duchowość

[nowako-wa]

Jak na forum o chrześcijaństwie dużo tu teologi od przedszkola do
Opola a mi bardzo brakuje tu przemysleń i świadectw przeżyć
duchowych. Czy ktoś "dotknął " Boga w swoim życiu, uwierzył do
szpiku kości, został nawrócony, pozbył się nałogów ? Czy mógłby sie
podzielić tymi wrażeniami aby letni wierzący zapragnęli zasmakować
Boga żywego.
Wszyscy trąbią o tej Bożej miłości czy ktoś ją poczuł? Zachęcam do
dyskusji.

[twoj_aniol_stroz]

Nas Jezus dotknął jakieś 6 lat temu... Moje małżeństwo było
koszmarem... wychodziłam za mąż za kochającego, czułego faceta i tak
było przez pierwsze kilka dni po ślubie, potem nagle zmieniło się o
180 stopni (wtedy nie wiedziałam dlaczego, dziś już wiem ) On
stał się zimnym draniem bez jakichkolwiek uczuć, ja nie byłam
dłużna... Oj nie było łatwo. W sumie nie wiem jak to się stało, że
się nie rozeszliśmy. Z Bogiem też mi nie było po drodze, Msza Św
była stratą czasu, modlitwa też. Potrafiłam tylko mieć pretensje do
Boga (sama nie wiem o co). Po siedmiu latach tych pytań i pretensji
do Boga usłyszałam piosenkę:
Jeżeli chcesz mnie naśladować
To weź swój krzyż na każdy dzień
I chodź ze mną zbawiać świat
Kolejny już wiek...
Uczepiła się ta piosenka do mnie strasznie, az w końcu pojęłam, że
to miotanie sie w małżeństwie jest bez sensu, te ciągłe pretensje do
męża, ciągła walka o jego uczucie, o odrobinę ciepła... Nie wiem na
jakiej zasadzie, ale przyszła wtedy myśl, że to właśnie jest moim
krzyżem, który będę dźwigać. Wtedy po raz pierwszy świadomie
wypowiedziałam słowa z modlitwy: "...bądź wola twoja..." Pamiętam
jeszcze, że wtedy tez po raz pierwszy powiedziałam: Jezu, jeśli to
jest ten mój krzyż, to ok, będę go dźwigać, ale musisz mi pomóc, bo
sama nie dam rady. Tak, to była wtedy naprawdę bardzo świadoma
rozmowa z Bogiem... I pamiętam taki niesamowity spokój, który mnie
ogarnął, takie uczucie, że obok mnie jest Ktoś, kto pomoże
przetrwać... A potem była cała masa "przypadków": zaczęło się od
zapisania córki do przedszkola urszulańskiego, poprzez zgłoszenie
się do mnie na lekcje angielskiego księdza - Pallotyna, który
całkiem nieświadomie pokazał mi jak bardzo można kochać i zawierzyć
Bogu, i nadszedł kiedyś dzień, kiedy mój mąż podszedł i tak po
prostu mnie przytulił. To naprawdę było niepojęte, bo wcześniej
przez 7 lat mu się to nie zdarzyło (nie mówię o seksie, ale zwykłym
przytuleniu kogoś kochanego). A potem było już tylko lepiej...
Powoli nasze małżeństwo się zmieniało, ja się zmieniałam, Bóg był mi
coraz bliższy, modlitwa przestała być czasem straconym, Msza Św była
czymś na co czekałam z radością... Nagle okazało się, że wokoło mnie
jest wielu ludzi potrzebujących, a ja wreszcie ich dostrzegłam... Ta
pomoc ludziom zamiast mnie męczyć, zubażać, wręcz przeciwnie zaczęła
dodawać sił. Ale to nie był koniec prezentów od Boga. Do przedszkola
moich dzieci przyszła siostra Teresa - wspaniały pedagog, bardzo
mądra kobieta, dziś mój wielki przyjaciel i, choć moje dzieci z
przedszkola wyrosły, ja nadal spotykam się z nią, nadal mam w niej
bardzo bliskiego, mądrego i ciepłego towarzysza A potem na mojej
drodze stanął ksiądz Paweł, dziś mój kierownik duchowy - człowiek
surowy, wymagający, ale jednocześnie pełen zrozumienia i troski
Dziś w moim życiu jest wiele znaków od Boga, mój mąż też się
zmienił, też Bóg stał się dla niego bardzo ważny...
Oboje staliśmy się narzędziami w ręku Boga, bardzo wielu ludzi
(czasem obcych) przychodzi po poradę, po pomoc... Rozmawiamy,
spieramy się, wygłupiamy też, ale zawsze powoli wędrujemy w stronę
Boga, pokazujemy innym ludziom Boga, pomagamy zrozumieć, często
pójść po latach na spotkanie z Jezusem w spowiedzi... To jest po
prostu niesamowite i za każdym razem mnie zadziwia i cieszy
Faktem jest, że nam się często drzwi w domu nie zamykają, że bywają
takie miesiące, że nie mamy jednego weekendu bez gości, że w
sklepie, w którym pracuję, spędzam trzy godziny na rozmowie z kimś
kompletnie mi obcym, kto potrzebuje modliwy, pomocy, ciepłego słowa
lub wręcz przeciwnie, pokazania gdzie jest błąd w działaniu...
Mam jasną świadomość, że jestem narzędziem w ręku Boga, że to nie
moja zasługa jeśli ktoś poczuje się lepiej, ale Ducha Św, który
pomaga mi znaleźć rozwiązanie problemu, a takiemu człowiekowi
zrozumieć co chcę mu przekazać...
Dziś, kiedy przypominają mi się dni sprzed 6 - 7 lat, po prostu
trudno mi uwierzyć w zmiany w naszym życiu, gdyby wtedy ktoś mi
powiedział, że kiedyś będę miała wspaniałego, czułego i dobrego
męża, to w życiu bym nie uwierzyła, że to będzie ten człowiek, który
stoi u mojego boku

