Dodaj do ulubionych

Determinizm unicestwienia?

01.09.13, 09:45
„Istnienie jest życiem, które ciecze z niczego w nic. Po radości chwilowego spełnienia,
po bólu kruchości opada je nuda powtarzania i przerażajaca wiedza, że jako istnienie
życie nosi w sobie zalążki zniszczenia.”
I dalej "egzystencja powstaje dzięki świadomemu stwierdzeniu „ja jestem”. ”Ja” podmiotowe stwarza „ja” przedmiotowe o różnych postaciach egzystencji np.społecznej czy indywidualnej ulegających ewolucji osobowej poprzez sytuacje tj. śmierć, smutek, walka. Życie człowieka jest tylko krótkim epizodem w wiecznej, absolutnej teraźniejszości. Jednak w swej historycznej egzystencji jesteśmy wolni, ponieważ możemy świadomie wybierać coś i ponosić konsekwencje swych decyzji. Tym samym mylimy się i błądzimy rozczarowując się zawodnością egzystencji. "

cdn.
Obserwuj wątek
    • wscieklyuklad Re: Determinizm unicestwienia? 01.09.13, 10:00
      Otrzymujemy zaskakującą tezę odnośnie egzystencji, która nam jawi się współcześnie (indywidualnie ale uniwersalnie), jako czerpanie obiema garściami z otaczającego świata z egoistycznym nastawieniem na "ja".
      Jaspers tymczasem dostrzega ponadczasowo, iż tak naprawdę życie (ujęte nie konsumpcyjnie, ale materialne <skoro ciecze>wink jest niejako zjawiskiem przysłowiowego przelewania pustego w próżne, zaś egzystencja (jako jego przejaw) w wymiarze historycznym (tak jednostkowym jak i społecznym) przeplata "ja podmiotowe" z "ja przedmiotowym" (w ujęciu ewolucyjnym) poprzez ŚMIERĆ,SMUTEK I WALKĘ!

      Filozofia pesymizmu?
      Czemu w grupie wydarzeń życiowych pominięto to, co miłe?
      Czy miłość, porozumienie, sukcesy itd, itd. tak przecież ważne (jeśli nie najważniejsze) nie zostały uwzględnione przez filozofa?
      I czy faktycznie zjawiska radosne są bezwyjątkowo kruche, przemijające i jako takie uzmysławiają nam tym bardziej kruchość życia i nieuchronność zagłady?

      cdn.
      • wscieklyuklad Re: Determinizm unicestwienia? 01.09.13, 10:13
        Ostatnie doświadczenia Kawiarenki, zdają się w zdumiewający sposób skłaniać ku koncepcji Jaspersa.
        Łatwość przy równoczesnej otwartości (zatem i dostępności) wymiany myśli, przyciąga nautów, którzy są "uosobieniem" (cudzysłów wynika z faktu, iż nie cechuje tych nautów ewolucja "ja" opisana przez Jspersa w postach poprzednich) tezy, iż destrukcja jest elementem nieodzownym życia.
        Indywidua takie zatrzymały się na etapie ja podmiotowego (narcystycznie przekonane o swych unikalnych i nieosiągalnych dla ogółu walorach fizycznych/"intelektualnych"), nie potrafiąc jednocześnie wyjść poza własne osobowościowe stadium larwalne, by "uprzedmiotowić swe "ja").
        Uznając deterministycznie nieuchronność unicestwienia, doszukują się wszędzie najbardziej trwałych przejawów "życia przelewanego z pustego w próżne" - wszystko jest więc dla nich brudne, oślizłe, smrodliwe, wynaturzone, brzydkie, odpychające, odrażające, naganne, podejrzane, zmanipulowane itd, itp - można wymienić przy tej okazji setki podobnie negatywnych przejawów i postaw.
        Na tym tle stawiają się na pozycjach luminarzy, niosących przez "świat pełen wypaczeń" własny "kaganek oświaty" - tenże ostatni ma tyczyć drogi, wypalać zaćmę z fałszywie przez nią percepujących otoczenie oczu.

        cdn.
        • wscieklyuklad Re: Determinizm unicestwienia? 01.09.13, 10:28
          Tymczasem mamy do czynienia z czymś na kształt kokona jedwabnika.
          Delikatny oplot pozornej niezależności - ot smutne jestestwo jakie jest ich udziałem.

