Macochy calodobowe

[grubazyrafa]

Witajcie,
zanim sie rozpisze, chcialabym spytac, czy sa tu macochy calodobowe?
Czytam Was od jakiedos czasu i zalozylam konto, zeby sie tu wyzalic.
Na wstepie powiem tylko, ze zarowno maz jak i ja mamy synow z poprzednich
zwiazkow i teraz mala coreczke. A wiec twoje, moje, nasze...
Niedobrze dzieje sie u nas w zwiazku i chcialam zapytac o porade mamy z
wiekszym doswiadczeniem, no i mamy, ktore tez mieszkaja ze swoimi pasierbami.
Rozwine temat jak corcia pojdzie spac.
Pozdrawiam.

[iza38bp]

hej! ja tu czesto zagladam ,czytam ,jestem macocha dla 2 dzieci mojego partnera
i u nas tez nie jest słodko

[betti_domino]

u mnie podobnie,synowie (męża i mój) z poprzednich związków i
wspólna córka...no i prawie same problemy z pasierbami i chociaż
najstarszy pasierb już z nami nie mieszka,to pozostała dwójka
(szczególnie 18 l)sprawia ,że coraz częściej myślę o "ucieczce"z
tego domu,powstrzymuje mnie tylko mąż,który jest dobrym
człowiekiem,ale słabym,nie daje sobie rady z wychowywaniem i
wprowadzeniem jakiejkolwiek dyscypliny synów,którzy robią co chcą
(koledzy,narkotyki,kradzieże,nie uczą się...)to się odbija na
naszych wzajemnych stosunkach.

[grubazyrafa]

Zaczne od poczatku. Jestesmy malzenstwem prawie osiem lat. Mamy dwoch synow,
kazdy z poprzedniego zwiazku i prawie w tym samym wieku-11 lat. No i malutka,
9-cio miesieczna coreczke.

Maz zaakceptowal i pokochal (tak mi sie wydawalo) mojego syna i odwrotnie. Moje
dziecko nie zna innego taty. Syn meza przez pierwsze dwa lata mieszkal ze swoja
matka, potem przeprowadzil sie do nas.
Chlopcy od poczatku dobrze sie dogadywali.

Dodam, ze z naszymi bylymi partnerami nie mamy zadnego kontaktu. Ani maz, ani ja
nie bylismy zwiazani z nimi wiezem malzenskim. Ojciec mojego syna nidgy nie
interesowal sie dzieckiem, nie posiada tez wladzy rodzicielskiej. Moje dziecko
prawie go nie pamieta. Mial trzy latka, jak rozeszlismy sie.
Rodzicielka mojego pasierba troche sie przez pierwszy okres interesowala, od
ponad trzech lat nie daje znaku zycia.

Pomyslicie, ze moze to i lepiej, ze nie musimy sie uzerac z EXami.
Ale ja bym sobie naprawde czasami zyczyla, aby rowniez oni okazali dzieciom
swoje zainteresowanie i milosc.

Od okolo trzech lat nie dzieje sie dobrze w naszym zwiazku. Klocimy sie ciagle i
TYLKO z powodu dzieci.Powinnam raczej powiedziec z powodu chlopcow, bo mala
nigdy nie jest powodem klotni.

Trudno to wszystko ujac w slowa. Jak P. (moj pasierb) przeprowadzil sie do nas
bylam naprawde szczerze zachwycona, chcialam temu dziecku pomoc i dac milosc jak
wlasnemu synowi. Bo wlasnie gigantyczne problemy u rodzonej matki spowodowaly,
ze zdecydowalismy sie wziasc go do siebie. Na poczatku bylo naprawde wspaniale,
rodzinna sielanka.
Nigdy nie bylo zadnego wyrozniania, oboje dzieci byly traktowane pod kazdym
wzgledem jednakowo.

Nawet nie wiem, kiedy sie to zepsulo. Z biegiem czasu podzielismy sie na dwa
obozy: ja i moj syn, maz i jego syn. Wiadomo, chlopaki rosna i zmieniaja sie. W
sytuacjach konfliktowych kazdy obiera strone swojego dziecka i obstaje przy tym,
ze ten drugi zawinil. Brakuje obiektywnosci.
Ja widze tylko zle strony mojego pasierba, a maz zle strony mojego syna. Nie
potrafimy juz nawet takich prostych rzeczy jak jakas gra rodzinna czy wspolna
wycieczka. Zawsze znajdzie sie jakis powod do klotni.
Zaczelam myslec o tym, ze wziecie syna meza do nas bylo najwiekszym bledem.
Przeciez przedtem bylo dobrze.

Nie potrafie sie otworzyc na mojego pasierba. Przeszkadza mi sama jego obecnosc.
Nie lubie, kiedy caluje mnie na dobranoc, albo chce ze mna isc na spacer...
W moich oczach jest on bardzo dwulicowy, klamie i przekreca wszystko tak, zeby
wyszlo na jego korzysc. Chyba odkad zauwazylam te cechy zaczelam sie od niego
oddalac. Maz tego nie widzi, albo stara sie na swoj sposob usprawiedliwic. W
efekcie koncowym moj maly jest zawsze winny...
Nie twierdze, ze moj syn jest aniolkiem, ale napewno nie jest zawsze wszystkiemu
winien.
Najgorsze w tym jest to, ze przez ta cala sytuacje zaniedbuje wlasnego syna.
Dodam, ze meza nie piec dni w tygodniu, pracuje daleko, przyjezdza na weekend do
domu. Wszystko spoczywa na mojej glowie. Czasami chcialabym wziasc Dominika
(moj) i pojsc TYLKO z nim na basen, do kina czy poprostu na spacer. Ale to nie
jest mozliwe...
Odmawiam mu przytulenia, calusa czy wspolnej gry w karty, bo wiem, ze zaraz
przyleci Piotrek (syn meza) i tez chce. A ja nie chce! Mam od jakiegos czasu
blokade na niego. Denerwuje mnie juz jak sie do mnie zbliza.

