Za zakrętem...

[hmatisse]

Trwa moja terapia. Na razie indywidualna, już zaraz też grupowa. Kiedy ją
zaczęłam było swietnie. Zaczęłam rozumieć siebie, rozumieć moje zachowanie
wobec partnera, patrzeć na niego inaczej. i na ludzi wokół też. A dzisiaj już
nie mam partnera. Ogarnęła mnie samotność i beznadzieja. Przestałam wierzyć w
to, że jestem cudowną dziewczyną. To ciepło, które udało mi się tam w środku
nagromadzić stygnie. Fatalnie mi z tym.

[jazz-use1]

zakręty są po to, żeby je przechodzić, krzesząc iskry....czasami są łagodne, czasami ostre, ale zawsze stanowią wyzwanie.należy podchodzić z rozwagą i namysłem....chyba, że się trafi nagle, wtedy wystudiowanym ruchem, przechodzimy z lewa do prawa, krzesząc iskry....
trzymaj się mała, jesteśmy z Tobą, jeszcze nie takie zakręty przed Tobą

[hmatisse]

Trzymam się. Jak się przespałam z tematem wczorajszego spotkania z terapeutką
to mi lepiej. No cóż. Pierwszy sprawdzian za mną, zostałam porzucona (nie
pierwszy raz, ale za to teraz świadomie wiem, czemu to tak boli). Ale mam
jeszcze psa :)

[jazz-use1]

a ha, zapomniałem o jednym, po wyjściu z winkla (zakrętu), bogatsi o nowe doświadczenia, ostro przyspieszamy :))

[forewer_young]

"jestes cudowną dziewczyną" !!! a nawet bardziej :) ...terapia to pierwszy krok
do zmiany na lepsze.....bo jak pokonywac zakręty to najlepiej po dobrym
przeszkoleniu :P


Nie Brukliński most, lecz na druga strone głową przebic sie ....to jest dopiero
cos !!

[hmatisse]

Jazz, każda "dzioucha" wie co to "winkiel" :) Powoli się wyciagam, dziękuję
wam :)