[marca_1]

mam podobne doświadczenia, z tym,że moja "rozmowa z bogiem"
sprawiła,że zdecydowałam się na odejście z kościoła
był to punkt przełomowy w moim życiu, od tego momentu moje relacje z
najbliższymi zostały uporządkowane
zauważyłam zasadniczą różnicę pomiędzy działaniami boga a innych
istot
np człowiek, aby czegoś dokonać musi wypełnić wiele czynności, bóg
natomiast za jednym działaniem "załatwia" wiele spraw równocześnie
o osobistym doświadczaniu boga można pisać bez przerwy, ale dla mnie
jest to zbyt intymne przeżycie, i jak sądzę, każda relacja boga z
danym człowiekiem jest inna, indywidualna, czyli doświadczenia
danego człowieka nie mogą być wzorem dla innego

[twoj_aniol_stroz]

> o osobistym doświadczaniu boga można pisać bez przerwy, ale dla
mnie
> jest to zbyt intymne przeżycie, i jak sądzę, każda relacja boga z
> danym człowiekiem jest inna, indywidualna, czyli doświadczenia
> danego człowieka nie mogą być wzorem dla innego

Tak, masz rację. Dlatego starałam się możliwie mało napisać z tego
co przeżyłam. To coś w rodzaju szkicu sytuacyjnego
Natomiast doświadczenia innego czowieka w drodze do Boga jak
najbardziej mogą pomóc drugiemu człowiekowi odnaleźć swoją droge do
Boga. To nie jest wzór, algorytm działania, bo zycie każdego jest
inne, droga do świętości jest inna i zadania tu na ziemi są inne,
ale... czasem jedno słowo, jedno zdanie może okazać się światełkiem,
które pomoże zrozumieć. Dla mnie to była ta piosenka, ale znam
ludzi, dla których jakiś fragment mojej historii stał się punktem
zwrotnym, czasem jakieś słowo To trochę tak jak z Samarytanką,
która poszła do miasteczka i opowiadała o swoim spotkaniu z Jezusem.
To spotkanie i jej słowa spowodowały, że ludzie przyszli do Jezusa i
poprosili Go by został dwa dni w ich mieście. Potem stało się coś co
jest największą radością człowieka świadczącego o dotyku Boga: oni
mówili, że już nie dzięki jej słowu wierzą, ale dlatego, że Jego
spokali, Jego słuchali... Ona była takim drogowskazem do Niego i
dzięki niej oni mogli Go posłuchać, przyszli do Niego, a potem
dzięki Jego słowom uwierzyli