          Pojawia się jednak pytanie o skalę zjawiska.
          Czy jest ono "doświadczeniem mniejszości", czy też ulega niepokojącej eskalacji?
          Jaka jest w tym aspekcie rola postępu społecznego?
          Jaki wpływ ma na te postawy odkrywanie prawideł świata?
          Czy nauka dąży do modyfikacji określonych poglądów filozoficznych?
          Czy może potęguje niepokój coraz większej liczby ludzi, którzy - wsparci naukowymi dowodami - tym bardziej pojmują tezę, iż życie jest tak faktycznie przelewaniem się z niczego w nicość i jako takie nie niesie ze sobą nic pozytywnego poza goryczą, potem i łzami?
          Może to właśnie prowadzi do rozpaczliwych prób szukania wad wyłącznie w otoczeniu?

          cdn.
          • wscieklyuklad Re: Determinizm unicestwienia? 01.09.13, 10:37
            Gdzie leży dominanta?

            "Podmiotowe ja" ewoluujące w "ja przedmiotowe" stwarza szansę na dostrzeżenie wartości pozytywnych. ODWZAJEMNIONE uczucie, WSPÓLNIE PRZEŻYWANE szczęście, czy RODZICIELSKIE spełnienie mogą być alternatywą dla "niebytu".

            Kiedy ten ostatni dostrzeże takie znamiona w grupie dowolnych osób (np. ze świata nautów)
            zareaguje pewnie wzgardliwym i agresywnym atakiem.
            Jednak to on do końca swych dni pozostanie w niepozbywalnym kokonie pustki, póki jego życie przeleje się z niczego w próżnię.
            Tym jednak będzie się różnić od "bytu świadomego", iż ten ostatni niknąc w identycznym niebycie u kresu swych dni, pozostawi po sobie trwały wkład w ewolucję.

            Przemijanie bowiem nie musi być rówznoznaczne z unicetswieniem.
            Warunek?
            Umieć wznieść się ponad determinizm...
            • jul.s Re: Determinizm unicestwienia? 01.09.13, 11:55
              Przemijanie bowiem nie musi być równoznaczne z unicestwieniem.
              Warunek?
              Umieć wznieść się ponad determinizm...


              Ciekawy wykład, tego nam trzeba, ale;

              Egzystencjaliści chyba, pisali ; Tylko ten kto zrozumie bezsens życia, może tylko tu i teraz, osiągnąć namiastkę szczęścia /słowo pojemne, nie mam innego/

              Proponujesz/Pani,Pan/ jakąś metafizykę, unieść się ponad przeznaczenie. Miewa się takie myśli w różnych sytuacjach w życiu ; jak kochasz, jak bierzesz, jak radośnie pijesz, bywają ekstazy mistyczne /patrz św Teresa i rzymska rzeźba Berniniego/

              Człowiek natomiast wykształcił przez te, załóżmy 200 tyś lat rozwoju geny walki i to się tak szybko nie zmieni.

              "Unieść się ponad determinizm" w Twoim / Pani,Pana/ pojęciu można tylko wtedy gdy ma się przyzwoitą wiedzę i dobre wychowanie. Tutaj też powstaje problem w jakiej społeczności się znajdujemy, w jakim miejscu hierarchii intelektualnej (-: .

              A' propos, świetne określenie ostatnio zasłyszałem, pojawiło się nawet ostatnio w Polityce "chujnia z pleśnią"/ tutaj proszę moderatora o korektę/ tak mówią najwyżsi w hierarchii / i to jest ciekawy problem.

              Przedstawianie tak nierozwiązywalnego tematu na forum internetowym jest trudne,trzeba by pisać tak jak "w'układ"pięć tekstów, a tu brak wiedzy i pracowitości.

              pozdrawiam Julek.
              • wscieklyuklad Geny walki... 01.09.13, 13:01
                Pozostańmy zatem w pobliżu filozofii egzystencjalizmu.