Z drugiej strony mam straszne wyrzuty sumienia. Przeciez to tylko 11-letnie
dziecko. I on mowi do mnie "mama". Rowniez on potrzebuje czulosci i milosci. Ale
ja w tej chwili nie potrafie mu jej dac.
I co gorsza odmawiam jej mojemu rodzonemu dziecku. Maz nigdy nie byl mistrzem w
okazywaniu czulosci dzieciom. Bo mnie ja okazuje.
Jak przyjezdza na weekend do domu to chce odpoczac i nie ma czasu na zabawy z
dziecmi. No i jest bardziej surowy niz ja.

Nie siedze w jego glowie, ale widze, ze ma takie same opory i niechec do mojego
syna, jak ja do jego Piotrka.

To wszystko odbija sie oczywiscie na dzieciach. Juz nie sa tak zgodni i
zaprzyjaznieni jak to bylo na poczatku. Czasem sa swiadkami(niestety) naszej
klotni i kazdy obiera swoj front. Ciagle sie kloca, wyzywaja i zwalaja na siebie
wine.

To jest diabelski krag.

To jest tylko czastka tych problemow i tego co naprawde czuje. Zbyt duzo by
pisac. Kocham meza i wiem, ze on mnie tez kocha. Tak ze rozstanie nie wchodzi w
gre. Choc musze przyznac, ze mialam momenty zwatpienia. Wtedy najchetniej
zabralabym "moje" dzieci i uciekla.

Niewiem czego od was oczekuje, chcialam sie troche wyzalic. Moze jets ktos w
podobnej sytuacji i moze cos doradzic.

Chcialabym to wszystko znowu naprawic. Problem w tym, ze nie tylko ja musialabym
sie zmienic/otworzyc ale rowniez maz.
Myslalam nawet o psychologu rodzinnym, bo ja czuje, ze sami z tego nie
wyjdziemy, ale moj maz twierdzi, ze przesadzam.
Niestety ja nie przesadzam. Mysle, ze jeszcze mamy szanse na normalne stosunki
rodzinne, jeszcze troche i moze byc za pozno.

Dziekuje wytrwalym za przeczytanie do konca i ciesze sie na porady, krytyke itd.
Pozdrawiam.

[chalsia]

> Chcialabym to wszystko znowu naprawic. Problem w tym, ze nie tylko ja musialaby
> m
> sie zmienic/otworzyc ale rowniez maz.
> Myslalam nawet o psychologu rodzinnym, bo ja czuje, ze sami z tego nie
> wyjdziemy, ale moj maz twierdzi, ze przesadzam.
> Niestety ja nie przesadzam. Mysle, ze jeszcze mamy szanse na normalne stosunki
> rodzinne, jeszcze troche i moze byc za pozno.
>
> Dziekuje wytrwalym za przeczytanie do konca i ciesze sie na porady, krytyke itd

najważniejsze, że widzisz tę przysłowiową belkę w swoim oku.
Skoro mąż stoi na stanowisku, że przesadzasz, to idż (koniecznie jak
najszybciej, naprawdę nie zwlekaj) na terapię sama.
Bo krzywdzisz i swojego syna i pasierba - zresztą wiesz to przecież.
Jesli uda Ci się zmienić swoje nastawienie i zachowanie wobec pasierba, to
sądzę, że Twój mąż także zmieni zachowanie wobec Twojego syna (i zrobi to
nieświadomie, ale zrobi).

off topic

[konstancja16]

trudna sytuacja, na temat nie umiem nic powiedziec. ale zaskoczylo
mnie jedno: opisujesz swoje dosc intymne sprawy, ale podajesz sporo
danych o swojej sytuacji: dwoch chlopcow, lat 11, mala coreczka,
imiona chlopcow. nie boisz sie ze ktos Cie rozpozna za tym
nickiem? nauczycielka ze szkoly chlopcow, pani z warzywniaka,
sasiadka, kuzynka meza, twoje kolezanki?

moze to ja mam jakas obsesje, ale piszac o sprawach osobistych
(szczegolnie na poczatku, teraz juz mniej) staralam sie unikac
identyfikujacych szczegolow. szczegolnie imiona dzieci wydaja mi
sie... niepotrzebne chyba. przesadzam?

[elakuz]

powazna rozmowa z mezem (nie w obecnosci dzieci) i psycholog cala
rodzina. Jesli maz bedzie sie upieral, ze przesadzasz idz sama.
Szkoda ciebie, dzieci, waszego malzenstwa a bez pomocy mysle, ze nie
uda sie wam ciagnac tego wozka. My zaczelismy od psychologa zanim
jeszcze Mala u nas zamieszkala. Piszesz, ze wszystko na twojej
glowie a co robia synowie? Czy maja swoje obowiazki, czy zasady w
rodzinie sa ustalone i przestrzegane? Nie znam sie na tym, ale
mysle, ze chlopcy sa zazdrosni o siebie wzajemnie i dodatkowo syn
twojego meza ma tylko tate na weekend wiec moze czuje sie gorszy i
dlatego tak sie zachowuje. Twoj pewnie nie pozostaje dluzny i kolo
sie zamyka.