[nowako-wa]

Nie rozumiem skąd w ludziach niechęć do dzielenia się swoimi
przeżyciami, wiarą - przecież czy takie zwierzenia mogą komuś
zaszkodzić??? Jeżeli nie poruszę czyjegoś serca, nie dam świadectwa,
nie opowiem jak trudna ale i wspaniała jest droga z Bogiem i jego
przykazaniami to jak sie kiedyś z tego wytłumaczę,że inni nie mówili
to ja też. O seksie mówi sie bez ogródek - dla mnie to intymność- a
o swoich przeżyciach religijnych cicho sza- całe pismo święte to
zbiór prtzeżyć religijnych . Jestem dlatego na tym forum , bo gdzie
indziej " przeganiają " mnie z tym światopoglądem - dlaczego tak
boli innych czyjas radość ,że odnalazł Boga- raczej powinien ktoś
taki się zastanowić - co on taki szczęśliwy i przypatrzeć się Bogu
trochę lepiej ... Ale to inny temat...
Moja droga jest podobna do twoj_aniol_stroz ...szatan chciał za
wszelkę cenę zniszczyć moje małżeństwo... miłośc zwyciężyła, ale
walka była krwawa- 2 pobyty w szpitalu psychiatrycznym- diagnoza- do
dziś nie wiem : po prostu umysł mi sfiksował , jakbym była pod
czyjąs hipnozą , byłam nawet wiązana pasami , zatrzymana wbrew woli,
pózniej kilkumiesięczna depresja endogenna- totalny bezsens życia,
rozlegulowane hormony....szczegóły w świadectwie , bo to długa
historia...przeszłam , nawet śmierć dziecka 2 miesiące temu pomimo
iż bardzo bolało nie spowodowała nawrotu choroby... Dziś mam radośc
życia, spokój wewnętrzny, spokojne sumienie- jak to ładnie ujął mój
spowiednik: nadchodzi odkupienie- to jak po majowej burzy słońce.
Dziś wiem ,że wiara to wszystko co mam- z Bogiem przejdę wszystko co
dla mnie zaplanował, choćby to było bardzo trudne... ufam mu...
Kiedy moje nawrócnie ( i męza) rozpoczęło się 2,5 roku temu inni
pukali się w głowę - my i kościół ? Dziś jestem od 2 lat CODZIENNIE
na mszy , codziennie różaniec i nie opuszczam żadnej możliwości
medytacji duchowej- np. czuwanie- bo to moja kotwica i ubezpieczenie
przed błędami, słabościami, pokusami- narazie działa. I dbam o życie
wewnętrzne- o to jak myślę - każdy grzech zaczyna sie w myśli. Nie
jest łatwo - ludzie mnie często nie rozumieją - patrzą jak na
dewotkę, ale oni nie przeżyli tego co ja...będe wdzięczna Bogu do
konca życia za łaski narócenia i zmiany życia i myslenia o 180
stopni. Koleżanka widząc jak mnie mąz wcześniej traktował -
stwierdziła - i tak go nie zbawisz, a ja myslę ,że mi się to udało-
kiedy On zachowywał sie tak okropnie ja przy nim trwałam - też
zrozumiałam ,że taki jest mój krzyż - przyjęłam go...Dzisiaj mogę
wytknąc mu wszystkie błędy nie po to aby się wyżyć, ale aby
zrozumiał ,że to było złe... warto było walczyć.I były momenty ,że
Bóg zadziałał nawet w widoczny sposób: wizerunek Matki Bożej na
telewizorze, zawalone drzewa w Boże Ciało, tęcze nad kapliczką,
samoistne włanczanie się telewizora itp.Te widoczne znaki były
potrzebne abyśmy sie " zakochali" w Chrystusie jak św Paweł.. Dziś
dostrzegam te subtelne znaki , wciąż uczę sie cierpliwości i pokory -
dostrzegam w błądzącym , tkwiącym w zniewoleniach człowieku też
dziecko Boże- niestety często nie mogę pomóc- bo ludzie nie chcą
rezygnować ze swoich przyzwyczajeń , nałogów, sposobu myślenia. A
żeby narodzić się na nowo trzeba aby najpierw umarł stary człowiek.
No i Bóg dopuszcza aby nas spotkały konsekwencje naszych złych
decyzji , bo tylko wtedy zrozumiemy czym jest grzech, obrzydzimy go
sobie i będziemy szczerze go unikać . Moje nawrócenie pozwoliło mi
wyjść z alkoholizmu- dziś nazywam go po imieniu- kiedyś nie do
pomyślenia- ja alkoholiczka- przecież piję kulturalnie, pilnuję
obowiązków... o jak mi było już z tym zle...Browar rządził moim
życiem ,a ja nie umiałam mu powiedzieć NIE...Maryja mi pomogła - po
16 latach skończyłam z piciem z dnia na dzień- cieżko było na
początku- dziś rok całkowitej abstynencji- jakie to szczęscie móc
być trzeżwym...Dziś wiem ,że modlitwa , post , wyrzeczenie i
wszelakie ograniczenia są potrzebne nie Bogu - lecz nam , aby pomóc
nam w walce z naszą upadłą naturą...
Tak ,Bóg każdego dotyka inaczej , ale czeka na każdego największego
grzesznika , wystarczy skrucha i prośba o pomoc...A Boga można
znależc wszędzie... bo on mieszka w nas...
Przepraszam ,że trochę chaotycznie...