                Nasze istnienie zawsze jest czasowe, skończone i doczesne. Paradoksalnie jednak patrzymy na nie pod kątem wieczności. Tym samy stajemy się syntezą skończoności i nieskończoności. Czasowości i wieczności. konieczności i ... wolności.
                Egzystencjaliści w takim pozornie (?) sprzecznym dualiźmie widzieli przyczynę najgorszych antynomii człowieka a zarazem podstawową przyczynę jego cierpień. Nie da się bowiem uwolnić od przeciwieństw i konfliktów, jakie nieodłącznie istnieją między zmiennym istnieniem a niezmiennym bytem, między przemijaniem i wiecznością.
                Wyrywamy się zatem z istnienia do prawdziwego bytu, czyli... z przemijania ku wieczności, jednak w tym momencie pojawia się pytanie - jak taką barierę przekroczyć?
                Z jednej strony w naturalny sposób dążymy ku nieskończoności. Z drugiej jednak bronimy sie przed nią, oznacza ona bowiem kres tego, co jesteśmy w stanie - choćby po części pojąć - skończonego istnienia. Broniąc tego, co pojmowalne, zasklepiamy się odruchowo (?)(świadomie?/podświadomie?) w przypadkowości zsyłanej nam przez los, wmawiajac sobie, iż to nasz właściwy żywioł, pojmując zarazem, iż nie jesteśmy zdolni do trwania w wieczności. Wypełniammy więc swoją świadomość "zadaniami" (np. praca,rozrywka), które -poza naturalnie pozytywnym efektem - odsuwają od nas myśl o wieczności. Wiemy, iż odsuwanie to ma charakter czasowy - codzienność uspokaja nas iż to jeszcze nie "ten czas".
                Żyjąc, uciekamy więc zarazem od wieczności.
                Tej dwoistości towarzyszy kolejna: pragniemy poznać samego siebie, a zarazem (np. widząc swe wady) usiłujemy niejako "ukryć się przed sobą" - całę życie toczy się w nas walka dwóch dążeń: chęci wejrzenia we własną "duszę" z jednej strony, z drugiej zaś zachowania powierzchownego wprawdzie, lecz w gruncie rzeczy wygodniejszego obrazu samego siebie.
                • ulisses-achaj Re: Geny walki... 01.09.13, 13:05
                  Bo ja wiem.. Wściekły, bo ja wiem.... smile
                • wscieklyuklad Re: Geny walki... 01.09.13, 13:05
                  Geny walki są tedy nie ewolucyjnie wykształconą formą obroną, ale atawistyczną (i aprioryczną, czyli zdeterminowaną) cechą naszej natury. Walczmy, by przetrwać.
                  Chorując więc walczymy o zdrowie. W kontaktach z ludźmi pragniemy, by ich o nas zdanie było przynajmniej zgodne z naszym o sobie mniemaniem - negacja w prostej linii wiedzie ku agresji - ta ostatnia jednak nie wynika z genu walki, ale z opisanej uprzednio dualistycznej natury egzystencji.

                  cdn
                  • wscieklyuklad Typy życia... 01.09.13, 13:20
                    Dobrze, Ulissesie, że jesteś!

                    Rzeczywistość zatem, czy możliwości? Co ma determinować nasze "egzystencjalne" podejście do siebie?
                    Pochłonięci przez możliwości (zatem nie przez rzeczywistość), bawimy nimi wyobraźnię, w sposób nieskrępowany. Tworzymy rozmaite kombinacje czyniąc nasze życie barwnym w sensie o jakim wspomniał Jul.s. Dotykamy wówczas takiej rzeczywistości, która jest zawsze in statu nascendi. Jakaż urocza to perspektywa - zaiste godna artysty. Estetyczna forma typu życia.
                    Co jednak, gdy takie spojrzenie zastąpi poszukiwanie w życiu nie możliwości, lecz wyłącznie percepcja rzeczywistości? Postawa przesiąknięta powagą i poczuciem odpowiedzialności tak dowolnie traktowanej przez "estetę"? Nie ma w nim miejsca na "przeskok z jednego przeżycia na drugie" - w tym bowiem przypadku raz oceniwszy przeżycie za "właściwe", trwamy przy nim w sposób powtarzalny.
                    Przemaian zatem (esteta), czy trwanie?
                    Pierwsze z punktu widzenia współczesnego człowieka jest pewnie bardziej pociągajace i warte wyboru. Estetyczna przemiana (np. wspomniana przez Jul.s wzniosłość uczuć) otwiera wciaż nowe światy i nowe perspektywy.
                    Typ drugi- zwany "etycznym" jest... trwaniem. Idzie za nim skupienie, wejście w siebie i pogłębienie.

                    Kierkegaard stwierdził: kto ucieka w przyszłość, jest tchórzem.Kto ucieka w przeszłość - jest hedonistą. Ale tylko ten, kto trwa przy teraźniejszości, kto chce ją powtarzać, ten jest prawdziwym człowiekiem.

                    Tyko co, gdy trwa w błędzie - choćby powierzchownym?