[kicia031]

Mysle, ze powinnas isc na terapie. sama piszesz, ze wskutek waszych
problemow zaniedbujesz nawet swojego wlasnego syna - by nie musiec
tez dawac uczucia pasierbbowi. Sorry, ale dosiegnelas miejsca z
ktorego sie chyba sama nie wykaraskasz.

Szkoda tych dzieci, bo obaj cierpia.

I jeszcze jedno - maz radosnie podjal sie opieki nad swoim synem -
twoimi rekami. Wygodne, ale chyba nie sluzy uzdrowieniu sytuacji,
zwlaszcza gdy drugi rodzic jest trwale nieobecny w zyciu dziecka.
Rozmawialiscie o tym?

[elakuz]

ja jestem calodobowa macocha od maja tego roku. Wiekszych problemow nie ma, ale
mimo to chetnie wrocilabym do poprzedniego zycia. Nie mam wlasnych dzieci i nie
mam zadnego doswiadczenia. Malo tego, nawet nie lubie dzieci Oj biedna ta
moja pasierbica. Pisz, moze cos poradze....

[grubazyrafa]

Do chalsia:
Masz racje, czasami mam wrazenie, ze postepujemy wedlug powiedzenia: "Jak ty
mnie, tak ja tobie". Jesli jedno dziecko jest karane za cos, bo zasluzylo, drugi
rodzic zawsze wynajduje powod, zeby tez ukarac pasierba. Przeciez to jest chore.
Mam tez nadzieje, ze jak jedno zmieni stosunek do pasierba, drugie pojdzie z
biegiem czasu za jego przykladem. Ale to nie jest takie latwe. Najpierw trzeba
sie samemu przelamac, a to trudne jest....

Do konstancja16:
Wiesz, mimo anonimowosci tego forum, zdaje sobie sprawe, ze ktos moze mnie
skojarzyc. Ale czy cos sie wtedy stanie? Bliska rodzina, przyjaciele, nawet
niektorzy znajomi znaja nasz problem, bo przy okazji spotkan trudno sie
przestawic. Niestety tak jest. A poza tym, dosc sporo chlopcow nosi imie Dominik
czy Piotrek ( no moze niekoniecznie w dokladnie takiej konstalacji rodzinnej), i
wbrew pozorom nie tak duzo ludzi siedzi w necie i czyta forum "macochy"

Zreszta nie przyznalam sie tu przeciez do morderstwa...

[333a13]

Nie jestem całodobowa, ale zgadzam się w pełni z Chalsią.
Tak jak sugerujesz nie zasługujesz na słowa krytyki, bo z tego co piszesz to
starasz się jakoś uzdrowić sytuację, poza tym brzmisz jak sensowna babka
Masz o tyle łatwiejszą sytuację niż niektóre dziewczyny z tego forum, że Twój
pasierb traktuje Cię jak matkę a nie jak wroga nr 1.
Nie wmawiaj sobie, że musisz kochać Młodego tak jak własne dziecko, bo to rzadko
jest możliwe. Najważniejsze tylko, by dzieciak się tego nigdy nie dowiedział i
byś traktowała go podobnie jak swoje dziecko.
Moim zdaniem konflikty i zazdrość o względy rodziców między dziećmi są
nieuniknione nawet jeśli są rodzeństwem... To od dorosłych zależy jak te relacje
ewaluują... Daj znać jak się sprawdzają spotkania z psychologiem

[kasiaksena]

Jestem całodobowa od dwóch lat dla (obecnie) 18latka. Też mamy dzieci: moje, twoje i nasze. Ze swoim pasierbem nie mam żadnych problemów. Był taki czas, kiedy mieszkał z nami jeszcze jeden syn mojego męża. Ponieważ jest to trudny chłopiec (wagaruje, drugi raz repetuje klasę, pali, nie ma żadnych wzorców czy autorytetów, odrzuca wszelką pomoc) w czasie jego pobytu z nami były kłótnie, owszem, ja wymagałam radykalnych zmian w postępowaniu z młodym, mąż uważał, że wszystko można załatwić spokojem i oczekiwaniem na odpowiedni moment działania. W efekcie końcowym młody wrócił do mamy, gdzie nie panują żądne reguły ani zasady. Każdy robi co chce.
Myślę, że Chalsia ma rację i to dobrze, że zdajesz sobie sprawę co się dzieje. Przecież sama piszesz, że pasierb mówi do Ciebie "mamo" tzn. że Cię szanuje, ma do Ciebie zaufanie, a to jest bardzo ważne w takich relacjach. A wcale nie musisz go kochać. On ma do kochania matkę i ojca. Może rzeczywiście jakaś forma terapii pomogłaby Tobie spojrzeć na tą całą sytuację z innej strony. Poza tym macie wspólną córkę.. (my też) W takich patchworkowych rodzinach nie zawsze jest sielankowo, ale myślę , że wszystko Ci się ułoży.
Życzę Ci tego

[grubazyrafa]

Wiem, ze nie musze go kochac. I napewno nie mam do niego takich uczuc jak do
syna, ale on oczywiscie sie o tym nie dowie. Jednak milosc wyraza sie nie tylko
slowami, a moja postawa wobec niego jest daleka od milosci, ba nawet od
przyjazni/akceptacji. A on to czuje i widzi. Dokladnie jak moj syn czuje sie nie
kochany przez tate.

