Choleryczka

[kukulka11]

Pisze tu, a nei na małym dziecku, bo macie podobne poglądy na dziecko i jego
wychowanie jak ja.
\ Otoz jestem choleryczka i zdarza mi sie nakrzyczec na dziecko, czego zaluje
i baaardzo nie chce robic. Maly wyprowadza mnei z rownowagi po prostu, gdy
chce mu sie spac, a robi wsyztsko by nie zasnac, a naprawde jest spacy nie
jest to jakies moje zmuszanie go. tak wiec naje sie, przy piersi przysypia, po
czym odwraca sie, prawie zasypia, nagle go cos zainteresuje i juz 45 min z
glowy - spiacy a brykalby po calym mieszkaniu. przytulam go, odpycha sie, bo
chce raczkowac (moglby tak do wieczora, mimo checi spania - przetestowalam,
jak kiedys byli goscie i i tak nie mogl zasnac).
mam pytanie - zdarza sie wam, ze ogrania was wscieklosc na dziecko? jakie
macie sposoby, by ja opanować.
dodam,z enie mam mozliwosci wyjsc odetchnac, bo tata pracuje z reguly po
calych dniach, a czasem to kwestia kilku minut - wyjsc na balkon i odetchnac,
ale jak mam to zrobic z dracym sie dzieckiem?
robie sie coraz bardziej nerwowa, maly chyba tez. ja tak nei chce. juz nei
wiem, co robic.
nie mam sily ani ceirpkliwosci nosic go po pokoju w te i z powrotem az sie
uspokoi, juz wole wyjsc na spacer, ale wtedy po pol godiznie ryczy ze zmeczenia.
jaki macie sposob na opanowanie nerwow?
przeciez nei moge sie taqk wkurzac, a tymczasem jego zachowanie: cos bym
chcial ale nei wiem co doprowadza mnei do szlu i potrafie naprawde paskudnie
nawrzeszczec

[jagandra]

Witaj w klubie Na pocieszenie napiszę od razu, że przy drugim dziecku już mnie tak nie nosi.
Przy pierwszej córce "choleryczność" miała chyba 2 przyczyny:
Moje oczekiwania, które nijak się miały do rzeczywistości (myślałam, że będzie spała w swoim łóżeczku, o określonych porach, ustalę sobie plan dnia, bez trudu zdążę ugotować obiad, posprzątać itp.). Teraz mam mniej oczekiwań i przeżywam mniej rozczarowań Choć druga córka wcale łatwiejsza nie jest.
No i po drugie lęk przed oceną ludzi, a zwłaszcza moich rodziców. Te ciągłe: bo ją tak nauczyłaś, bo to twoja wina, że się budzi od byle szelestu, że chce być noszona, że pozwalasz używać siebie jako smoczka, że dajesz sobą rządzić. Z czasem stawałam się pewniejszą siebie matką i teraz teksty innych ludzi mniej mnie obchodzą. Nauczyłam się też opowiadać o problemach wybranym osobom (i pisać na wybranych forach ).
No i złościłam się na małą, że "przez nią" nie spełniam oczekiwań innych ludzi ani nie realizuję swoich wyobrażeń dotyczących macierzyństwa. Teraz staram się nastawiać bardziej na szukanie sposobów radzenia sobie. Nie wiem czemu przy starszej nie miałam ani karuzelki do łóżeczka ani maty edukacyjnej. Teraz mam matę i to już jest jakieś ułatwienie. Kupiłam chustę i może nawet kiedyś nauczę się jej używać Kładę małej do spania swój używany ciuch i dzięki temu śpi trochę w ciągu dnia nie na mnie. I tak powoli to się toczy.
Przy pierwszej córze nie miałam też perspektywy, teraz wiem, że niemowlak wyrośnie i że pojawią się całkiem inne problemy

[basiak36]

Ja tez latwo trace cierpliwosc. Ale od kiedy mam dzieci, pracuje nad tym I da
sie opanowac. Nie chce zeby dzieci zaczely poznawanie swiata od ogladania
rozzloszczonej mocno mamy, krzyczacej. Po prostu reagujac na to co robia dzieci
powtarzam sobie w glowie ze kazda moja reakcja to dla nich przyklad tego jak
nalezy sie zachowywac. Czasem mnie rozrywa, wtedy wychodze na chwile do drugiego
pokoju, albo jem kawalek czekolady
A czlowiek to taka istota ktora na szczescie moze sie nauczyc i zmienic. I na
pewno da sie opanowac, policzyc do 10, oddychac gleboko

[mruwa9]

Wiele razy. Ja nie mam lepszego pomyslu na takie sytuacje, jak
wyjscie z domu, bez dziecka (do pracy, na zakupy, do kolezanki,
pobiegac, na inny trening czy spacer, gdziekolwiek).