                    • ulisses-achaj Re: Typy życia... 01.09.13, 13:44
                      Zawsze miałem poczucie, że filozofia zachodnia zapędza się "obok" . Kierkegaard jest tego doskonałym przykładem; bojaxn i drżenie, choroba na smierc, ucieczka w religię. Zen
                      • kicho_nor Re: Typy życia... 01.09.13, 13:51
                        Dobijasz mnie WU
                        Przeczytałem, jestem zdołowany, jeśliby z Twoich rozważań ułożyć
                        równanie matematyczne o egzystencji to w wyniku. wyjdzie „chujnia z pleśnią”.

                        To ja już wolę popatrzeć na rzeźbę św. Teresy
                        • wscieklyuklad Re: Typy życia... 01.09.13, 14:50
                          A to jeszcze nie koniec Kicho_norze!

                          Bowiem wedle egzystencjalisty im głębsze życie osobiste człowieka, tym więcej w nim prawdy.
                          Prawdziwe poznanie musi być więc ugruntowane w konkretnym życiu osobistym i nie może mieć charakteru ABSTRAKCYJNEGO!

                          Konkretne istnienie jest zatem przeciwstawne abstrakcyjnej myśli tak samo jak skończone istnienie wiecznemu bytowi.
                          Przed człowiekiem staje więc zawsze alternatywa ALBO-ALBO. Optując za skończonością wybieramy nicość, optując za wiecznością - męczarnię ( w sensie religijnym).
                          Ponieważ zaś nie możemy dokonać wyboru jednoznacznego, jesteśmy faktycznie "połową siebie".

                          N pocieszenie dodam: w malarstwie stawiam raczej na abstrakcję.
                          • ulisses-achaj Re: Typy życia... 01.09.13, 15:17
                            Chrześcijanskie uwikłanie.
                            • kicho_nor Re: Typy życia... 01.09.13, 15:32
                              bez uwikłań robi się pusto

                              Obama?
                              • ulisses-achaj Re: Typy życia... 01.09.13, 15:56
                                pusto a nawet luźno smile
                            • tan.nawe Re: Typy życia... 01.09.13, 15:37
                              ulisses-achaj napisał:

                              > Chrześcijanskie uwikłanie.

                              Czy to dyskwalifikuje? A jeśli - to dlatego, że uwikłanie, czy dlatego, że chrześcijańskie? wink
                              • ulisses-achaj Re: Typy życia... 01.09.13, 15:55
                                Nie oceniam, tylko wyrażam swoja opinie. To jest uwikłanie, a jest takim jakim jest , bo u jego źródla stoi chrześcijanstwo. Poza tym, moim zdaniem, alternatywa albo-albo jest fałszywa. Dletego wspomniałem zen.
                • jul.s Re: Geny walki... 01.09.13, 16:19
                  > Nasze istnienie zawsze jest czasowe, skończone i doczesne. Paradoksalnie jednak
                  > patrzymy na nie pod kątem wieczności. Tym samy stajemy się syntezą skończonośc
                  > i i nieskończoności.

                  Tutaj nie mam żadnego problemu; mówimy o człowieku, więc nie ma mowy o wieczności.
                  możemy mówić o wieczności materii czy wieczności świata czy światów.

                  3000 lat wielu "chachmęciło" i nic z tego nie wyszło, zostawmy to.
                  Abstrakcja, mistyka, sztuka o tym można rozmawiać.

                  Cieszę się że piszesz "duszy" nie duszy.

                  Pozdrawiam
                  • wscieklyuklad Re: Geny walki... 01.09.13, 16:38
                    Cechą filozofa i dyskusji o filozofii są właśnie owe cudzysłowy, znaki zapytania i wywody, które starają się przedstawić własny punkt widzenia - tym lepiej, gdy zbieżny z opinią grupy.
                    Ulisses uzupełnił egzystencjalne poglądy Kierkegaarda o ten najistotniejszy w jego wydaniu pierwiastek - religię. Typ życia "religijnego" wstawił pomiędzy dwa poprzednie z wyraźnym zbliżeniem ku postawie etycznej. Etykę bowiem pojmował w sposób religijny - jako stosunek człowieka do Boga (tym samym w jakimś stopniu utożsamiał religię z etyką).
                    Podkreślał przy tym ważną różnicę: etyka otóż ma charakter ogólnby, zaś religia - osobisty.
                    Obie jednak - łącznie - przeciwwstawiają się postawie estetycznej. Etyczno-religijny sposób życia uznaje istnienie Boga, estetyczny zaś nie,zbyt jest bowiem naładowany postępowaniem z "pogranicza" lub "przekraczającego zasady".
                    Bóg zaś w swej istocie jest inny, niż człowiek, zatem ktoś z "bogiem żyjący" musi żyć inaczej niż ten bez Boga.