Jak juz pisalam, zyczylabym sobie kontakt z naszymi exami, moze wtedy byloby
lepiej.
Wydaje mi sie, ze biologiczni rodzice powinni kochac swoje dzieci i sie o nie
troszczyc. I nie mowie tu o aspekcie finansowym. Bo zawsze sami lozylismy na
dzieci, nigdy zadne z nas nie widzialo nawet zlotowki od bylych. Chodzi o
okazanie milosci.
Piotrek przestal juz pytac o matke, ale napewno w glebi serca teskni za nia.
Mam mimo wszystko wyrzuty sumienia, ze nie moge go tak kochac jak moze powinnam.
Dorosli szukaja milosci, a co dopiero takie dziecko. On jej nie dostaje ani ode
mnie, ani co gorsza od ojca, ktory z kolei nie dostawal jej od swoich rodzicow.
Moje dziecko tez cierpi z tego powodu, bo jest odrzucane przez ojca i niestety
coraz czesciej przeze mnie.I mimo wszystko, ze to wiem, nie potrafie sie
przelamac. I maz tez nie.

Moj syn nie pamieta swojego biologicznego ojca i nigdy o niego nie pytal. Pare
tygodni temu jednak spytal mnie czy moglby odwiedzic swojego tate. Ze chcialby
miec innego tate... Myslalam, ze sie przeslyszalam...

Ja osobiscie nie mialabym nic przeciwko temu, ale nawet niewiem gdzie go szukac.
Od czasu rozstania zero kontaktu, on tez nie chce miec z dzieckiem nic
wspolnego. A moglby sie skontaktowac chociazby przez mojego tate...
Inna sprawa, ze maz tego nie chce. Mowi, ze nie trzeba mieszac dzieciom w
glowach, ale wydaje mi sie, ze on poprostu czulby sie zagrozony w roli ojca i meza.

Moze obecnosc drugiego taty w zyciu mojego syna zmobilizowalaby go do zmiany
postepowania? Niewiem.

Co do tematu obowiazkow. Oczywiscie, ze synowie maja obowiazki. Nie bede sie
rozpisywac jakie. Wywiazuja sie z nich mniej lub bardziej wzorowo. Ale reguly i
obowiazki sa. Inaczej sytuacja bylaby jeszcze gorsza.
Chodzi mi jednak o to, ze ja tez pracuje zawodowo, do tego caly dom na glowie i
troje dzieci. Dzieciaki tez chca sie pobawic, potrzebuja mojej uwagi. Zakupy,
zajecia dodatkowe, wywiadowki itd. Maz nie uczestniczy w tym wszystkim i
szczerze mowiac chyba sprawia mu ulge, ze moze sie wywinac. Racja, ma taka, a
nie inna prace, ze musi wyjezdzac.

Ale czasem czuje, ze mnie to przerasta. Sa momenty, kiedy mysle, ze wszystko
byloby latwiej gdyby nie bylo Piotrka, nie musialabym sie do niczego zmuszac i
wszystkiego robic podwojnie. Cala odpowiedzialnosc za chlopaka zostala zlozona w
moich rekach, matka ma go w d...., ojciec nie ma czasu. Ale czy naprawde byloby
lepiej? Watpie.
Wstydze sie tych mysli.

[iza38bp]

Jesli chcesz to napisz do mnie na pryw.pocztę [e-mail]
ja akurat jestem po tylu terapiach ,ze sama mogłabym otworzyc
gabinet[zartuję].Tylko,zeby zaczac zmiany nie wystarczą dobre checi jednej
osoby.Pozdrawiam

[rybkka24]

Myślę że twoja frustracja i niechęć wynika z nadmiaru obowiązków,
braku czasu dla siebie, z tego że mąż złozył całą odpowiedzialność
za swoje dziecko na ciebie natomiast nie odpłaca się tym samym gdyż
notorycznie zaniedbuje twojego syna dla którego zobowiązał się być
ojcem.

potrzeba u was kilku zmian i ewolucji żeby coś dobrego mogło z tego
wyjść i żeby sytuacja się unormowała.
Twój facet nie zdaje sobie sprawy że ma dzieci.
pisałas cały tydzień pracuje w weekendy odpoczywa.
a ty kiedy odpoczywasz??
w weekendy właśnie powinnas być odciążana.

standardowo uważam że przez to że nie jesteś zadowolona z zachowania
MĘŻA przez to że czujesz się zaniedbana, niespełniona i nie do końca
satysfakcjonuje cię związek z mężem przerzucasz negatywne emocje na
jego dziecko, bo gdyby nie ono to byłoby lepiej...
a przyczyna tkwi w zachowaniu męża.
dodatkowo masz uczucia matki która widzi że jej dziecku dzieje sie
krzywda.
bo jak to?
twój mąż miał być ojcem a wcale się tak nie zachowuje w tym sensie
że zaniedbuje twojego syna przez co dziecko jakby drugi raz traci
ojca.a wymaga jeszcze oddania dla własnego dziecka.

to skąplikowane ale niepokojące jest że dla twojego męża nie ma
problemu..
źle że dałaś sobie wepchnąć całą odpowiedzialność za dom.
DOM TWORZY DWOJE LUDZI.
dzieci mają dwoje rodziców.
zachwiana tu została równowaga dawania i brania.
ty dajesz powiedzmy 80% dostajesz 20%
jasne jest że masz złość i agresje tylko prznieś ją z dziecka na
męża....
psycholog pomoże poukładać ci swoje uczucia
ale potrzebna będzie też zmiana postawy męża więcej czasu dla
rodziny, większe zaangażowanie.niech on np.czasem coś porobi w
trójkę z dzieciakami, czemu ty nie możesz czasem sama pójść ze swoim
synem gdzieś??


uważam że to nie dzieci są waszym problemem ale komunikacja w waszym
związku.
czy twój mąż pełni rolę bankomatu tylko?
i jest obecny tylko fizycznie jako postać??
a gdzie wychowanie dzieci i dbanie o związek.?




