po śmierci

[aga10024]

U mnie wszystko wygląda inaczej. Najpierw mój ojciec długo chorował,
ale to częściowo z własnej winy, długo pił, aż zachorował, mama
wyrzuciła go z domu, poszedł mieszkać do swojej mamy, zreszta zycie
z nim było częściowo koszmarem, nie moglismy spać w nocy, był bardzo
uciążliwy. Po jego wyprowadzeniu się z domu wszystko zaczęło się
zmieniać, rzuciłam studia, zaczęłam studiować nowy kierunek, a po
tylu latach widzę, że to wszystko z chęci ratowania ojca, byłam na
drugim roku kiedy zachorował, długo przebywał w szpitalu, ja po
części nie rozumiałam jego choroby, jego postępowania. Potem
wróciłam na studia, w międzyczasie mama wyrzuciła go z domu, była u
nas policja, nieprzespane miesiące stresu, lęku i koszmaru
Potem ja wróciłam na dawne studia, w międzyczasie źle sie czułam
ciepiałam psychicznie, aż któregoś dnia wyprowadziłam się z domu.
Potem dostałam wiadomość, że zmarł mój dziadek, a w rok póżniej, że
nie żyje mój ojciec. Co skończyło się dla mnie jeszcze gorzej,
wylądowałam w szpitalu. Koszmar. Potem rok po roku umierały kolejne
osoby z mojej rodziny, najpierw babcia, potem jej syn i kolejny syn.
Skończyłam studia, rozpoczęłam kolejne w międzyczasie poznałam
chłopaka, który też odszedł ( nie zmarł) I generalnie zastanawiam
się nad tym co jeszcze
W sumie studiowałam osiem lat, w międzyczasie troche pracowałam,
znowu studiowałam, teraz straciłam pracę
Potem pobił mnie mój brat

[halas1961]

Ago
Jest takie przysłowie, ze nieszczęścia chodzą parami. I to zwykle
sie sprawdza. Jak jedna tragedia, to za nią i innych kłopotów cała
masa... Ciężko się z tym pogodzić, zwłaszcza kiedy wokół mamy wielu
zadowolonych, szczęśliwych ludzi których omijają takie
doświadczenia. Mam nadzieję ze los się do Ciebei wreszcie
usmiechnie. Jestes młoda, wykształcona. Napewno za jakiś czas
wszystko co złe minie, bo przeciez wszystko przemija...
POzdrawiam
Halina-mama Agatki

[tilia7]

Tak, wszystko przemija.Niestety to, co dobre szybciej...

[marciszonka]

Męczysz się z DDA najprawdopodobniej.

[aga10024]

Dziękuję za słowa wsparcia

Tak męczę się z DDA, cały czas przesladuje mnie wizja, że mój mąż
będzie taki sam jak mój ojciec, że bedzie ciągnął w dół, że wszystko
rozwali.
Ja przez długie lata nie mówiłam nic o tym, że ojciec pije, tak sie
go potwornie wstydziłam tego jak się zachowywał.