                    Religia tymczasem nieuchronnie kieruje człowieka ku wieczności, napełniając przy tym (zwłaszcza w wydaniu chrześcijańskim) grozą i skazując na "męki za życia" Domagając się absolutnego podporządkowania a nic w zamian nie oferując, co byłoby korzyścią in vivo pogłębia decyzyjne napięcie. Miejsca na kompromis tu nie ma.
                    Proces decyzyjny jest trudny.
                    Ponieważ jednak część osób czuje, iż sam jest czymś więcej, niż może zrealizować w trakcie swego ograniczonego ziemskiego istnienia a w formach skończonych nigdy nie jest w pełni sobą - wybiera drogę religijną.
                    • ulisses-achaj Re: Geny walki... 01.09.13, 17:02
                      Nie wiem Wściekły, filozofia egzystencjalizmu teistycznego podkreśla pierwiastek tragiczny, ale nie tylko ona. Skoro jednak jest jak jest: rodzimy sie i umieramy, cóz nam po dywagacjach najbardziej nawet karkołomnych, skoro ich twórcy nie potrafia przełozyć ich na własny duchowy komfort? Czy zatem pytania które stawiaja nie sa postawione niewlaściwie? Rozwój duchowy ma sens jeśli prowadzi do ugruntowanej harmonii i szczęścia. Metody i drogi, którymi sie to czyni także. Szczerze mowiąc, brzydzi mnie gloryfikacja cierpienia i wszystko mi jedno pod jakim pretekstem sie to czyni. Nikt zdrowy na umuśle nie pcha sie dobrowolnie na krzyż. Skoro zaś już na nim w jakimś sensie jesteśmy umieszczeni, naturalnym jest szukanie na to remedium, nes pas ? smile Jeżeli pytania są rzucane w pustke, nie dziwota, że odpowiedzi na nie nas od niej nie uwalniają.
                      • ulisses-achaj Re: Geny walki... 01.09.13, 17:12

                        "Nie dociekaj nie nasza to rzecz Leukonoe
                        kiedy umrzeć mam ja kiedy ty nie odsłaniaj
                        babilońskich arkanów Co ma być niech będzie
                        Czy wiele zim przed nami czy właśnie ostatnia
                        pędzi morze tyrreńskie na oporne skały
                        rozważnie klaruj wino nadzieję odmierzaj
                        na godziny - czas biegnie zazdrosny o słowa -
                        i weseląc się dziś nie dowierzaj przyszłości"

                        ?

                        smile
                        • sorel.lina Re: Geny walki... 01.09.13, 17:22
                          Nie wiem, czy Horacy tu bardziej to epikurejskim, czy stoickim się jawi??
                          Nie wiem, też, czy mi bliższy Epikur czy Zenon...
                          • ulisses-achaj Re: Geny walki... 01.09.13, 17:25
                            ten wiersz, Sorellino to jak dotknięcie glinianego dzbanka z koanu, albo rodzaj haiku. Choroba Zachodu jest systematyka.
                            • sorel.lina Re: Geny walki... 01.09.13, 17:33
                              Horacy chyba jednak nie mówił koanami, ani haiku... To raczej nasz zauroczony Wschodem, chociaż zachodni odbiór... ale na tym polega siła poezji...
                            • scand Re: Geny walki... 03.09.13, 08:42
                              Dzięki systematyce struktury się rozrastają,
                              nie byłoby tak skomplikowanej struktury społecznej bez niej.
                              Z drugiej strony trudno powiedzieć, kiedy wzrost ma charakter naturalny a kiedy nowotworowy..
                • scand Re: Geny walki... 03.09.13, 08:49
                  >Nie da się bowiem uwolnić od przeciwieństw i konfliktów, jakie nieodłącznie istni
                  > eją między zmiennym istnieniem a niezmiennym bytem, między przemijaniem i wiecz
                  > nością.

                  Nie da się uwolnić od przeciwieństw bo sama rzeczywistość jest ich pełna a nasz umysł tak czy inaczej ją odbija ( nie w sposób pasywny jednak a raczej aktywny).
                  Zniesienie wszelkich przeciwieństw jest chyba niemożliwe np. kapitalizm jest ustrojem generującym ciągłe przeciwieństwa i wytrącającym układ ze stanu jakiejkolwiek chwilowej równowagi.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka