziekuję raz jeszcze za wszystkie dobre słowa i okazane zrozumienie.

Brat ma założoną miejscowo blokadę jakiegoś nerwu, co, poza morfiną, jest
głównym powodem tego, ze ból ostatnio trochę się zmniejszył. Przez to brat jest
jednak bardziej senny, i , leżąć w takim letargu-półśnie, dużo majaczy. Ja
jednak jestem i tak bardziej spokojna, gdyż wiem że mniej go boli. Wygląda
strasznie, skóra i kości, czerniak ma coraz więcej skupisk na zewnątrz, rozlewa
się czarnymi płatami, więc sądzę, że we wnętrzu jest też coraz gorzej. Ale
opieka paliatywna (hospicjium wyjazdowe) jest pierwszorzędna. Chylę czoła przed
tym lekarzem.
3majcie kciuki i pomódlcie się proszę o dobrą śmierć dla Andrzeja, i wytrwałość
dla jego żony, która dzielnie się nim opiekuje. Do końca.

[ania19771]

Bardzo wam współczuje bo wiem najlepiej ze choroba ból i patrzenie na smierc
jest gorsze i trudniejsze do pojęcia niżli samo odejscie
myslami jestem z wami
oby odszedł w spokoju
*************************************
duzo siły
tickers.tickerfactory.com/ezt/d/4;51;32/st/20050304/e/Patryczek/dt/-6/k/1962/event.png
Oliwia-

[mania60]

Aniu. Łączę się z Tobą w modlitwie za Andrzeja. mania

[emgoro]

Trzymajcie się wszyscy mocno i dzielnie i trwajcie w wierze, że choć brzmi to
okrutnie śmierć Andrzeja będzie spokojna.
Robert

[mania60]

Aniu. Chociaż od tygodnia nie było Cię na forum, to pamiętam o Andrzeju i modlę się o Jego spokój. Trzymajcie się dzielnie.mania

[aniani3]

i ja zaglądam od jakiegoś czasu do tego wątku. Aniu, tak trudno napisać coś
mądrego i pocieszającego.

[ila222]

Aniu napisz coś...

[flora2007]

więc brat Ani zmarł...

do Flory

[gontcha]

flora2007 napisała:

> więc brat Ani zmarł...

Nie uśmiercaj kogoś, jak nie wiesz czy to prawda !

Jak Ania będzie chciała sama nas poinformuje.

do gontchy

[blanka110]

Flora prawdopodobnie zasugerowała się wypowiedzią:"Aniu. Chociaż od tygodnia
nie było Cię na forum, to pamiętam o Andrzeju i modlę się o Jego spokój.
Trzymajcie się dzielnie.mania"
Czytaj uważnie zanim zwrócisz komuś uwagę

[gontcha]

blanka110 napisała:

> Flora prawdopodobnie zasugerowała się wypowiedzią:"Aniu. Chociaż od tygodnia
> nie było Cię na forum, to pamiętam o Andrzeju i modlę się o Jego spokój.
> Trzymajcie się dzielnie.mania"
> Czytaj uważnie zanim zwrócisz komuś uwagę

...masz kłopot ze zrozumieniem słów Mani?

No to przeczytaj jeszcze raz... może zrozumiesz.

sprostowanie :)

[anna.brzozowska]

Kochane........

aż mi głupio że się tyle czasu nie pojawiałam......

Brat jeszcze żyje. Nawet coś niecoś podjada i próbuje sam wstawać do toalety,
co niedawno było nie do pomyślenia. Jednocześnie jednak ma szereg dalszych
przerzutów na ciele i chyba wewnątrz, gdyż bolą go coraz to nowe miejsca.
Zagrożone jest też chyba drugie oko. Podejrzewają, że nowotwór może być już w
kościach.

Przypuszczam że czeka go długie i bolesne odchodzenie. Ale jedyną pociechą jest
fakt, że jest pod znakomitą opieką wyjazdowego hospicjum - uśmierzają mu ból
bardzo profesjonalnie, ma blokadę na nerw, regularnie morfinę i coś tam
jeszcze, więc chociaż ten ból jest mocno ogranoczony. Wadą jest, że przez to
jest cały czas w półśnie, coś majaczy nieustannie, widzi zmarłych członków
rodziny. Więc pewnie nie potrwa to długo....

Raz jeszcze dziękuję za Waszą obecność.

Ania

[gontcha]

Aniu,

Dziekuję za wieści.
Mam nadzieję, że Andrzej pod troskliwą opieką Was - rodziny i lekarzy nie
cierpi i czuje się otoczony miłością i spokojem.

Sama jestem po czerniaku i każdy post od osób związanych z tym właśnie
nowotworem jest dla mnie szczególny.
Wielu sił, spokoju i wiary...
Tobie, Andrzejowi..
Trzymajcie sie dzielnie.
Myślami jestem z Wami,

Anka

[ila222]

Aniu, to bardzo dobrze że brat ma taką dobrą opiekę.
Dużo spokoju Wam życzę, chociaż wiem że to ciężkie chwile.
Ściskam Cię mocno.

[goniatara]

Jestes wspaniala, kochana, wrazliwa siostra. Jestem przekonana, ze Twoj brat to
wie i czuje pomimo stanu w jakim jest. To tak wazne, zeby umiec byc przy sobie,
kiedy zycie wystawia nas na az tak trudne chwile.
Pozdrawiam
Malgorzata

[malola]

[goniatara]

malola napisała:

> Nigdy nie przepraszaj, ze "sie rozpisalas". Tego typu posty, slowa sa BARDZO
wazne, istotne na tym wlasnie forum. Pomagaja zrozumiec, ze sa ludzie, ktorzy
przechodza przez to, co powoduje, ze sie tu pojawiamy. Pisanie o
doswiadczeniach, o cierpieniu, o tym, co sie przezylo pomoc moze nam wszystkim.
Wszystkim, ktorych tu sciagnela choroba nowotworowa wlasna, najblizszego czlonka
rodziny lub przyjaciela.
Serdecznie pozdrawiam
Malgorzata

[dom_maklerski]

BArdz, bardzo mi przykro. Niedawno straciłam 2 bliskie mi osoby (rak) teraz
walczę o trzecią. Trzymaj się dzielnie. Pozdrawiam