życze poukładania relacji.i rozmowy.

[karolana]

Nie jestem jeszcze całodobową macochą, ale jeśli się uda, będę nią. Nie mam
dzieci, mm ma ich dwoje. Nie jest różowo i jest wiele problemów, głównie z
akceptacją przeze mnie faktu, że w naszym związku nie ma i nie będzie dzieci
"moich" ani "naszych", że będą tylko "jego".U Was jest chociaż równowaga. Ale ja
nie o tym.
Piszesz, że wydaje Ci się, że gdyby rodzice biologiczni byli obecni w ich życiu,
byłoby lepiej. No więc niekoniecznie.
W życiu dzieci mm ich matka biologiczna jest. Powiem, że NIESTETY jest. Bo to,
że rodzic biologiczny jest obecny jeszcze nic nie daje. On musi być RODZICEM, a
nie rodzicielem. Matka biologiczna dzieci mm wprowadza zamęt w życie młodych
oraz nasze. Nie pomaga, ale przeszkadza. I to bardzo. Czy Piotrek tęskni za
matką, tego nie wiesz. Tęskni się za kimś, kto jest ważny, kto dał nam uczucie.
A fakt urodzenia dziecka to jeszcze zbyt mało żeby zaistnieć w świadomości tego
dziecka, zwłaszcza, jeśli doświadczyło się od tej osoby zła. U nas dzieci,
pomimo stałego kontaktu z matką, nie okazują żadnej tęsknoty za nią, żadnej
więzi. Młodszy mówi do mnie "mamo" i tylko ja jestem przez niego tak odbierana.
Starszy jest nauczony mówić o kobiecie, która Go urodziła "mama" ale nie
wykazuje żadnej więzi z nią i jeśli ją wspomina, to negatywnie.
Rodzice biologiczni w Waszym wypadku nie mają nic do rzeczy. To WY jesteście
RODZICAMI, Ty i Twój mąż. I może bez sensu jest okopywać się na pozycji "mój /
twój / nasza", może warto byłoby w końcu zacząć myśleć o Waszej rodzinie jak
całości? Ty jesteś mamą dla TRÓJKI dzieci, Twój mąż jest ojcem dla TRÓJKI dzieci.
Ja wiem, że to niepoprawne politycznie, bo matka to matka, to ta, która
urodziła, bla, bla, bla. No więc, może przez to, że żadnego dziecka nie
urodziłam, nie mam takich uprzedzeń.
Dzieci mają prawo czuć się akceptowane i kochane przez ludzi, którzy je
wychowują. Mają prawo do mamy i taty, nawet jeśli nie są z nimi spokrewnieni
(sic!), nawet jeśli mama nie urodziła, a tato nie spłodził. Ludzie często (ja
też) robią kalkę swoich uprzedzeń na tok rozumowania dzieci, a przecież to nie
tak. Dzieci do wielu spraw podchodzą emocjonalnie, instynktownie. Nie analizują,
nie zastanawiają się czy można, czy wypada. Fakt, odrzucenie przez rodzica
biologicznego zostawia ślad. Ale w życiu zdarza się wiele traumatycznych
sytuacji, nie unikniemy tego. Brak rodzica biologicznego może doskonale
wynagrodzić rodzic adopcyjny lub przybrany. Byle dawał miłość, troskę i szacunek.
U nas młody był kilka miesięcy oduczany mówienia do mnie "mama", bo przecież
swoją matkę ma, nawet z nią oficjalnie mieszka! Ale On ma to w odwłoku! I nie ma
problemu z tym. Ja mam z tym problem, ale On nie!
Dziecko Twojego męża może i jest dwulicowe. Ma pewne skrzywienia, być może
spowodowane przez sytuację. Może musiał tak się zachowywać żeby jakoś uporać się
z tym, co Mu zgotowali Jego biologiczni rodzice. Ma 11 lat. Można to jeszcze
naprostować. Ale musicie z mężem tworzyć jeden front. Tych troje dzieci musi być
Wasze wspólne.
Piszesz, że nie będziesz kochać pasierba jak swojego syna. Cóż, nie wiesz jak
kochałabyś drugiego syna (masz córkę). Nie ma możliwości żeby wszystkie dzieci,
nawet własne biologiczne, kochać identycznie tak samo. Bo dzieci się różnią i
różnią się nasze z nimi relacje.

Dobra, powymądrzałam się Ale naprawdę, warto przejść nad podziałam i ustalić
sobie - jesteśmy rodziną, wszyscy pięcioro i mamy się kochać i szanować wszyscy
na wzajem.
Jeśli mąż tego nie jest w stanie pojąć, spróbuj przedstawić mu wizję Waszej
rodziny za kilka lat w dwóch wersjach - obecnej, kiedy nic się nie zmienia, oraz
możliwej, czyli takiej, w której razem pracujecie nad relacjami. Może
"sprzedajcie" dzieci na jakiś weekend dziadkom i zostańcie sami, porozmawiajcie
na spokojnie, rzeczowo, bo tak dalej nie może być Wszyscy na tym tracicie.
Trzymam kciuki.