[marca_1]

zgadzam się,że może być użyteczne bycie "drogowskazem" dla innych,
czyli wskazać danemu człowiekowi kierunek jaki warto obrać
ale jaką drogą ma w tym kierunku zdążać, to lepiej jest zostawić
bogu, niech on prowadzi
najlepszym sposobem na wskazywanie kierunku,jest po prostu osobisty
przykłada, to jak żyjemy, jak sobie radzimy z przeciwnościami ,jakie
mamy relacje z innymi,
zbyt wiele słów, często zniechęca, tym bardziej,że ludzie
są "uodpornieni" na rozmowy dotyczące boga
z własnego doświadczenia wiem,że aby taka rozmowa miała sens, musi
odbywać się w odpowiednim czasie dla danego człowieka, czyli nie mi
decydować z kim i kiedy rozmawiać
jeżeli mogę być użyteczna , to rozmwa zawsze będzie miała miejsce
pisząc o intymności, miałam na myśli, osobiste doświadczenie
obecności boga i uczucia z tym związane, to tak jak z przeżyciami
pomiędzy kochającymi się dwojgiem ludzie (również seksualne),tylko
tych dwoje zainteresowanych może o tym rozmawiać
inaczej jest to obnażanie się, dla postronnych żenujące,lub śmieszne

[marca_1]

jeżeli chodzi o różne "znaki" np samoistne włączanie się telewizora,
to nie są żadne cuda,
nasz wymiar ziemski przenika wiele wymiarów duchowych, mogących
oddziaływać na nasz wymiar
takie rzeczy bardzo często się zdarzają, tylko ludzie w swoim
zagonieniu ich na ogół nie zauważają
najlepiej jest te zdarzenia traktować jako swoiste ciekawostki
przywiązywanie zbyt dużej wagi, może spowodować uzależnienie naszej
energii od mocy danego "duch"
a najbezpieczniejszą drogą do boga jest energia miłości i lepiej na
niej się skupiać

