do deria1!!

[malinka1973]

Aniu, jeżeli możesz odezwij się. Jak sobie radzicie?. Tak bardzo
Tobie i twojej rodzinie współczuję.

[deria1]

Witaj Edyto,
Jest bardzo ciężko - nie mogę się z tym pogodzić! To nie jest już to
samo życie, ale wiem, że muszę dalej żyć - mam dwuletniego synka,
wspaniałego męża i mamę... Mieszkamy obok mamy - zatem jest jej
raźniej, ale wszystko tutaj przypomina tatę, każdy przedmiot...
Wiesz widzieliśmy się codziennie, byłam bardzo związana z tatą. Jego
było zawsze wszędzie "pełno" - był otwarty i przyjazny dla ludzi -
miał bardzo dużo przychylnych osób - na pogrzebie było mnóstwo ludzi.
Takiego wesołego i do końca żartującego tatę zapamiętam! Cholernie
mi go brakuje! Nie wiem co będzie dalej...
Jak Ty sobie radzisz ze śmiercią swojego taty? Nigdy nie trafiało
do mnie, że kogokolwiek z naszego domu mogłoby zabraknąć! Próbuję
to sobie jakoś wytłumaczyć - ale nic do mnie nie przemawia... Umarł
tak szybko i cichutko - dobiegłam do niego - a on był już na tamtej
stronie... Jak było u ciebie? Jak dajesz radę? Czy ten ból
kiedykolwiek maleje?

[malinka1973]

Witaj!
Aniu, do tej pory jest ciężko, choć powoli uczymy się życ bez taty.
Mama mieszka jeszcze z moją najmłodszą siostrą, no i codziennie jest
u niej moja 4-letnia córeczka ( narazie nie chodzi do przedszkola a
my z mężem pracujemy)oraz 7 letni syn mojej drugiej siostry. Sama
mama powiedziała, że nie wyobraża sobie gdyby miała siedzieć sama w
domu, bo by oszalała z bólu, a tak dzieci jej zajmują czas i czuje
się potrzebna. Już teraz jesteśmy wstanie mówić o tacie, wspominać
śmieszne sytuacje jakie się wydarzyły za życia taty i potrafimy się
z tego śmiać - ale to dopiero teraz ,po dwóch latach po śmierci ( 11
września będzie 2 rocznica śmierci).Można by powiedzieć że czas
leczy rany ale do końca to nie jest prawda - za każdym razem boli,
bardzo boli jak sobie wspomnę męki które mój tata przechodził, i
wyobraź sobie że nigdy nie słyszałam żeby narzekał, użalał się czy
też wył z bólu - to było okropne, on poprostu nie chciał nas
martwić, sam męczył się z tym paskudztwem.Boże, przecież poruszyłam
niebo i ziemię żeby mu ulżyć ( wiesz Aniu, pracuję z lekarzami wiec
z niczym nie miałam problemu) a mimo tego na nic się to zdało.
Tak go brakuje, przecież teraz z mamą mogliby przeżywac drugą
młodość, gdzie już wszystkie córki wyszły z domu, mógłby cieszyć się
swoimi wnuczkami i wnukiem, i w takim momencie gdzie wydawałoby się
że jest super, RAK nam go zabrał tak szybko i podstępnie!
Już życie nie jest takie jak przedtem. Mój tata miał czerniaka
złośliwego więc ja i moje siostry od tego czasu mamy "lekką" schizę.
Wszystkie byłyśmy już na różnych badaniach naszych znamion i
pieprzyków, jedna z sióstr już ma wycięte trzy znamiona a w
pażdzierniku następne dwa.Każdy pieprzyk u naszych dzieci to panika.
Ale życ trzeba dalej i wierzyć w to że kiedyś zobaczymy znowu swoich
najbliższych.
Aniu przed Tobą jeszcze ciężkie chwile ale wierz mi czas poniekąd
leczy, aczkolwiek napewno nie jest wstanie uczynić że zapomnisz,
zawsze w swoim serduszku będziesz swojego tatausia nosiła.
Trzymaj się, odzywaj się co jakiś czas, możesz pisać na pocztę
gazety lub na pocztę naszej klasy ( wyślę ci na twoją pocztę moje
namiary to możesz mnie tam zobaczyć).
Pozdrawiam.
edyta.

[deria1]

Edyto - mam z mamą również schizę - boimy się że rak również nas
dopadnie... A propos - jak wygląda takie znamię zwane czerniakiem?
Jak odróżnić je od zwykłych znamion?
W wolnej chwili napisz mi proszę.
Jak piszesz o swoim tacie - to jakbym czytała troszkę o swoim - mój
także nigdy się nie żalił, zawsze był optymistą i strasznie wierzył,
że będzie dobrze. Mówił, że nic go nie boli (choć w to nie do końca
wierzę), był pełen nadziei. Był zaledwie rok na emeryturze -
wcześniej 2 lata na rencie - i cały ten czas, który mógłby poświęcić
na przyjemności, wycieczki i wiele innych rzeczy - chorował! Zanim
zachorował wspólnie z mamą opiekowali się moim synkiem (odkąd
skończył 8 tygodni) i mieli wspólnie wiele uciechy.
Jak mały miał 8 m-cy zaczęło się to piekło!
Szukałam cię już na nasza-klasa - ale jest tam aż 45 osób o twoim
imieniu i nazwisku, także nie wiem, która to ty.
Ja również mam swój profil, także myślę, że wkrótce się zobaczymy!

[malinka1973]

Witaj Aniu!. Przed chwilą wysłałam ci wiadomość na naszej-klasie,
mam nadzieję że do Ciebie a nie do innej Ani:)).Czekam na odzew.
Pozdrawiam.