[13monique_n]

Podpiszę się pod Chalsią. Jesli mąż nie chce isć z Tobą do
psychologa rodzinnego, idź sama. Bardzo dużo dostrzegasz i masz wole
działania. Psycholog tylko pomoże Ci wybrac kierunek i metody. Bo
prawdą jest, że jeśli chcemy cokolwiek zmieniać, to musimy zacząć od
siebie. A właściwie - jedynie na siebie mamy wpływ, więc od siebie
trzeba zacząć.
Życzę Ci powodzenia z całych sił.

[grubazyrafa]

Rozmawialam z mezem nieraz, ale on twierdzi, ze to dzieci musza sie zmienic, bo
sie ciagle kloca, zwalaja na siebie wine, nie dotrzymuja slowa, przynosza zle
oceny itd...
A ja jestem zdania, ze to my najpierw musimy dokonac zmian w sobie, zeby dzieci
mialy sie na czym wzorowac. W koncu one ucza sie od nas!

Nieraz zaczynalam dzien z mocnym postanowieniem, ze bede zachowywac sie inaczej,
bede dobra i czula matka dla obojga dzieci, bez wyrozniania i krzykow. No i
nawet sie uklada do czasu..... kiedy przyjedzie malzonek. Zawsze znajdzie powod,
zeby ochrzanic mego syna, za nawet najmniejszy drobiazg, rzeczy ktore nawet nie
sa warte wspomnienia.
Wtedy budzi sie we mnie bunt, dlaczego ja mam traktowac obydwoch jednakowo,
dlaczego pasierb ma byc kochany, a moj zawsze cierpiec?

Macie racje mowiac, ze mam problem z mezem. Ale tylko (a moze az) jesli chodzi o
dzieci. Na innych plaszczyznach dogadujemy i szanujemy sie. Naprawde nie
pamietam, zeby byl jakis inny powod naszej klotni, niz chlopaki...

Fakt, ze jego praca jest wycterpujaca fizycznie i w pewnym sensie rozumiem go,
ze pragnie w weekend spokoju. Ale juz mu powiedzialam: "Trzeba bylo sie nie
zenic i nie brac na siebie odpowiedzialnosci za rodzine. Nie jestes jedynym
pracujacym rodzicem."

Bo taka jest prawda. W sensie finansowym troszczy sie o rodzine, bez dwoch zdan.
Ale dzieci nie maja nic z taty. Zawsze przeszkadzaja, zbyt czesto sie kloca...
Czasem mam wrazenie, ze moze i chcialby cos przedsiewziasc, ale obecnosc mojego
syna go hamuje. On nie chce sie z nim bawic, nie potrafi go za nic pochwalic. Ja
wczesniej robilam to w stosunku do obydwoch, ale teraz tez nie robie.

Proponowalam, zeby kazdy zlapal swoje dziecko i spedzil niedziele osobno. To
dobrze by nam zrobilo, a i dzieci bylyby szczesliwe, ze moga miec rodzica tylko
dla siebie. To mu znowu nie pasuje, bo to jest jeden z niewielu dni w tygodniu,
kiedy moze rowniez spedzac czas ze mna.
Poniekad to prawda, troche zaniedbalismy nasz zwiazek i malo mamy czasu dla
siebie. Ale to przeciez nie musi sie powtarzac kazdej niedzieli.

Napisze jeszcze cos. Zauwazylam, ze chlopcy bardzo stracili na pewnosci siebie.
Bardzo im brakuje poczucia wlasnej wartosci. I wiem tez dlaczego. Jak sie na
okraglo slucha: "Do niczego sie nie nadajesz, to czy tamto zrobiles zle, moglo
byc duzo lepiej..." to czlowiek przestaje wierzyc w siebie.

Maz robi mojemu synowi ciagle wyrzuty, ale ja niestety nie jestem lepsza. Tylko
ja wiem, ze robie zle i nienawidze sie za to!
Baaardzo chcialabym to zmienic, jednak nie potrafie. Cos sie we mnie
zablokowalo. I chyba naprawde potrzebuje profesjonalnej pomocy. Zreszta tej
pomocy potrzebujemy wszyscy. Takze dzieci.

Latwo byloby zabrac dzieci i odejsc. Ale chyba nie tak rozwiazuje sie problemy.
Zreszta nie chce tego, mam jeszcze wole walki. Kocham meza i w jakis sposob
darze uczuciem mojego pasierba, w koncu zyje z nim pod jednym dachem od paru
lat. I kiedys bylo dobrze. Nie wspomniawszy jak bardzo kocham moje rodzone dzieci...

Czasem mysle, powinnismy byc szczesliwi, ze mamy takie piekne, madre i przede
wszystkim zdrowe dzieci. Ale czlowiek sam sobie stwarza problemy...

[cleopa]

O moj Boże....

pasierb Cie kocha,pragnie Cie przytulac i calować,dobrze
traktuje.....Poczytaj co tu niektore calodobowe przezywaja od
pasierbów jakie męki i zachowanie, chamstwo ..
Kiedyś sie ockniecie oboje z mężęm kiedy chlopcy za 2-3 lata zaczną
wchodzic w trudny wiek,zaczną sie stawiać ,pyskować ,nie beda Was
szanować,nie beda chcieli z wami spędzać czasu...ale w tym
ptrzypadku sami z mężęm na to pracujecie ..

