do : deria1

[malinka1973]

Aniu, co z twoim tatusiem?. Odezwij się.

[deria1]

Dziś odbieramy go ze szpitala - z neurologii. Będzie w domu pod
opieką hospicjum. Nie mielibyśmy sumienia (a i on strasznie nie
chce) przekazać go do hospicjum stacjonarnego.
Ma niedowład lewej części ciała. Dostaje mannitol -
przeciwobrzękowo, potas, sterydy oraz lek przeciwpadaczkowy, którego
nazwę dopiero poznam.
Dziwnie się z nim rozmawia - traci pamięć, albo jest nadmiernie
żartobliwy - co jest efektem ucisku. Tato ma 6 guzów.
Czasem czemuś zaprzecza - a za chwilę zgadza się z tym. Jest
agresywny w stosunku do lekarzy. I mówi, że to leczenie go nic nie
daje (nic nie pomaga). Nie powiemy mu o przerzutach, niech walczy do
końca.
Serce wraca do normy po padaczce.
Wiesz mam dylemat - za tydzień miałam jechać na 7 dni nad morze i
tato o tym wie - nie chcę już słyszeć o żadnych wakacjach w takich
chwilach - ale obawiam się, że jak zostanę to tata będzie coś
podejrzewał i wypytywał, dlaczego nie jadę, chociaż mam od pół roku
rezerwację. On zawsze był bardzo wnikliwy!
Nie chcę, żeby myślał, że to jego ostatnie dni - więc zostaję. Może
przesadzam, nie wiem. Byłaś w podobnej sytuacji?
Ja teraz w ogóle nie zamierzam oddalać się od domu, bo gdyby odszedł
tak nagle, we śnie - a byłabym nad morzem - nie darowałabym sobie.
Potrzebuję jakieś 3 godziny aby dojechać do taty z nad morza. Mama
mnie również "wygania" i nie chce słyszeć, że nie jadę. Jak wybrnąć
z tej sytuacji? Najbardziej chcę być teraz przy tacie ile się da.
Może został mu tydzień, może m-c, może więcej - jakkolwiek by nie
było - nie chcę stracić żadnej chwili!!!!!

[malinka1973]

Aniu, doskonale Cę rozumię. Wiesz u mnie było tak, że 2 lata temu,
20 sierpnia pojechałam z mężem i córeczką na wakacje do Angli (
jeszcze wtedy tata naprawdę się dobrze czuł, chodził,
żartował).Wróciliśmy 30 sierpnia i zaraz po przyjeżdzie pojechałam
do taty i....nie da sie tego opisać - nie poznałam go, w ciagu tych
2 tygodni rak zrobił takie spustoszenie że nie jestem tego wstanie
opisać - horror!. Oczywiście moja mama nic mi nie mówiła przez
telefon jak dzwoniłam, że stan ojca się pogarsza ( nie chciała mnie
martwić) i nawet planowaliśmy zostać tam jeszcze dłużej, ale jakość
tak na 3 dni przed wyjazdem dziwnie się czułam, coś czułam, sama nie
wiem co i powiedziałam że wracamy. Boże, jak dobrze że wróciłam bo
jeszcze tydzień nacieszyłam się tatą i koniec - odszedł. Trudno
byłoby mi wybaczyć mamie fakt że mi nic nie powiedziała a ja bym
wtedy nie przyjechała i tata by umarł a mnie by nie było!.
Później mama mi powiedziała, że tata właśnie jakieś 3 dni przed moim
przyjazdem cały czas się pytał kiedy ja w końcu przyjadę. Rozumiesz
Aniu - ja sobie tak to tłumaczę że tata czekał aż przyjadę i wtedy
może odejść.
Aniu, pamiętaj, jest to przykre, ale to są ostatnie dni twojego
taty, mogłabyś życ jeżeli coś by się stało a Ciebie by przy tym nie
było. Jeszzce niejedne wakacje cię czekają, a ojca masz tylko
jednego.Bądź przy nim.
Jest mi naprawdę bardzo przykro z powodu twojego taty, jak również
wróciły wspomienia. Ile ja bym dała żeby on żył...
Aniu trzymaj się, bądź silna, napewno podejmiesz właściwą decyzję.

[deria1]

Widzę, że każdy tydzień przynosi pogorszenie! TYdzień temu
siedzieliśmy z tatą w ogrodzie, byli znajomi...Na drugi dzień rano
był już w szpitalu, a dziś po 6 dniach - leży i śpi. Nie może
chodzić, ma niedowład - jest coraz gorzej. Wolę poświęcić te 7 dni
tacie - 7 dni, w ciągu których nie wiemy co się wydarzy. Modlę się,
żeby była od soboty bardzo brzydka deszczowa pogoda - będę miała
alibi przed tatą. On dziś mnie pytał, o której jedziemy nad morze
(soboty mu się pomyliły)...

[ewelka1308]

w ubiegłym roku miałam podobny dylemat. Podejrzewano noowtwór u
mamy, ale lekarz onkolog, że to nie musi być rak. Za 16 dni mama
miała mieć tomografię, więc my w końcu pojechaliśmy na 7 dni. Chwilę
myślałam o zagranicznych wakacjach, ale jakoś nam przeszło. No i
mama nam to odradzała. W ogóle miałam wrażenie, że wolałaby, żebyśmy
zostali z nią (a nigdy, przenigdy nie była egoistką). Może już wtedy
coś czuła. I jakoś nam się nie za bardzo składało. Pogoda była
nijaka, nie mogliśmy znaleźć noclegu. Codziennie do mamy dzwoniłam,
gadałam z nią ponad godzinę. Cały czas o niej myślałam, byłam prawie
pewna, że wszystko się ułoży. Ona przed wyjazdem nie wyglądała na
chorą. A po tygodniu... O Boże-zmieniła się ogromnie, schudła,
pożółkła (żółtaczka), znacznie straciła apetyt. 2 dni po powrocie
miała tomografię.No i wyrok. I powiem Ci jedno-bardzo, bardzo
żałuję, że byłam na tych wakacjach. To zawsze tydzień więcej z mamą.
# miesiące później już jej nie było. Decyzja należy do Ciebie. Ja w
chwilach załąmania uciekałam do łazienki, albo do pracy, na zakupy;
czasem cieszyłam się, że mama jest teraz u brata, bo nie mogłam
patrzeć na jej zmaganie z chorobą, jej strach, ze jest coraz
gorzej,jej bezsilność i te słowa wypisane na twarzy "pomóżcie mi".
Nigdy się nie skarżyła. Wakacje na pewno są Ci potrzebne, bo na
pewno sama jesteś ogromnie zmęczona. Ale myślę, że później możesz
ich żałować.Ja akurat żałuję.

[to-wlasnie-ja]

Jesli nie chcesz wyjezdzac ( co zrozumiale ) , to nie jedz. I tak myslami bedziesz przy Tacie i nie wypoczniesz . Ja powiedzialabym , ze nie rezygnuje, ale przekladam wyjazd chocby z powodu pogody .