[kukulka11]

dobra, tylko co zrobic, jak jestes sama w domu z dzieckiem akurat i nei ma znim
w tej chwili kto zostac

[mruwa9]

Ja nie twierdze, ze trzeba wyjsc dokladnie w takiej chwili. Sama
swiadomosc, ze gdy maz przyjdzie z pracy, zrobie sobie wychodne, juz
dodaje mi sil i cierpliwosci. Czasem na mozliwosc wyjscia musze
czekac kilka dni, tydzien, ale sama perspektywa, ze to bedzie w
konkretnej i nie az tak odleglej przyszlosci, juz mnie uskrzydla. I
gdy ta chwila juz nadejdzie, wypruwam z domu i przez pare godzin nic
mnie nie obchodzi.

[kobraluca]

u mnie bylo podobnie, pare razy zdarzylo mi sie krzyknac,ale zaraz napadaly mnie wyrzuty sumienia i tulilam ze zdwojona czuloscia.
Przeszlo mi jak sobie w glowie poprzestawialam, powiedzialam sobie "dziecka nie zmienie wiec albo pogodze sie z tym,ze jest taki jaki jest albo bede sie ciagle wkurzac"
i pomoglo
jak go kladlam spac nie myslam wiecej o tym, ze zaraz zasnie a ja pojde sobie poczytac albo obiad ugotowac, nastawialam sie na to,ze moze trzeba bedzie cala drzemke przy nim lezec,albo moze drzemka bedzie trwala 10 minut. Pomagalo tez myslenie,ze wszystko kiedys minie i rzeczywiscie od niedawna jest duzo lepiej, Kajtek zazwyczaj zasypia po 15-20 minutach ssania i drzemki trwaja godzine - poltorej.

Kukulko, wyciszasz synka przed spaniem? Probowalas czytania, spiewania itp?

[monicus]

ta pani ma racje. ja tez najbardziej sie wsciekam jak sobie zaplanuje, ze cos
zrobie i mi dzieci w tym przeszkodza. mialam takie same problemy zkladzeniem
starszego. i poprostu zaczelam chodzic spac z nim, wiec pracowalam wieczorm bo
mialam wiecej sily. a potem kupilam laptopa i pracowalam obok spiacego bąbla.
usypialam pracujac (okazuje sie, ze przy dobrej znajomosci tresci mozna
recytowac wiersze i pisac maile jednoczesnie) grunt to dobrze sie nastawic. i
mowic sobie, ze dziecko wazniejsze niz inne sprawy.
u mnie teraz tez problem nerwowy, ale to dlatego ze mam drugie, mieszkam w
ciasnocie na 5tym bez windy i nie bardzo mam gdzie wybiegac starszego. chyba
bede tez musiala, za radami superniani kupic minutnik

[kukulka11]

Tak, wyciszam przed spaniem, ale nawet przy wyciszaniu mysle, co tez zrobie jak
on juz zasnie, wlasnie planuje itp i pewnie maly to czuje moze przez to nie chce
zasnac.
zauwazylam, z ejak nie planuje,z e zrobie to i owo jak on zasnie, to zasypia
lepiej.
tylko jak mam nie planowac, jak ja zawodowo w domu pracuje przy komputerze i
czekam czasem na drzemke jak na zbawienie, zeby jeszcze dopisac czy wyslac cos
tam. nie umiem o tym nie myslec, gdy go usypiam.

[kobraluca]

nie wiem co Ci poradzic, podejrzewam,ze ze mna byloby podobnie gdybym musiala pracowac w domu. Czy Twoj synek sypia o mniej wiecej stalych godzinach? Jesli tak to moze zrob sobie jakis luzny grafik i zaplanuj sobie czas na planowanie moze sprobuj planowac co bedziesz robila w czasie nastepnej drzemki zaraz po przebudzeniu malego, mozesz go brac na spacery miedzy drzemkami i wtedy planowac prace, mozesz nagrywac sobie co masz do zrobienia i odsluchac jak maly zasnie, wtedy nie bedziesz musiala o tym myslec w obawie ze do drzemki zapomnisz
Moze nie za madre te moje pomysly,ale nic mi lepszego do glowy nie przychodzi teraz

[monicus]

kukulka japrowadze firme z dwojka - wiem co to znaczy. podstawowa sprawa u mnie
to wmawiac sobie ze dzieci sa waznoiejsze, ze pieprzne robote jak mi bedzie
kolidowac z dziecmi(czego oczywiscie nie chce robic hihi), ze swiat sie nie
zawali. wychodze rano na dlugie tzw spotkania biznesowe na plac zabaw. zmecze
dzieci, potem czesc idzie spac czesc zmachana rysuje kolo mnie. i jak mozesz to
spij z malym a wieczorem rob to czego nie dajesz rady w dzien.jak sie negocjuje
z druga strona to sie okazuje, ze wiele mozna przepchnac na rano - czyli w twom
przypadku slac wieczorem.
nie martw sie dasz rade

[basiak36]

A co z jakas odskocznia, wychodzisz wieczorami gdzies z kolezankami itp?