[grubazyrafa]

cleopa, wiem. Przyznaje ci calkowita racje. Ja nie jestem slepa i glucha. Tylko
niezdolna sama tego zmienic. Faktycznie boje sie, ze kiedys bedzie za pozno i
chlopcy zajeci innymi sprawami odwroca sie od nas.
Czemu maz nie lubi mojego syna? Nie potrafie tego wytlumaczyc. Chyba z tego
samego powodu, z jakiego ja nie lubie jego syna. Bo wydaje mu sie, ze on
wszystko robi zle, prowokuje do klotni, jest w czyms lepszy od jego syna,
klamie, ignoruje co sie do niego mowi.
Tylko, ze ja tego nie widze u niego, a u Piotrka. I moim zdaniem, moj syn jest
czesto karany za niego. Maz z kolei mysli to samo o swoim synu.
Zreszta chlopaki wykorzystuja sytuacje i zwalaja na siebie wine albo skarza. A
jak czlowiek nie byl swiadkiem, to badz tu madry i sprawiedliwy.

Tak na marginesie, "nie lubiec" dziecka, to w tym przypadku chyba dobre
okreslenie. Bo przeciez maz kochal mojego syna wczesniej, widac to bylo w jego
slowach i gestach. Ze mna i pasierbem bylo tak samo. Przeciez dzieci nie
przestaje sie kochac...

[chalsia]

> Zreszta chlopaki wykorzystuja sytuacje i zwalaja na siebie wine albo skarza. A
> jak czlowiek nie byl swiadkiem, to badz tu madry i sprawiedliwy.
>

koniecznie przeczytaj książkę "wychowanie bez porażek"

[erillzw]

Najpierw przeczytalam wszystkie wypowiedzi i nasunal mi sie jeden
wniosek.
Twoj maz ma problem ze swoja rola rodzica.
On nie ma prblemu tylko z Twoim synem. On ma problem z dziecmi.
Sama piszesz,ze przeszkadza mu ze chlopcy cos chca, ze sie kloca, ze
cos potrzebuja. A On chce spokoju.
Mam tez nieodparte wrazenie, ze jego praca na odleglosc nie jest
przypadkiem. Ze on ucieka z domu bo tak jest wygodniej i zostawia
Ciebie sama z tym bajzlem. Nie chce widziec problemu bo podejrzewam,
ze to by zmusiłp go do zmierzenia sie z tym, ze on ma problem. Poki
nie idzie do psychologa to problem jest poza nim.
I szxczerze mowiac nie wierze do konca w ten szacunek i zrozumienie
poza klotniami o dzieci. Jakby byl tobyscie rozmawiali o dzieciach a
nie sie o nie klocili. Szacunek i zrozumienie nie sa wybiorcze. Albo
sa albo ich nie ma.
Dobrze Ci dziewczyny radza, zebys sz la na terapie.. ale mnie sie
mimo wszystko wydaje, ze Twoj malzonek to przedw wszystkim jej
otrzebuje.

[rybkka24]

Do tanga trzeba dwojga.
a czemu twój mąż jest taki nieczuły i niedobry dla twojego syna???
cos się stało.?

[333a13]

Czy Ty też pracujesz zawodowo???
Myślę, że pomysł "odpoczynku" od siebie nawzajem i spędzenie czasu rodziców
tylko ze swoimi dziećmi jest bardzo dobry...
Jakie powody do narzekań i kłótni dają Wam chłopcy??? może po prostu wystarczy
ustalić grafik gdzie będzie wyszczególnione co kto ma zrobić. Wtedy dzieciaki
będą mogły się w jakiś sposób wykazać. Weź sobie za punkt honoru, by chwalić
chłopaków jak coś dobrze zrobią i spróbuj czasem przemilczeć ich ewentualne
niedociągnięcia... Lepiej pochwalić kawałek ładnie odkurzonego dywanu niż
krytykować niedokładnie odkurzoną całość
Mam wrażenie, że twój mąż po prostu będąc tylko w weekendy w domu po prostu
odzwyczaja się od dzieci i domowego gwaru... Nie można też budować zdrowej
relacji tylko przez 2 dni w tygodniu... Czy długo Twój mąż pracuje "na
odległość"??? i jak długo chce to robić?

[grubazyrafa]

Tak, pracuje zawodowo. Dzieci sa w szkole do 16:00, a mala w zlobku.
To jest moja odskocznia. Bralam tez pod uwage rezygnacje i calkowite poswiecenie
sie zyciu rodzinnemu, ale boje sie, ze wtedy bedzie jeszcze gorzej, bo dojdzie
do tego moje niespelnienie zawodowe.

Maz mial zawsze prace daleko i napewno w najblizszym czasie to sie nie zmieni.
Przyzwyczailismy sie do tego, zyczylabym sobie tylko, zeby w weekendy byl
bardziej aktywny rodzinnie.

mam pomysl

[kicia031]

skoro jak piszesz, kasa nie jest problemem, to niech maz da kase na
jaks pomoc domowa, chocby przez kilka dni w tygodniu.

Bedziesz miala wiecej czasu dla siebie, odpoczniesz.

a wtedy latwiej ci bedzie przerwac to bledne kolo: on sie czepia
twojego syna, a ty zamiast go opieprzyc i ustawic do pionu, czepiasz
sie jego syna. nie tedy droga. Krzywdzisz obu chlopcow takim
zachowaniem i sama o tym wiesz.

Powiem szczerze, ze tak malo sympatycznie mi twoj maz wyglada z
opisu. Moj tez ma prace wyjazdowa - ale ja nie jestem calodobowka,
zostaje sama tylko z wlasnymi dziecmi (moim i naszym). No i chlop
jak jest w domu, to jest 120% zajety mlodszakiem - naszym wspolnym,
moj starszy to juz raczej zajety kolegami, albo siedza u nas w
kilku, albo gdzies wybywaja i nie tesknia za towarzystwem rodzicow.