[kociak40]

Ze mną jest trochę inaczej. Miałem bardzo pobożną babcie, modliła
się z rózańcem w ręku, do dwóch figur jakie miała w domu. Figury NMP
i figury św. Antoniego. Zwłaszcza ten święty Antoni pomagał babci we
wszystkim, na ból krzyża, ból w kolanach (stale klęczała) i na inne
liczne dolegliwości. Tak mnie ta pobozność babci umęczyła, że z
mojej pobożnosci zostały tylko pobozne życzenia. Co dziwniejsze, jak
kiedyś pochwaliłem się księdzu chodzącemu po tz. kolędzie, że kiedyś
miałem tak pobozną babcie, to ksiądz zaproponował mi aby babci pomoc
w czyścu i wykupić msze gregoriańską w jej intencji. Uzanłem to za
nielogiczne, jak te stałe jej modlenie za życia, do tych figur nic
nie dały i przebywa w czyścu, to znaczy, że jest bez szans i nic jej
nie pomoże. Po babci został mnie uraz do rózańca, figur, obrazów,
modlitewników, klęcznika i wszelkich ceremoniałów. Szczęsliwy
jestem, że tych "akcesoriów" w moim domu nie ma.

[marca_1]

niestety bardzo wielu księży potrafi skutecznie zniechęcić do
kościoła katolickiego, a ponieważ kościół ten zadbał, aby jego
wierni byli przekonani,że poza tym kościołem nie ma zbawienia,
skutecznie zniechęcają ludzi do boga
na szczęście bóg nie jest katolikiem, i życie wieczne nie uzależnił
od przynależności do konkretnej religii,lub wręcz do jakiejkolwiek
religii
choć nie miałam "zniechęcających" zdarzeń w swoim życiu,od kościoła
katolickiego odeszłam, ponieważ byłam przekonana,że właśnie tego bóg
odemnie oczekuje
mija już 18 lat, żyję poza religiami, w bezpośredniej relacji z
bogiem
zdaje sobie sprawę,że każdy ma swoją drogę, dlatego rozumiem tych
którzy potrzebują obrzędów religijnych, wskazań duchowieństwa,
ale też zdaję sobie sprawę z tego,że nauka katolicka choć wywodzi
sie z ewangeli, od dawna już ducha ewangelii straciła, stąd brak
miłości pośród jej wyznawców, brak tolerancji,
dlatego też staram się wskazywać na różnicę pomiędzy ewangelią a
nauką katolicką
ale nigdy nikogo nie namawiam,aby odchodził z kościoła, to sprawa
pomiędzy danym człowiekiem a bogiem,
nawet w kościele katolickim można żyć w relacji z bogiem, można
osiągnąć życie wieczne, choć niektórzy księża wolą temu zaprzeczać,
i to niestety z pobudek czystko materialnych, jak to miałeś okazję
się przekonać

[nowako-wa]

Najpierw odnalazłam Boga ( może raczej On mnie odnalazł ) a potem
wróciłam na łono kościoła i taka została kolejność... Mam to
szczęscie ,że jestem związana z Karmelitami Bosymi- i tam odsetek
pseudoksięzy jest niewielki- osoba konsekrowana aby dobrze pełnić
swoją funkcję musi być naprawdę oddana Bogu i płonąć duchem miłości-
to się wyczuwa wtedy może dopiero zapalać innych i być
drogowskazem...jeśli ktoś zarywa noc na czuwanie i adoracje Jezusa
tzn. że są jeszcze ludzie poszukujący Boga w kościele...

[marca_1]

zgadzam się z tobą, i bardzo dobrze,że są tacy ludzie
ale bóg tak stworzył czlowieka,aby móc w jego sercu mieszkać, i tu
należy boga szukać, oczywiście można poprzez kościół