[betti_domino]

och!po przeczytaniu wątków,jakbym widziała siebie, mamy podobne
problemy-zapracowany mąż,wszystko na mojej głowie i coraz większa
niechęc do pasierbów(chociaż w większosci zasłuzyli na to),jest mi z
tym zle,kłócimy się przeważnie o pasierbów i ich wych.(a raczej jego
brak)mojego syna to sztorcuje o byle bzdurę,a swoim pobłaza we
wszystkim,ja na to się jeżę i ostatnie złe uczynki(na wszystkie nie
miałabym czasu pasierbów wypominam i każę choc jedno przewinienie
mojego wymienić(według mnie nie ma takich;b.dobrze się
uczy,zach.wzorowe,w domu pomaga,do ojczyma nie pyskuje-co pasierbom
ciągle się zdarza,już nie mówiąc o ich nauce,albo pomocy w domu-samo
dno).Chciałam być dobrą wyrozumiałą macochą,ale coraz częściej
wychodzi ze mnie jędza...

[konstancja16]

ja to chyba jakas zimna suka jestem. bo mi sie wydaje, ze moje
akceptowanie sytuacji bycia z facetem z dzieckiem to jest
akceptowanie tego, ze ON ma obowiazki rodzicielskie wzgledem tego
dziecka (egro: czasem mniej czasu dla mnie). ale nie wyreczanie go
w nich!

ja wiem, ze majac dziecko 100% w domu sila rzeczy tych obowiazkow
jest wiecej i wtedy wklad KAZDEGO musi byc wiekszy, zeby wszystko
zadzialalo. ale przejecie wiekszosci obowiazkow rodzicielskich nie
wchodzi w gre. Ty sama z dzieciakami przez caly tydzien i gosc ma
jeszcze wapory w weekendy i sie nie zajmie odpowiedzialnie cala
menazeria zeby probowac nadrabiac caly tydzien nieobecnosci? no,
sorrry Winnetou, to chyba nie wchodzi w gre. ale jak napisalam, ja
chyba zimna suka jestem, a nie prawdziwa kobieta.

[elakuz]

dolacze do grona zimnych suk, bo mimo, ze jestem calodobowa macocha nie
przejelem obowiazkow meza w wychowaniu JEGO dziecka.
Malo tego nie ubylo mu tez innych obowiazkow.
Noge napisac jedno, kobiety same siebie wpedzaja w kierat.
Nie dociera do mnie tekst "bo moj maz taki jest, nie pomaga"
Mezczyzna ma nie pomagac a czynnie uczestniczyc.

"Miłość to triumf wyobraźni nad inteligencja"

[malenka114]

Witam, rowniez jestem macocha i tak sie sklada ze calodobowa. Jestesmy prawie 3
lata po slubie, moj M. ma dwoch synow, jeden starszy juz ``na swoim``, my
wychowujemy mlodszego, 11 letniego. Ja swoich dzieci nie mam. Mlodszego znam od
jego 7-mego roku zycia. Musze dodac, ze meza poznalam gdy byl juz wdowcem.
Nie mam doswiadczenia w wychowywaniu dzieci. I chyba jest trudniej przez to, ze
to nie ``moje`` dziecko. Tez jest roznie w naszym zwiazku i tez klotnie sa tylko
i wylacznie przez dziecko. Poza tym moglaby byc sielanka.
Problem polega na tym, ze Mlody kombinuje i cos tam przeskrobie jak chyba
wiekszosc dzieci w jego wieku. Ale czuje sie praktycznie bezkarny i rozbestwia
sie coraz bardziej, bo wie ze maz chce mu swiata przychylic, ze jest oczkiem w
glowie u meza i ten mu na bardzo wiele pozwala. A Mlody jak juz naodwala, to
praktycznie nie spotyka go zadna kara, jedynie jakies pogadanki. Co wpadnie
jednym uchem, to wyleci drugim. A ja mam charakter bardzo zasadniczy, i surowiej
podchodze do wybrykow Mlodego. I wiem, ze gdybym miala wlasne dziecko, nie
umialabym udawac ze nie widze kombinatorstwa mojego dziecka.
Na poczatku naszego zwiazku bardzo czesto musialam wrecz udowadniac i tlumaczyc
ze zachowanie Mlodego nie podoba mi sie bo wykracza poza jakies normy, a nie
dlatego ze jestem wrednym uprzedzonym do biednego dziecka babskiem. Mlody jest
bardzo inteligentny i wie jak grac na uczuciach meza. Na poczatku mojego
matkowania gdy np. kazalam mu wylaczyc komputer, bylo obrazanie ze jak ja moge,
Mlody lecial na skarge do ojca, wiec tlumaczylam ze nie robie tego zlosliwie,
tylko ze moim zdaniem 3 czy 5 godzin grania w zupelnosci wystarczy. Maz z czasem
sam zobaczyl ze sie nie czepiam bezpodstawnie, i teraz jak Mlody probuje
podwazyc moje zdanie albo moje decyzje, to slyszy ze skoro ja cos mu kazalam
czy czegos zabronilam to tak ma juz zostac. Ale zajelo mi to jakis rok i
poczatki byly naprawde trudne, zeby dojsc gdzie teraz jestem w tej rodzinie.
Pisze tak, bo w chwilach zwatpienia mysle ze jest rodzina mojego M. i ja. Nie
wtopilam sie w nia na 100% i M. o tym wie. Ale to chyba tylko moje opory, bo
nikt mi nie daje poznac ze nie tu jest moje miejsce.